Φωτεινή Στεφανίδη: «Ιούλης, η βαθιά ανάσα του καλοκαιριού»

 

 

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

 

«Ανθή μου,
δροσούλα πρωινή των γερανιών,
της ρίγανης και του ταπεινού δυόσμου,
μη φοβηθείς.
Κρατάς στην καρδιά σου
τα παραμύθια που άκουσες
όταν ήσουν μικρή.»
Ιφιγένεια Μαστρογιάννη

«Ιούλης, η βαθιά ανάσα του καλοκαιριού, με τ΄ άστρο του Καρκίνου να κοιτάζει άφοβα τον ήλιο. Μήνας ευαίσθητος, ψυχοπονιάρης, με τη θάλασσά του να ευωδιάζει καρπούζι, τον τζίτζικα να μη σταματάει ούτε λεπτό, τη ρολογιά ν’ ανοίγει το ένα ρολόι μετά το άλλο στον φράχτη του κηπάκου, τα δειλινά να μυρώνουν τις νύχτες μας, τα ρόδια καλοσχηματισμένα να γυαλίζουν και να παίρνουν χρώμα στις ροδιές και στα μάγουλα, το καρπούζι να στάζει τη γλύκα του, τις γεμιστές ντομάτες με ρύζι και πλιγούρι και τα κεφτεδάκια να μοσχομυρίζουν φρέσκο δυόσμο στην κουζίνα. Και οι γιαγιάδες, μοναχούλες καλαμιές, να περιμένουν εγγόνια στο χωριό ή και τίποτε να μην περιμένουν. Μόνο δέχονται τον καιρό που κυλάει φαγητό το φαγητό, λουλουδάκι το λουλουδάκι της αυλής τους, ή με το χτύπημα του τηλεφώνου κι ίσως κάποια είδηση καλή που ποτίζει για καιρό τις καρδούλες τους. Και καμμιά φορά το τηλεφώνημα το αντικαθιστά για λίγο μια οθόνη αλλιώτικη από την τηλεόραση, προσωπική, που τις ρουφάει στη μαγεία της εικόνας της και μόνο».
Ξεφυλλίζοντας «Το παραμύθι με τις ξεχασμένες λέξεις» της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη που δουλεύτηκε Ιούλη κι Αύγουστο στην Αθήνα και μόνο στην Αθήνα, μιλάμε με τη Φωτεινή για τον Ιούλη και τις χάρες του, τις φανερές και τις κρυμμένες σε όλους τους τόπους και πιο πολύ στις καρδιές.

Καλοκαίρι στο βουνό;
Ζωγραφίζοντας την Καμαρίνα και τον Ζάλογγο που δεν έχω πάει ποτέ. Ωστόσο πήγα, με πήρε απ’ το χέρι και με πήγε η Ιφιγένεια, εκεί στο καφενεδάκι του Ν. Ηρακλείου. Μα τι δροσιά. Τι ιστορίες. Τι νεραϊδένιο γραπτό και πόσο σημερινό μαζί. Τι αγάπες. Τι συννεφιές, τι ξαστεριές. Tο πιο όμορφο απ’ όλα, η παρέα που κάναμε με τη γιαγιά Φιλάνθη. Και τι ονόματα ακούστηκαν· Φιλάνθη (Ιάθη), Ανθή, Πάμφιλος (Πάφιλος), Αηδόνης, Κέρβος, Δονάτος, Κυρά, Γυναίκα, Αγαθόκλεια. Και τι τόποι· Λίμποβο, Ζάλογγος, Αχέροντας.
« – Ο παραδεισος είναι;
– Ο Αχέροντας είναι γιαγιά, ο Αχέροντας!
Η Φιλάνθη έμεινε σιωπηλή, δεν έπαιρνε τα μάτια της απ’ την οθόνη κι η φωνή της δεν ήταν ίδια όταν μίλησε ξανά.
– Και πού είναι τα μαύρα νερά; Πού είναι οι κατάξερες όχθες, οι σκιές κι ο άγριος βαρκάρης;»

Τα στολίδια του;
Ιουλίου αποθυμιές που ήταν τόσο μακριά, μα τις έφερε κοντά η Ιφιγένεια εκείνο το καλοκαίρι του 2012. Στολίστηκε λοιπόν η ερημιά και το γκρίζο καλοκαίρι της Αθήνας με τα πυκνοκατοικημένα σύννεφα του βουνού, με τον γατούλη τον όμορφο, τη φωτογραφία του κυρ Αηδόνη στον δροσερό τοίχο, τους υάκινθους στο βάζο από τα χέρια της Φιλάνθης, τον σελιδοδείκτη από καλοκαιρινό κρινάκι του βουνού, τα πουλιά -πολλά και παντού-, τ’ ανθισμένα πλήκτρα του υπολογιστή μάρκας καρπούζι Ιουλίου, τα μάτια-βαρκούλες και με τη νυφίτσα την πολυαγαπημένη με τη λεπτούτσικη φωνή και τα λεγόμενά της:
«-Πώς θα μπορούσα να σε ξεχάσω, είπε σιγανά και λίγο τσιριχτά το μικρό ζώο (σημ.: η νυφίτσα), εσύ ήσουν που με συμπόνεσες και με γλίτωσες απ’ τα νύχια του γάτου εκείνο το πρωί που μπήκα στην αυλή σου πεινασμένη κι έψαχνα να βρω κάτι φαγώσιμο για να κρατηθώ. Εσύ ήσουν που άφηνες από τότε τροφή στο φράχτη του σπιτιού σου. Κανένα ζώο δεν το ξεχνάει αυτό, καλή κυρά…»

Η αφήγηση;
Ιστορία μέσα στην ιστορία, σαν το τριαντάφυλλο, έχει και έχει, ανθίζει συνέχεια και μοσχοβολά. Και πώς να μην έχει, όταν περιμένει η ψυχή και πιο πολύ ο καθρέφτης της, τα μάτια;
«Κι ο γεροερημίτης που ποτέ στην πολύχρονη ζωή του δεν είχε δει μάτια να τον κοιτάζουν τόσο ικετευτικά, δυο καραβάκια καλοσύνης στην απέραντη θάλασσα της μοναξιάς του, στάθηκε για λίγο ακίνητος και την κοίταξε, ξαφνιασμένος…»

Και ο Ιούλης μας πώς τα βλέπει όλα αυτά από ψηλά;
Με τη ματιά του την καθαρή, τη σίγουρη που δεν λαθεύει. Μικραίνει, μαλακώνει τις μεγάλες μέρες ο βασιλιάς του μελτεμιού, γιορτάζει τον Αϊ Λια τον Ήλιο, δροσίζει τις όμορφες Κυκλάδες και χαϊδολογάει τα βουνά μας μαζί και το μάγουλο της Φιλάνθης στην Καμαρίνα στον Ζάλογγο, αυτής της τρυφερής γιαγιάς όλων μας που πάντα θα μετράει μοσχοβολιστά τις ημέρες του Ιούλη περιμένοντας.

 

Σημ.: Όλες οι φράσεις σε εισαγωγικά προέρχονται από το βιβλίο της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη «Το παραμύθι με τις ξεχασμένες λέξεις», εκδ. Καλέντη 2012.

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Καλό μήνα φίλη μου και φίλοι μου! Είθε να είναι ο Ιούλιος δροσερός και ωραίος σαν τις εικόνες και τα γραπτά σου, ξεχωριστός σαν τον βιβλίο της Ιφιγένειας Μαστρογιάννη που τόσο μου είχε γλυκάνει και ευφράνει την καρδιά. Πόσο ζωντανές έμειναν στη μνήμη μου εικόνες και στιγμιότυπα από την πανέμορφη και ιερή ιδιαίτερη πατρίδα της συγγραφέως την οποία είχα μάθει από μικρή να αγαπώ.
    Εύχομαι ο καινούργιος μήνας να είναι καλός και ενθαρρυντικός και ελπιδοφόρος για όλους

    • Καλή και αγαπημένη μας Ελένη πολύ σ’ ευχαριστώ που στάθηκες και πάλι και άφησες τα όμορφα λόγια σου. Ήταν πράγματι εκείνος ένας Ιούλης ξεχωριστός παρ΄όλες τις δυσκολίες του. Αφήνουν τα ίχνη τους οι μήνες παντού. Και τα ωραἴα τους δώρα.
      Από την καρδιά αντεύχομαι, με το καλό ο Ιούλης για όλον τον κόσμο, καλή μου.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here