Αθανάσιος Αλεξανδρίδης: Παιδικοί έρωτες 

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

Οι Παιδικοί Έρωτες αποτελούν το πρώτο βιβλίο της νέας σειράς «Σχολή ανήσυχων γονέων» του ψυχίατρου-παιδοψυχίατρου και ψυχαναλυτή Αθανάσιου Αλεξανδρίδη,  ένα ενημερωτικό, απολαυστικό, για κάποιους σοκαριστικό, βιβλίο που απευθύνεται στους γονείς και σε όλους τους επαγγελματίες οι οποίοι θέλουν να βοηθήσουν τα παιδιά να ζήσουν δημιουργικά τη σχέση με τον έρωτα. 

-Πώς προέκυψε το βιβλίο σας «Παιδικοί έρωτες», εκδόσεις Ίκαρος;

Εδώ και οκτώ χρόνια, μία φορά το μήνα συναντιέμαι με μια ομάδα γονέων ενός μικρού ιδιωτικού σχολείου. Με αφετηρία ένα προκαθορισμένο θέμα, πραγματοποιείται μια συζήτηση με πολλές προσωπικές από όλους καταθέσεις εμπειριών, αποριών και ερωτημάτων και με συνεχή εκ μέρους μου ανάπτυξη των πρακτικών και θεωρητικών ζητημάτων που αναδεικνύονται ή υποφώσκουν. Οι συζητήσεις μαγνητοφωνούνται. Επειδή θεώρησα πλούσιο το υλικό αλλά και σημαίνουσα την εμπειρία, ως παράδειγμα ανοιχτού και δημιουργικού διαλόγου, προχώρησα στην οργάνωση του α΄ τόμου με θέμα την ανάπτυξη της νοητικής, συναισθηματικής και σεξουαλικής ζωής από την έναρξή της μέχρι την μέση εφηβεία. Ετοιμάζονται οι «Παιδικοί φόβοι» και θα ακολουθήσουν βιβλία για την ένταξη στο σχολείο και στην κοινωνία, για τη δημιουργικότητα κ.α.

-Ενημερωτικό και σοκαριστικό συνάμα;

Το βιβλίο είναι ενημερωτικό με βάση το πλήθος των πληροφοριών που προσφέρει σχετικά με την ψυχοσεξουαλική ανάπτυξη των παιδιών και την απαραίτητη αναδιοργάνωση της οικογένειας ώστε να την περιβάλει με τρόπο δημιουργικό. Είναι παιδαγωγικό, γιατί, παρουσιάζοντας βήμα-βήμα τη συζήτηση, δείχνει, χωρίς όρους, αλλά με απλά λόγια πώς αναπτύσσεται η ψυχαναλυτική προσέγγιση ενός ζητήματος. Δεν είναι σοκαριστικό, τουλάχιστον ως προς την πρόθεσή του, αλλά μπορεί να προκαλέσει τους αναγνώστες που εθελοτυφλώντας θέλουν να πιστεύουν στον μύθο της «παιδικής αθωότητας».

-Ανήσυχοι γονείς σάς παρώθησαν προς αυτήν την κατεύθυνση;

«Ανήσυχοι» γονείς με την έννοια της ανησυχίας ως προς το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους, με ανησυχίες ως προς το πώς διαμορφώνεται σήμερα ο γονεϊκός ρόλος, με επιθυμία για γνώση, αξιοποίησαν το εργαστήρι βιωματικής σκέψης που τους πρόσφερα. Έτσι ξεκινώντας από το «ατομικό», και μέσα από αυτό, η συζήτηση έφθανε συχνά στο να αναγνωρίζει τι είναι το «γενικό» και πώς αυτό θεμελιώνεται στη σεξουαλικότητα και στην επιθετικότητα.

-Τι είναι λοιπόν το σεξουαλικό ένστικτο; Πότε και πώς ενεργοποιείται;

Η απάντηση απαιτεί τον χώρο ενός ογκώδους βιβλίου. Να απαντήσω επιγραμματικά: πρόκειται για ένα κληρονομημένο σχήμα συμπεριφοράς που βρίσκεται σε όλα τα έμβια όντα και που έχει δύο στοιχεία, τη σωματική διέγερση  και την επιθυμία για γενετήσια ένωση με το άλλο σώμα. Ο άνθρωπος πήγε πέραν του ενστίκτου, ίσως λόγω της αργής ηλικιακής ανάπτυξής του, αλλά κυρίως λόγω της ανάπτυξης του Νου που βρήκε και δρόμους τροποποίησης αυτής της τάσης για ένωση. Νους και Έρως, ή αλλιώς ενόρμηση ζωής, ενεργοποιούνται από την αρχή της ζωής, αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοτροποποιούνται.

-Πόσο γυμνοί να κυκλοφορούμε μπροστά στα παιδιά;

Όσο το αντέχουν και όσο το αντέχετε, εύκολα! Διαβάζοντας το αντίστοιχο μέρος του βιβλίου θα δείτε ότι έρχεται να σπάσει το ηλίθιο δόγμα «θα κάνω ό,τι χρειάζεται για το παιδί μου!» και να υπερασπισθεί και τα δικαιώματα των γονέων σε θέματα αισθητικής και ηθικής.

-Τι τους λέμε για τις ερωτικές μας σχέσεις;

Η απάντηση είναι συνέχεια της προηγούμενης. Τους μιλάμε απλά και ανάλογα με την ηλικία τους και μόνον όταν εκτιμούμε ότι η αφήγησή μας μπορεί να τα βοηθήσει να δημιουργήσουν με την, έστω στιγμιαία ταύτιση, ένα βιωματικό υπόβαθρο για την υποδοχή του καλού και την αποφυγή του κακού. Γενικώς θεωρώ «ύποπτες» τις λεπτομερείς εκμυστηρεύσεις μεταξύ γονέων και παιδιών.

-Τι σημαίνει η σεξουαλική προκλητικότητα των εφήβων;

Τη δυσχέρεια που νιώθουν για να ισορροπήσουν το τρίγωνο: ένα σώμα ικανό για την ολοκληρωμένη πράξη, μια ψυχή ανέτοιμη, ένα συγχυτικό κοινωνικό «λόγο» ως προς το τι τους επιτρέπεται. Τις περισσότερες φορές η σεξουαλική προκλητικότητα είναι όχημα της επιθετικότητας και της οργής τους.

-Σας ικανοποιεί η θέση και η στάση του σχολείου γύρω από αυτά τα θέματα;

Το σχολείο δεν έχει καμιά σχέση με αυτά τα θέματα γιατί δεν έχει ως στόχο, όπως εγώ νομίζω ότι θα όφειλε, να είναι ο σημαντικότερος κοινωνικός θεσμός για τη διαμόρφωση υγιών, δημιουργικών, ερωτικών πολιτών. Μέσα από έναν τέτοιο προσανατολισμό και τα «υλικά γνώσης» που θεωρεί ότι οφείλει να «παραδώσει» θα έβρισκαν «νόημα» και «χρήση» για την ανάπτυξη του εαυτού, του άλλου και της ομάδας. Έτσι οι δυνάμεις σύνδεσης θα χαλιναγωγούσαν τις επιθετικές δυνάμεις και θα τις έθεταν στην υπηρεσία τους κερδίζοντας σε δυναμισμό για ωραία έργα. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και τα σχολεία είναι εναλλάξ θέατρα βίας και απογοήτευσης.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here