Της ΜΕΛΙΝΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ

Κοινωνιολόγου, Ειδικής Παιδαγωγού

Τι γίνονται τα συναισθήματα που καταπνίγουμε; Πού πηγαίνουν οι ανάγκες μας που καταπιέζουμε; Τι συμβαίνει στα θέλω μας που δεν τολμάμε να εκφράσουμε; Η απάντηση είναι κοινή: βυθίζονται στις αποθήκες του ψυχισμού μας. Όταν αυτές οι αποθήκες γεμίσουν ασφυκτικά τότε τα καταπιεσμένα συναισθήματα, ανάγκες και επιθυμίες μας σπάνε τους τοίχους αυτών των αποθηκών και ξεχύνονται είτε στην ψυχολογική μας κατάσταση είτε στο σώμα μας περιέχοντας ένα κρυφό μήνυμα.

Ο Τσόπρα στο βιβλίο του «Κβαντική Θεραπεία» μιλάει για χαρούμενο και λυπημένο στομάχι, για θυμωμένα νεφρά και φοβισμένο αυχένα εξηγώντας πως τα συναισθήματά μας διαποτίζουν κάθε όργανο, μόριο και κύτταρο του σώματός μας. Το σώμα μιλάει, γιατί είναι άμεσα συνδεδεμένο με την ψυχή. Οι σαμάνοι, οι αρχαίοι Ασκληπιάδες και οι θεραπευτές άλλων εποχών γνώριζαν πως οι ψυχικές καταστάσεις είχαν άμεσο αντίκτυπο στην κατάσταση της υγείας και είχαν ήδη παρατηρήσει πως συγκεκριμένα αρνητικά συναισθήματα εκφράζονται μέσα από συγκεκριμένες ασθένειες. Χρειάστηκε όμως να περάσουν πολλοί αιώνες για να συστηματοποιηθεί αυτή η γνώση. Στην πραγματικότητα όλες οι ασθένειες δεν είναι παρά αντανακλάσεις ή προβολές των εσωτερικών μας συγκρούσεων και των ανομολόγητων πόθων μας. Αυτή η άποψη από την οποία θα απέστρεφαν το πρόσωπο οι αυστηρά προσηλωμένοι στο υλιστικό μοντέλο ζωής γιατροί παλαιότερων εποχών, σήμερα είναι πλέον όχι μόνο σεβαστή αλλά και αντικείμενο συστηματικής μελέτης από πολλά ερευνητικά κέντρα. Η νευροβιολογία και οι μελέτες της χημείας του εγκεφάλου επιβεβαιώνουν πως κάθε συναίσθημα και κάθε σκέψη μεταφράζεται σε ηλεκτροχημικές μεταβολές που συντελούνται μέσα στο σώμα.

Όμως , αν οι γιατροί που υιοθετούν την ψυχοσωματική προσέγγιση αναζητούν πίσω από την ασθένεια έναν ψυχικό παράγοντα, οι ασχολούμενοι με τη μεταφυσική πάνε ακόμα πιο πέρα: βλέπουν την ασθένεια όχι σαν ξέσπασμα αλλά σαν ανακούφιση της ψυχής που επιτέλους έχει βρει έναν τρόπο να εκφράσει τις βαθύτερες ανάγκες της προσωπικότητας του ατόμου και ίσως αυτό είναι η αφορμή για να εντοπίσουμε τις αληθινές δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας.

 

Υπάρχει σίγουρα για τον καθένα από εμάς μια πορεία που μπορεί με πολλούς τρόπους να είναι προσωπική και μοναδική, αφού συνδέεται με το συναισθηματικό μας κόσμο και τις κοινωνικές προσλαμβάνουσες.

Η δοκιμασία με τον καρκίνο, αποτέλεσε για εμένα μια αφορμή ενδοσκόπησης. Νιώθω μετά από ένα χρόνο, πως αποφοίτησα από το καλύτερο πανεπιστήμιο, δίνοντας τις πιο δύσκολες εξετάσεις απέναντι στον εαυτό μου…και αν αυτό το έκανα προβολή σε μια από τις μεγάλες αγάπες της ζωής μου—θα έλεγα πως ήταν ένα ταξίδι που με ωρίμασε μέσα από μια διαδρομή δυσκολιών, προκλήσεων, αυτοπραγμάτωσης, συνειδητοποίησης και αγάπης για εμένα και τους ανθρώπους που είναι γύρω μου.

Στην πραγματικότητα ήταν μια πρόκληση…

Άλλωστε, εμείς είμαστε οι οδηγοί σε ό,τι προκύπτει στη ζωή μας.

Το αληθινό πρόβλημα είναι να διαλέξεις αν θα κυνηγάς τις σκιές ή θα δεχτείς να είσαι κυνηγημένος.

Όταν στην πορεία της ζωής σου συναντάς αυτό το  «τυπάκι» που λέγεται ΚΑΡΚΙΝΟΣ και που εμφανίζεται με διαφορετικά ονόματα-πρόσωπα-συμπεριφορές πρέπει να το γνωρίσεις, να αγαπήσεις και μετά να παλέψεις-να διαχειριστείς. Κάνεις από τους γύρω σου δεν μπορεί να σου δώσει δύναμη συνήθως νιώθουν αμήχανοι και αποσύρονται -η δύναμη είμαστε εμείς, η «δύναμη είναι μέσα μας».

Σε αυτή την πορεία συναντάς ανθρώπους που σε παίρνουν από το χέρι και απλά στηρίζεσαι σε αυτούς…οι γιατροί μας…οι δικοί μας θεοί.

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η νοσηλεία σημαίνει στρες: ο άρρωστος μεταφέρεται από το γνώριμο περιβάλλον του και την ενεργητική του καθημερινότητα, στην αφιλόξενη και παθητική διάσταση του νοσοκομείου. Οι ώρες της μοναξιάς πολλές, η αναμονή, οι θεραπείες, τα μηχανήματα, τα θεραπευτικά σχήματα και εκεί πρέπει να γίνεις μαχητής-γίνεσαι δυνατός. Ώρες σιωπής, αποκτάς επίγνωση, ολόκληρη η προσωπικότητα σου αλλάζει. Θα το χαρακτήριζα ως κβαντικό άλμα.

Η αγάπη προς τον εαυτό μας, όπως έλεγε ο Ζ.Ζ. Ρουσσό είναι το πιο σημαντικό συστατικό. Ένας υγιής εγωισμός είναι σε αυτή τη φάση αναγκαίος…και το επόμενο βήμα η αποδοχή ως θετικός τρόπος συμμόρφωσης σε μια δύσκολη κατάσταση και εδώ αρωγοί μπορούν να σταθούν μόνο τα εσωτερικά δυνατά εργαλεία και δύναμη θέλησης.

Η μάχη με όποια μορφή ΚΑΡΚΙΝΟΥ σε οδηγεί στο να αναζητήσεις την ελπίδα, την μεγάλη προσδοκία της νίκης, όπως οι μαραθωνοδρόμοι στοχεύουν τον τερματισμό.

Σε αυτό τον αγώνα, εμείς έχουμε τα δικά μας όπλα και οι γιατροί τα δικά τους. Συνοδοιπόροι!!!

Το πρώτο συναίσθημα, ο φόβος παντού, το άγνωστο τρομακτικό και εμείς σε μια σχεδία ναυαγοί…και εδώ έρχεται το παιχνίδι της εσωτερικής υπόσχεσης, όπως τότε που ήμασταν παιδιά και με τίποτα σε θέλαμε να παραιτηθούμε από την προσδοκία. Ο πέρσης ποιητής Rumi είπε κάποτε « Η πληγή είναι το μέρος από όπου μπαίνει το φως στο σώμα». Είναι σίγουρο πως μέσα από τις δυσκολίες έχουν προκύψει οι ισχυρότερες ψυχές. Οι ισχυροί χαρακτήρες σφυρηλατούνται με ούλες. Η αληθινή δύναμη βγαίνει από μέσα μας με την αύρα της αισιοδοξίας. Υπάρχουν κρυμμένες ευλογίες σε κάθε αγώνα.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here