Τι στην ευχή μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες; – Κατά της σύνθετης ονομασίας ο Μπαμπινιώτης

«Το καλύτερο από όλα είναι η ονομασία των Σκοπίων να αποτελείται από μια λέξη, γιατί στην απόδοση των αντίστοιχων επιθέτων το πρώτο συνθετικό δεν θα αποδίδεται και θα απομένει το «μακεδονικό”, είπε σε ραδιοφωνική συνέντευξή του ο καθηγητής γλωσσολογίας, πρώην υπουργός και πρώην πρύτανης Γιώργος Μπαμπινιώτης.

«Αν βάλουμε δύο όρους π.χ. Άνω Μακεδονία, τότε στα επίθετα αυτό το «άνω” δεν θα υπάρχει και θα χρησιμοποιείται  η λέξη  «μακεδόνας” ή «μακεδονικός”, είπε. «Η σύνθετη  λέξη θα μας προστατεύσει.”

Όσον αφορά στη γλώσσα είπε:
«Δεν μπορούμε να δεχθούμε τον όρο «Μακεδονική” για τη γλώσσα. Σλαβομακεδονική είναι ο όρος που πλησιάζει κάπως στην αλήθεια. Πρόκειται για γλώσσα ουσιαστικά βουλγαροσερβική. Δεν έχει καμία σχέση με τα ελληνικά, την είπαν «μακεδονική” γιατί μέσα από τη γλώσσα διεκδικούσαν άλλη ταυτότητα».

Ο κ. Μπαμπινιώτης διευκρίνσε και το θέμα του  1977, ότι τότε η Ελλάδα υποτίθεται ότι αναγνώρισε την ύπαρξη «μακεδονικής γλώσσας”

«Η Ελλάδα δεν αναγνώρισε  «μακεδονική γλώσσα” στα Σκόπια σε διάσκεψη τότε του ΟΗΕ. Αυτό που έγινε ήταν να συζητήσουμε το καθαρά τεχνικό θέμα του μεταγραμματισμού των τοπωνυμίων όσων γλωσσών δεν έχουν λατινικό αλφάβητο, όπως το κυριλλικό, το κινεζικό, το αραβικό ή και το ελληνικό. Θα είχε γίνει σάλος αν είχαμε συζητήσει για τη γλώσσα των Σκοπίων.”

«Η γλώσσα που ομιλείται στα Σκόπια είναι ουσιαστικά βουλγαρικά στα οποία έβαλαν μέσα πολλά σερβικά οι πολιτικοί για να αποκρουσουν τις έμμεσες βουλγαρικές βλέψεις στην περιοχή. Είναι ουσιαστικά βουλγαρικό ιδίωμα με σερβικά στοιχεία”, είπε ο καθηγητής.

«Το θέμα δεν είναι να διαψεύσω τον Κουρουπλή, προς Θεού, αυτά τα λέω 20-30 χρόνια τώρα.”

 

Η γλωσσική πλευρά τού Σκοπιανού

Για τη γλώσσα των Σκοπίων ο Γ. Μπαμπινιώτης έχει εκδώσει και βιβλίο, το  1992, με τίτλο «Η γλώσσα τής Μακεδονίας: Η αρχαία Μακεδονική και η ψευδώνυμη γλώσσα των Σκοπίων».

Σε άρθρα του στην δικη του ιστοσελίδα και σε εφημερίδες ο Γ. Μπαμπινιώτης έχει αναφέρει τα εξής σχετικά με τη γλώσσα που μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες και  για τη σλαβομακεδονική:

«Για  να καταλάβει ο αναγνώστης τι πράγματι συμβαίνει, εξηγούμε ότι έχουμε τρεις γλώσσες που είτε διαφέρουν τελείως μεταξύ τους είτε διαφέρουν μερικώς. Διαφέρουν τελείως η Ελληνική της Μακεδονίας από τη σερβοβουλγαρική γλώσσα των Σκοπίων καθώς και από τη βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο που είναι γνωστή ως Σλαβομακεδονικά. Διαφέρουν μερικώς η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων από το βουλγαρικό ιδίωμα των Σλαβομακεδονικών που μιλήθηκε –σε περιορισμένη έκταση– σε συνοριακές περιοχές τής Ελλάδος από Έλληνες ομιλητές, οι οποίοι μαζί με την Ελληνική γνώριζαν –οι μεγαλύτερες ηλικίες– και τα λεγόμενα Σλαβομακεδόνικα.

Η Ελληνική τής Μακεδονίας

«Είναι η κατεξοχήν Μακεδονική, δηλ. η Ελληνική που μιλούσαν οι Έλληνες τής Μακεδονίας από την αρχαιότητα και –στην εξέλιξή της– μέχρι σήμερα. Πρόκειται για τη γλώσσα τού Φιλίππου, τού Μεγάλου Αλεξάνδρου και των άλλων Ελλήνων τής αρχαίας Μακεδονίας, για μια αρχαία δηλ. ελληνική διάλεκτο δωρικού περισσότερο χαρακτήρα (κατ΄άλλους αιολικού), που χρησιμοποιήθηκε κυρίως στον προφορικό λόγο, αφού στον γραπτό λόγο και στον επίσημο προφορικό λόγο υιοθετήθηκε νωρίς, για πολιτικούς λόγους, η αττική διάλεκτος στην οποία σώζονται χιλιάδες επιγραφών από τη Μακεδονία.”

 Η Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων

«Είναι η πρόσφατη –μέσα τού 20ού αιώνα– γλώσσα τού κράτους των Σκοπίων (το οποίο ιδρύθηκε, ως γνωστόν, επί Τίτο το 1944). Πρόκειται για μια βουλγαρική γλώσσα (ο αρχικός πληθυσμός τής περιοχής ήταν βουλγαρικός και πάντοτε οι Βούλγαροι διεκδικούσαν αυτή την περιοχή που θεωρούσαν δική τους –άλλωστε οι κάτοικοι τής περιοχής ονομάζονταν Bugari «Βούλγαροι»). Η γλώσσα αυτή, με τεχνητό καθαρώς τρόπο, από ομάδα γλωσσολόγων που συγκροτήθηκε επί τούτω «εκσερβίστηκε» (!), εισήχθησαν δηλ. σ’ αυτήν λεξιλόγιο και γραμματικά στοιχεία από τις γύρω περιοχές που μιλούσαν Σερβικά, ώστε να μειωθεί ο βουλγαρικός γλωσσικός χαρακτήρας της και να αποκτήσει σερβική γλωσσική μορφή, που ήταν απαίτηση τής Ενωμένης Σερβίας τού Τίτο, τής Γιουγκοσλαβικής δηλαδή Δημοκρατίας. Άρα, η γλώσσα των Σκοπίων είναι μια σερβοβουλγαρική γλώσσα, μια τεχνητά εκ-σερβισμένη Βουλγαρική, που επιβλήθηκε ως επίσημη γλώσσα για προφανείς λόγους και που οι Βούλγαροι την ονόμασαν «κολισεφσκική» γλώσσα (ως επινόηση και εκτέλεση τού Σκοπιανού πολιτικού Κολισέφσκι !).”

«Από μόνοι τους οι Σκοπιανοί έδωσαν σ’ αυτή τη γλώσσα, τη Σερβοβουλγαρική, την παραπλανητική και ψευδώνυμη ονομασία «Μακεδονική» (!), ώστε να αποφύγουν τις βουλγαρικές διεκδικήσεις και να αποκρύψουν μαζί τη βουλγαρική προέλευση τής γλώσσας τους. Περαιτέρω, για να ιδιοποιηθούν με τον τρόπο αυτόν μιαν ονομασία (Μακεδονική) που τους προσέδιδε κύρος και ιστορικό βάθος (μέσω τής πλαστής ταύτισής τους με το ένδοξο και παγκοσμίως γνωστό όνομα τής Μακεδονίας τού Μ. Αλεξάνδρου) και, τέλος, –επειδή το θράσος τους δεν έχει όρια…(ας θυμηθούμε το αεροδρόμιο «Μ. Αλέξανδρος” των Σκοπίων (!) και τους Σκοπιανούς στρατιώτες με αρχαιοελληνική ενδυμασία και σάριζα (!) που υποδέχτηκαν στα Σκόπια τον αρχηγό τής φυλής των Χούνζα στο Πακιστάν ως απογόνους τού Μ. Αλεξάνδρου (!)– για να προβούν σε πιθανές διεκδικήσεις οψέποτε θα δινόταν ευκαιρία αλλαγής των συνόρων στα Βαλκάνια.

Με την ανοχή και την αβελτηρία τής επίσημης Ελληνικής Πολιτείας (μη ξεχνάμε ότι στις δεκαετίες ’70 και ’80 εθεωρείτο «εθνικιστικό» να μιλάς για τις παραχαράξεις των Σκοπιανών, στην εποχή δε του Τίτο, για άλλους λόγους η αναφορά σε τέτοια θέματα εθεωρείτο ταμπού!) η ονομασία «Μακεδονία» για τα Σκόπια και «μακεδονική γλώσσα» για τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων διαδόθηκαν ευρύτερα και σχεδόν καθιερώθηκαν διεθνώς, δίνοντας έτσι το μοναδικό επιχείρημα που, με κάποια δόση αληθείας, υπερχρησιμοποιούν οι Σκοπιανοί.”

Τα Σλαβομακεδόνικα

«Είναι μια διάλεκτος ελάχιστων ελληνοβουλγαρικών συνοριακών περιοχών, όπου ένας μικρός αριθμός Ελλήνων παράλληλα με την Ελληνική γνώριζαν (οι παλαιότεροι) και μια βουλγαρικής προελεύσεως διάλεκτο, όπως συμβαίνει ανέκαθεν και παγκοσμίως με μερικές συνοριακές ομάδες τού πληθυσμού πλείστων χωρών. Ας σημειωθεί ότι λόγω τού δίγλωσσου χαρακτήρα των ομιλητών και λόγω τής διαφορετικής βουλγαρικής διαλεκτικής προέλευσής της και, βεβαίως, λόγω τού ότι αυτή η (αποκλειστικά προφορική) διάλεκτος δεν εκσερβίστηκε, όπως η Βουλγαρική των Σκοπίων, τα Σλαβομακεδόνικα δεν ταυτίζονται με τη Σερβοβουλγαρική των Σκοπίων. Τα Σκόπια, βεβαίως, με (αμερικανικής εμπνεύσεως;) Γκρουεφσκική επινόηση άρχισαν πρόσφατα να προκαλούν, ισχυριζόμενα ότι τα Σλαβομακεδόνικα είναι η ίδια δήθεν γλώσσα με την ψευδώνυμη «Μακεδονική» των Σκοπίων και άρα στην Ελλάδα υπάρχει λόγω τής γλώσσας σκοπιανή μειονότητα, που πρέπει να αναγνωρίσει η Ελλάδα!… Πρόκειται για παρανοϊκή σύλληψη, που προσφέρεται για ευφάνταστη θεατρική παράσταση με πιθανό τίτλο «Από τον Κολισέφσκι στον Γκρουέφσκι»!

Οι τρεις γλωσσικές παραχαράξεις

«Από τη σύντομη αυτή προσέγγιση ενός πολύ μεγάλου στη σημασία του θέματος με ποικίλες προεκτάσεις (εθνικές, πολιτικές, ιστορικές, πολιτισμικές κ.ά.) φαίνονται, νομίζω, οι γλωσσικές παραχαράξεις που έχουν διαπραχθεί από πολιτικά, κυρίως, πρόσωπα μιας μικρής χώρας που δεν τη χωρίζει, στην πραγματικότητα, τίποτε από την Ελλάδα. Πρώτη γλωσσική παραχάραξη είναι εκείνη τού ονόματος των Σκοπίων, που ανεχτήκαμε –είναι αλήθεια και είναι δική μας ασυγχώρητη ιστορική ευθύνη– να ονομασθεί Μακεδονία ό,τι προηγουμένως αποκαλείτο «περιοχή τού Βαρδάρη» (VardarskaBanovina). Δεύτερη γλωσσική παραχάραξη τής Βουλγαρικής ή Σερβοβουλγαρικής γλώσσας των Σκοπίων ως Μακεδονικής (με προφανείς συνειρμικές συνδέσεις και σκόπιμες συγχύσεις με την Ελληνική τής Μακεδονίας). Τρίτη γλωσσική παραχάραξη –εξίσου απύθμενης θρασύτητας– είναι η προσπάθεια δημιουργίας σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα με βάση τη δήθεν ταυτότητα τής γλώσσας μικρής ομάδας Ελλήνων με την ψευδώνυμη Μακεδονική των Σκοπίων και το ψευδεπίγραφο Μακεδονικό κράτος των Σκοπίων.”

«Η όλη υπόθεση θα ήταν για γέλια, αν είχαμε μόνο δείξει εγκαίρως στη διεθνή Κοινότητα πόσο γελοία είναι. Τώρα έχει γίνει και προκλητική και ίσως έξωθεν πολλαπλώς εκμεταλλεύσιμη καθ’ εαυτήν και στις προεκτάσεις της.”

ΤΙ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΤΕΛΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Πολύς κοσμος θέλει να ξέρει τι στην ευχή μιλούσαν στην αρχαία Μακεδονία οι φυλές που ζούσαν στην περιοχή. Εκτός από τον καθηγητή κ. Μπαμπινιώτη, πολλοί έχουν αναρωτηθεί τι γλώσσα μιλούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες προτού υιοθετήσουν την αττική διάλεκτο ή και μετά.

Ξέρουμε ότι στον κόσμο του Φιλίππου και του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των επιγόνων καθιερώθηκε ως lingua franca η αττική διάλεκτος των Αθηναίων, γιατί στην Μικρά Ασία ή αρχαία Ιωνία ήδη μιλούσαν ελληνικές διαλέκτους, αιολικές και ιωνικές, οπότε η πλησιέστερη ως κοινή «γλώσσα συνεννόησης” ήταν η αττικη, στην οποία είχαν γραφτεί εξάλλου και τα περισσότερα αξιόλογα αρχαία δράματα, ρητορικοί λόγοι, κ.λπ. (Lingua Franca ή Κοινή διάλεκτος αποκαλείται μια γλώσσα όταν χρησιμοποιείται για την επικοινωνία ατόμων από διαφορετικές γλωσσικές κοινότητες, επειδή είναι εκτενώς διαδεδομένη και ευρέως κατανοητή. Για παράδειγμα, η αγγλική γλώσσα χρησιμοποιείται σήμερα ως lingua franca στη διεθνή διπλωματία ενώ παλιότερα στη Μεσόγειο ήταν η ελληνική, η λατινική και  η γαλλική.)

Ομως για να επανέλθουμε, άλλο η lingua franca και άλλο η καθομιλουμένη ενός λαού. Τι γλώσσα μιλούσαν προηγουμένως οι Μακεδόνες; Η  γλώσσα του μακεδονικού φύλου  σίγουρα δεν ήταν σλαβική βέβαια, αφού οι σλάβοι εμφανίστηκαν αιώνες αργότερα, αλλά σίγουρα δεν ήταν και η αττική.

Και παρότι η διοίκηση και η διανόηση χρησιμοποιούσαν την αττική διάλεκτο σε όλη τη Μακεδονία και στις χώρες που κυριαρχούσαν, αυτό δεν σημαίνει ότι την ίδια γλώσσα χρησιμοποιούσε στην καθημερινότητά του ο λαός. Από την άλλη, ένας νικητής βασιλιάς όπως ο Φίλιππος δεν θα εξέδιδε ποτέ νομίσματα ή διατάγματα στην αττική γλώσσα, εάν αυτή ήταν ακατάληπτη από τον ίδιο του το λαό. Αρα η λογική υπαγορεύει ότι οι φυλές που κατοικούσαν στην Μακεδονία του Φιλίππου και του γιου του Αλέξανδρου, ήδη μιλούσαν ελληνική διάλεκτο, πιθανόν συγγενή προς την δωρική ή την αιολική.

Συγγραφείς (Πλουτ. Αλεξ. 51.1 «μακεδονιστί καλών τους υπασπιστάς, τούτο δε ην σύμβολον θορύβου μεγάλου”) αναφέρουν ότι ο Αλέξανδρος είχε δώσει εντολή οι Πέρσες στρατιώτες να μαθαίνουν ελληνικά, αλλά οι εντολές μεγάλου κινδύνου να εκφέρονται  «μακεδονιστί”. Αυτό σημαίνει λογικά ότι τα μακεδονικά διέφεραν αρκετά ώστε να αποτελούν «κώδικα” κινδύνου, αλλά δεν διέφεραν τόσο πολύ ώστε να είναι ακατάληπτα από το κυρίως στράτευμα, δηλαδή όλους τους Έλληνες.

Το ότι ήταν γλώσσα ελληνική (συγγενής προς τη δωρική ή αιολική) ενισχύεται και απο το ότι η αττική ενσωματώθηκε άμεσα -σε μια ξένη γλώσσα  δεν θα «απορροφάτο” και δεν θα γινόταν τόσο γρήγορα επίσημη γλώσσα η τόσο δύσκολη αρχαία ελληνική γλώσσα.

Επισης αν οι Μακεδόνες είχαν δική τους γλώσσα διάφορη, θα επέβαλαν ως νικητές για λόγους πρεστίζ  την δική τους γλώσσα ή πολιτισμό και όχι την αττική. Ο μόνος τρόπος να αποδεχτεί ένας νικητής μια διαφορετική γλώσσα είναι  αυτή να έχει κοινές ρίζες με την ήδη καθομιλουμένη στο λαό του και να παρουσιαστεί σε αυτόν ως βελτίωση και εμπλουτισμός.

Ακόμα και στα νομίσματά τους, όπως αυτό του 348 π.Χ. η γραφή ειναι ελληνικότατη (μουσείο Πέλλας), που αντικρουει το να ήταν τα ελληνικά ξένη γλώσσα -το νόμισμα έπρεπε να είναι καταληπτό και σεβαστό απο την πλειοψηφία τής μακεδονικής φυλής.

Οπισθότυπος χρυσού τετάρτου στατήρα Φιλίππου Β’, 340=348 π.Χ.

Κάποιοι Μακεδόνες, πάντως, στα ανατολικά και βόρεια μιλούσαν δωρική διάλεκτο της δυτικής ελληνικής γώσσας, όπως οι Ηπειρώτες.

Οι λίγες (153 όλες κι όλες)  μακεδονικές λέξεις που έχουν διασωθεί, διασώθηκαν κυρίως από τον Αλεξανδριό γραμματικό Ησύχιο που έζησε το 450 .Χ. Θεωρείται πιθανόν να τις βρήκε στα λίγα γραφτά Μακεδόνων συγγραφέων, όπως του Μαρσύα, με την επιφύλαξη (των ειδικών) ότι ίσως και να έχουν αλλοιωθεί κατά τη μεταγραφή τους.

τετράδραχμο του 325 π.Χ. (Μ. Αλέξανδρος)

νόμισμα του πατέρα του, Φιλίππου, 340 π.Χ.

 

Η περιοχή της Μακεδονίας συνόρευε  βέβαια με πολλούς λαούς. Στα βόρεια και ανατολικά, ηταν η Ιλλυρία όπου ομιλείτο η ιλλυρική. Οι Παίονες στα βόρεια μιλούσαν την παιονική -άγνωστη γλώσσα σε εμάς παντελώς.  Για τον Ηρόδοτο οι Παιόνες ήταν απόγονοι Κρητικών και Φοινίκων

Κοντά στους  Ιλλυριους και τους Παιονες ζούσαν και οι Μυσοί και άλλοι που δεν μιλούσαν ελληνικά. Ομως ελληνικά μιλούσαν στις ίδιες περιοχές  οι Δερρίοπες, οι Πελαγόνες, οι Τυμφαίοι, οι Ορέστες και πολλοί άλλοι. Οι τελευταίοι μιλούσαν διάλεκτο σαν της Ηπείρου, δηλαδή τα ελληνικά της δυτικής Ελλάδας, που ήταν πλησιέστερα στα δωρικά.

Ο  Θουκυδίδης (με εξαίρεση τους πρώτους) τους θεωρούσε όλους αυτούς Μακεδόνες και δεν θεωρούσε ότι εκμακεδονίστηκαν.

Οι Εορδοί οι οποίοι εκδιώχθηκαν προς τις θρακικές περιοχές, κοντά στο Παγγαίο όρος, μιλούσαν μια προελληνική γλώσσα -μάλλον την  Φρυγική γλώσσα (από την κεντρική περιοχή της Μικράς Ασίας)

Οπισθότυπος τετράδραχμου του κοινού των Μακεδόνων, με ρόπαλο, στεφάνι βελανιδιάς και κεραυνό αριστερά. 158-150 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας
Οπισθότυπος τετράδραχμου του κοινού των Μακεδόνων, με ρόπαλο, στεφάνι βελανιδιάς και κεραυνό αριστερά. 158-150 π.Χ. Αρχαιολογικό Μουσείο Πέλλας

Οι Μάγνητες (στην Πιερία) μιλούσαν ελληνικά  και εκεί κοντά κατοικουσαν και Θράκεςθρακική δεν ήταν ελληνική εγλωσσα)

Στη Θεσσαλονίκη ομιλούνταν διάλεκτοι της φρυγικής και κυρίως της θρακικής, ενώ εκεί που υπήρχαν αποικίες νοτίων, όπως στη Χαλκιδική, ομιλουνταν ελληνικά.

Τα ονόματα των ευγενών ήταν σαφώς  ελληνικά, όπως και τα περισσότερα τοπωνύμια

Καθαρά μακεδονικές λέξεις που διασώθηκαν είναι τα ονόματα φυλών  Μακεδνός, Μακέται, Αργεάδαι, Αέροπες, τα τοπωνύμια Μακεδνία, Μάκετα, Λεβαία, Βέρης, Αλιάκμων, Πιερία, Ελικών, Όλυμπος, Λείβηθρα, Αιγίδιον, αλλά και τα ονόματα των μηνών (Απελλαίος, Αρτεμίσιος, Δίος, Πάναμος, Δαίσιος, Λώιος, Δύστρος, Ξανδικός, Περίτιος, Υπερβερεταίος, Αυδναίος, Γορπιαίος).

Στην θρησκεία τους, είχαν επίσης ελληνικά ονόματα όπως  Δία, Εταιρίδια, Θαύλος, Ολύμπια, Ψευδάνωρ, Αραντίδες, Δάρρων, Θουρίδες.

Τη σωτηρία την έλεγαν  σαυτορία, όμως οπως αναφέρει ο Ησύχιος λέξεις όπως άλιζα και άδισκον και άβαγνα  είχαν φρυγική προέλευση (σήμαιναν αντιστοιχα  τη λεύκη,  ένα ειδος ποτού για τελετές και  τα τριαντάφυλλα). Επίσης την αντίστοιχη Αφροδίτη, την έλεγαν Ζειρήνη και κατά τον Ησυχιο η προέλευση σε αυτή την περιπτωση  ειναι θρακική. Επίσης τις Μαινάδες τις έλεγαν Μιμμαλόνες. Αλλη μια φρυγική λέξη είναι η λέξη βέδυ που σήμαινε το νερό. Η λέξη αυτή είναι και η ρίζα της λέξης Έδεσσα.

Αλλες λέξεις μακεδονικές, αυτές  ελληνικής προέλευσης, είναι ο κοριναίος (ο γιος ανυπαντρης μάνας), πελιας  (για τον πιο ηλικιωμένο της οικογένειας), ακραία (για το κοριτσάκι), τελεσιάς (ένας μακεδονικός χορός με σπαθιά), καρπαία (άλλος πολεμικός χορός τους), τη γυάλα και το κύπελλο, δόρυλλος (δρυς), άξος (τεμαχιμένο ξύλο), αβροκομά (αυτός που έχει μακριά μαλλιά)

Η πλειοψηφία των λέξεων που διασώθηκαν έχουν ελληνικές ρίζες και ίσως οι μακεδονικές λέξεις φρυγικής ή θρακικής ή άλλης ρίζας να οφείλονται απλώς σε ξένες επιρροές (εξάλλου και η ελληνική γλώσσα είναι γεμάτη από  τουρκικές, αλβανικές ή αγγλικές και γαλλικές στη ρίζα ή και στην εκφορά τους λέξεις)

Οι περισσότερες ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι στην περιοχή της Μακεδονίας ομιλείτο μια γλώσσα συγγενής προς του Ομήρου, μέχρι που το 350 π.Χ. «εισέβαλε” η  αττική κσι κυριάρχησε.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here