Κώστας Στοφόρος: «Στα ίχνη του Ομήρου- περιπέτεια στη Χίο»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Μια παράξενη ιστορία ξετυλίγεται από το Βουκουρέστι στη Χίο και από εκεί στο βροχερό Λονδίνο. Τι κρύβεται πίσω από τον μυστηριώδη θάνατο του ανθρώπου που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β; Η παρέα των παιδιών που ανακάλυψε τον Κώδικα της Λέρου και την Πέμπτη πόλη των Δωριέων ταξιδεύει στη Βολισσό της Χίου, αποφασισμένη να αποφύγει τα …μπλεξίματα, όμως δύσκολα θα τα καταφέρει, ειδικά όταν στο νησί εμφανίζεται ο αστυνόμος Παπαγεωργίου με την οικογένειά του. Ποιος πιστεύει στις συμπτώσεις; Πάντως όχι ο Ιάσονας, ο νεότερος Έλληνας ντετέκτιβ, που ακονίζει τη σκέψη του μασώντας μαστίχα Χίου. Ούτε η Αντιγόνη που λατρεύει την ιστορία και τα μυστήρια. Το ανέμελο καλοκαίρι στο πανέμορφο νησί του Αιγαίου, θα κινδυνέψει να μετατραπεί σε εφιάλτη, ωστόσο στο βάθος κρύβεται μια πολύ σημαντική ανακάλυψη. Θα τα καταφέρουν αυτή τη φορά τα παιδιά; Μέσα από την περιπέτεια και το μυστήριο ανακαλύπτουμε την ξεχωριστή ιστορία και τις παραδόσεις της Χίου.  Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κέδρος το μυθιστόρημα του Κώστα Στοφόρου «Στα ίχνη του Ομήρου- περιπέτεια στη Χίο».

-Από τη Λέρο στη μυροβόλο Χίο; Γιατί εκεί ειδικά;

Όπως αναφέρω και στον επίλογο του βιβλίου, το βιβλίο αυτό γεννήθηκε στο μυαλό μου ένα μαγικό σούρουπο στο Άγιο Γάλας της Χίου, στο 2ο Αντάμωμα Παραμυθιού και Αφήγησης στην Αμανή, τον Ιούλιο του 2016.  Όλοι οι άνθρωποι που συμμετείχαν σε αυτή τη δράση έχουν βάλει την ψηφίδα τους στα «Ίχνη του Ομήρου». Επίσης να πω ότι η Χίος είναι ένα νησί που «ανακάλυψα» ξανά την τελευταία δεκαετία, την έχω επισκεφθεί πολλές φορές, έχω αποκτήσει φίλους, έχω αγαπήσει τους ανθρώπους της. Τη νιώθω πια σαν έναν από τους δικούς μου τόπους, όπως και τη Λέρο. Έχει βεβαίως και μια ξεχωριστή ιστορία που δεν μπορεί να σε αφήσει αδιάφορο.

Σε όλα αυτά προσθέστε τα αγαπημένα μου τραγούδια από τον «Άγιο Φεβρουάριο» του Δήμου Μούτση , τη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου που άκουγα συνέχεια στο μυαλό μου καθώς έγραφα, τον Φώτη Αγγουλέ, τα ξεχωριστά τοπία και τα γοητευτικά αρώματα του νησιού και έχετε τη βάση για την αρχική συνταγή. Ωστόσο τίποτε δεν θα είχε υλοποιηθεί απ’ όλα αυτά αν δεν διάβαζα ένα βιβλίο: Τον άνθρωπο που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική Β – Η ιστορία του Μάικλ Βέντρις, του Άντριου Ρόμπινσον (εκδόσεις Πατάκη)

Στον μυστηριώδη θάνατό του, βασίζεται σε μεγάλο βαθμό η πλοκή του βιβλίου.

-Η γνωστή παρέα των παιδιών που αγαπήσαμε σε νέες περιπέτειες;

Οι ήρωες μου μεγαλώνουν μαζί μου και μου είναι αδύνατον να τους εγκαταλείψω -προς το παρόν τουλάχιστον. Βεβαίως υπάρχει και κάποιο όριο, καθώς ετοιμάζονται πια να μπουν για τα καλά στην εφηβεία οπότε κάτι θα πρέπει άλλο να συμβεί. Ακόμη το ψάχνω. Αν και ένας μαθητής από το 1ο Γυμνάσιο Περιστερίου μου έχει δώσει μια έξοχη ιδέα -που δεν αποκαλύπτω!

Στη Χίο θα γνωρίσουν και καινούργιους φίλους που θα παίξουν τον ρόλο τους όχι μόνο στη λύση του μυστηρίου, αλλά και στα αισθηματικά …μπερδέματα των παιδιών. Παράλληλα, εμφανίζεται πάλι ο αστυνόμος Παπαγεωργίου -ο …σωσίας του αστυνόμου Μπέκα του Γιάννη Μαρή- αλλά αυτή τη φορά με όλη του την οικογένεια

-Μυστήριο, επικαιρότητα, ιστορίες με φόντο το νησί του Ομήρου;

Η επικαιρότητα είναι υπαινικτικά παρούσα. Τα παιδιά -οι ήρωες μου- ελπίζω ότι ζουν στον πραγματικό κόσμο και όχι σε κάποιον γυάλινο κώδωνα. Αυτή τη φορά το μυστήριο είναι σα να του κυνηγάει. Μια τυχαία ανακάλυψη στο Βουκουρέστι θα είναι η σπίθα για πολλές αποκαλύψεις. Η Νάντια Βαλαβάνη, σε παρουσίαση για την «Πέμπτη πόλη των Δωριέων» είχε πει πως γράφω νουαρ μυθιστορήματα για παιδιά και νομίζω με αυτό θα δικαιωθεί πλήρως η άποψή της!

-Ένας ταξιδιωτικός οδηγός που ανατρέχει στην παράδοση του νησιού;

Αν ήθελα να γράψω έναν ταξιδιωτικό οδηγό για τη Χίο θα χρειάζονταν πολλοί τόμοι. Δεν είναι ένα νησί, αλλά πολλά! Το κάθε ένα με τη γοητεία και την ιδιαιτερότητά του. Στην πραγματικότητα η συγγραφική μου σχέση με το νησί πιστεύω πως δεν θα σταματήσει εδώ. Ήδη στο μυαλό μου έχω κάποια ιδέα!

Πάντως σε αυτό το βιβλίο προσπαθώ όντως να μοιραστώ την ομορφιά και τα συναισθήματα που γεννήθηκαν στην πιο «άγνωστη» περιοχή του νησιού, την βορειοδυτική Χίο, με πολύ πλούσια παράδοση. Ας μη ξεχνάμε πως εκεί έζησε η Αγία Μαρκέλλα, που η γιορτή της για τη Χίο είναι ίσως η πιο σημαντική και συνοδεύεται από ενδιαφέρουσες παραδόσεις. Γενικά η παράδοση διαπερνά το βιβλίο μέσα από αρκετούς μύθους. Οφείλω πολλά τόσο τους παραμυθάδες που βρεθήκαμε μαζί στη Χίο -και κυρίως την Αφροδίτη Χαραλαμπάκη- αλλά και τη Μαρία Φλάμου από το βιβλιοπωλείο «Πυξίδα» που μου σύστησε το έργο του Νίκου Γιαλλουρή.

-Πως δένει το Βουκουρέστι με τη Χίο;

Στο Βουκουρέστι βρέθηκα με το Μουσείο Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, καλεσμένοι του Ελληνικού Σχολείου Αθηνά. Εκεί είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ πολλά αξιοθέατα, με ξεναγό τη δασκάλα Βάσω Μπασίνα. Επίσης ανακάλυψα το «Ελληνικό Βουκουρέστι» αλλά και το γεγονός ότι η μεγάλη οικογένεια των Μαυροκορδάτων είχε τις ρίζες της στη Χίο. Από εκεί έπιασα το νήμα και μάλιστα με αφορμή την πραγματική σχέση μεταξύ της συγγραφέως του «Φρανκενστάιν» Μαίρης Σέλλευ και του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Δεν λέω περισσότερα γιατί θα χαλάσω το μυστήριο!

-Μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού εκτυλίσσονται όλα αυτά;

Μάλιστα. Άλλωστε είμαι λάτρης του καλοκαιριού -είναι η αγαπημένη μου εποχή- όπως και των παιδιών. Έτσι που λειτουργεί το σχολείο και η εκπαίδευση, ειδικά στη χώρα μας, τα παιδιά νιώθουν σα να βγαίνουν από τη φυλακή όταν φθάνει ο Ιούνιος! Αυτή την ελευθερία, τις παρέες, τους παιδικούς έρωτες που ανθίζουν, είναι σα να τα ξαναζώ κι εγώ γράφοντας.

-Απο το  πανηγύρι της Αγια Μαρκέλλας αγορασατε χρυση κλωστη και κόκκινη κορδέλα;

Παρά λίγο! Όντως έψαξα να βρω να πάω κάποιο τέτοιο δώρο για την κόρη μου, αλλά δεν τα κατάφερα… Το τραγούδι πάντως μένει από τα πολύ αγαπημένα μου και φυσικά παραθέτω στίχους μέσα στο βιβλίο.

-Στο  έθιμο του Κλήδωνα, κοντεύει, σε λίγες ημέρες, με τις φωτιές στις γειτονιές, συμμετείχαν τα παιδιά;

Το έχω ζήσει πολύ έντονα ένα βράδυ σε μια προσφυγική γειτονιά της Χαλκίδας κι ήταν κάτι μαγικό. Εκεί συμμετείχαν τα παιδιά πηδώντας πάνω από τις φλόγες… Πάντως για μένα αυτή η γιορτή έχει κάτι το μοναδικά μαγικό. Ήδη από τα πρώτα μου γραπτά, πολύ -πολύ παλιά θέλησα να γράψω. Υπάρχει ένα τέτοιο παλιό μου διήγημα όπου έχω και ως μότο τους στίχους του Σεφέρη:

Μα εσύ πού γνώρισες τη χάρη τις πέτρας πάνω στο θα-

λασσόδαρτο βράχο

το βράδυ που έπεσε ή γαλήνη

άκουσες από μακριά την ανθρώπινη φωνή της μοναξιάς

και της σιωπής

μέσα στο κορμί σου

τη νύχτα εκείνη του Αι-Γιάννη

όταν έσβησαν όλες οι φωτιές

και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ’ αστέρια…

Δεν το έχω συμπεριλάβει στα «Ίχνη του Ομήρου», αλλά ήταν παρόν στο μυαλό μου, όπως και το «Δημοτικό τραγούδι»

«Τα μονοκοτυλήδονα / και τα δικοτυλήδονα / ανθίζανε στον κάμπο / σου το χαν πει στον κλήδονα / και σμίξαμε φιλήδονα / τα χείλη μας, Μαλάμω!»

Μια γιορτή από τις πιο όμορφες, που δυστυχώς σιγά -σιγά ξεχνιέται. Ευτυχώς κάποιοι άνθρωποι παλεύουν και κρατάνε ζωντανή την παράδοση. Ελπίζω να έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου, με την αναφορά μου στο σχετικό έθιμο της Λέρου…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here