GIULE-GIULE VE GüN AYDIN BASBAKAN-SOULTAN ERDOGAN

GIULE-GIULE VE  GüN AYDIN BASBAKAN-SOULTAN ERDOGAN [= ΚΑΛΟ ΚΑΤΕΥΟΔΙΟ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΞΥΠΝΗΜΑ (ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΟΥ) ΠΡΟΕΔΡΕ-ΣΟΥΛΤΑΝΕ ΕΡΤΟΓΑΝ ] !

Τ ο υ

Ιωάννη Χ. Βούλγαρη, Ομότιμου Καθηγητή Νομικής ΔΠΘ (ivoulga@law.duth.gr)

 

Ι.- Οι ευχές μας στον Τούρκο Πρόεδρο στην γλώσσα του (ας μας συγχωρήσει για κάποιο ενδεχόμενο ορθογραφικό ή άλλο λάθος) είναι πλήρως ειλικρινείς , αλλά έχουν και διπλό νόημα: πιό συγκεκριμένα, του ευχόμαστε να επιστρέψει καλά και να συνεχίσει να είναι πάντοτε ασφαλής στην Πατρίδα του, όπως ήταν και στην Ελλάδα κατά την διήμερη επίσημη επίσκεψή του, παρά τις όποιες αστοχίες εκ μέρους του, εδώ μεν αλλά για εσωτερική κατανάλωση στην Τουρκία και να μην έχει εκεί καθόλου δυσάρεστα αποτελέσματα, σαν εκείνα που είχε κάπως μετά αντίστοιχη επίσκεψη του στην Ελλάδα ο προκάτοχός του τότε, Τούρκος Πρόεδρος (Τζελάλ Μπαγιάρ), πριν 65 χρόνια: εξάλλου ήταν και ένας από τους λόγους (χωρίς να είμαστε καθόλου προληπτικοί) που δεν ευχηθήκαμε Hoz Geldin ή και Geldiniz (=  Καλώς όρισες ή ορίσατε, αλλά και τα δύο με ευγένεια και χωρίς διακρίσεις) κατά την άφιξή του, όπως είχε γίνει τότε ( με μεγάλη αφίσα στην Πύλη του Αδριανού στην είσοδο της Αθήνας), αλλά προτιμήσαμε να περιμένουμε και οι ευχές μας να έχουν συμπερασματικό και ουσιαστικό χαρακτήρα κι όχι τυπικό και εκ των προτέρων, όπως τότε! Αυτό δεν μειώνει σε τίποτα την ευγενική και ειλικρινή υποδοχή μας και θέληση προσφοράς (έμμεσης και με την σιωπή μας, εκ μέρους μας) στον διάλογο μαζί του της πολιτικής και πολιτειακής ηγεσίας της Ελλάδας, αλλά και των Ελλήνων πολιτών (μεταξύ των οποίων και αρκετοί μουσουλμάνοι το θρήσκευμα, που βγάζουν τίμια το ψωμί τους στην συντριπτική πλειοψηφία τους), θέλοντας όλοι να μην διαταράξουμε από πριν το ήρεμο κλίμα που θα έπρεπε να επικρατήσει κατά την επίσκεψη και τις συζητήσεις. Μάλιστα, η θέση αυτή αποδεικνύεται περίτρανα και αδιαμφισβήτητα κι από την ορθή παρόμοια στάση που κράτησαν με σοφία και οι μουσουλμάνοι συμπατριώτες μας όλης της Ελληνικής Θράκης, κάτι που το γνωρίζουν πολύ καλά οι «φίλοι» μας Τούρκοι, αφού χρειάστηκε να επιστρατεύσουν στις 8/12 εκεί (Κομοτηνή), με πούλμαν, αεροπλάνα κ.ά. μεταφορικά μέσα, συμπατριώτες τους από την ενδοχώρα της Τουρκίας, ίσως  κι από τα βάθη της Ανατολίας κι όχι μόνο την Κων/πολη, όπως τάχα ανάφεραν. Πραγματικά, θα ήταν αρκετό να ερχόταν οικειοθελώς το 1/20 των Μουσουλμάνων της Θράκης αυτής καθ’ αυτής (πρώην νομοί Ροδόπης, Έβρου & Ξάνθης), που είναι περίπου 120.000 άτομα (ενώ την εποχή της Συνθήκης της Λωζάνης ήταν όχι περισσότεροι από 40.000 (!), σε αντίθεση με τους τότε πάνω από 100.000 Ρουμς της Κων/πολης,  ενώ σήμερα πλέον αυτοί (Ρωμιοί) δεν ξεπερνούν τους 4.000 με 4.500., σ’ όλη την Τουρκία, των μελών του Οικουμενικού Πατριαρχείου συμπεριλαμβανομένων!!, κάτι που δεν το λέμε μόνο εμείς, αλλά όλος ο Κόσμος, ακόμη και ο ίδιος ο επισκέπτης μας Πρόεδρος Σουλτάνος το δέχτηκε πλήρως, έστω και σιωπών σε αντίστοιχη παρατήρηση , δύο και τρεις φορές από τους  κ .κ.  Πρόεδρο (αλλά όχι και Σουλτάνο) και Πρωθυπουργό της Πατρίδας μας!!!

 

ΙΙ.- Έτσι, μπορούμε, σήμερα, ήρεμοι πλέον, να κάνουμε κάποιον ορθό και μάλλον ακριβή απολογισμό της επίσκεψης αυτής, τώρα που πέσανε τα φώτα της, ίσως και φιέστας, όπως μάλλον την ήθελαν και προετοίμασαν οι σύμβουλοι του Σουλτάνου κ. Προέδρου (θέλουμε να πιστεύουμε,ότι ο ίδιος ίσως να μην την ήθελε ακριβώς έτσι, γιατί μάλλον ή σίγουρα είναι πιο έξυπνος από πολλούς απ’ αυτούς, κάτι που αποδείχτηκε  περίτρανα και δημόσια, με τα διάφορα «ραβασάκια» που του έδιναν άστοχα και συνεχώς, φέρνοντάς τον εμφανώς πολλές φορές σε δύσκολή θέση !), για την εξαγωγή ρητορείας και  χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, προς εσωτερική και μόνο κατανάλωση στην χώρα τους, όπου αυτό εξακολουθεί ακόμη να περνάει εκεί, λόγω και του χαμηλού επιπέδου, πολιτικού και πολιτισμικού, στο οποίο κρατάνε μεγάλο μέρος του εκεί πληθυσμού, για να μην καταλαβαίνει ο πληθυσμός αυτός τα πραγματικά προβλήματα που τους έχουν δημιουργήσει: έτσι, έχουν οδηγήσει την γείτονα χώρα σε διεθνή, αν όχι και Παγκόσμια απομόνωση, με μόνη εξαίρεση, χώρες με πιο αυταρχικά ακόμη καθεστώτα, που ευτυχώς για τον Κόσμο δεν είναι πολλές !!

 

Και για μεν την χώρα μας, φρονούμε ακλόνητα ότι τα αποτελέσματα ήταν σίγουρα καλά. Αυτό οφείλεται, όχι μόνο στην καλή, αν και ίσως μάλλον γρήγορη, προετοιμασία της επίσκεψης αυτής από άξιους Έλληνες διπλωμάτες και την Κυβέρνηση, αλλά επίσης και ιδίως στα δίκαιά μας, που δεν διστάσαμε να προβάλλουμε με ευγένεια μεν, αλλά έντονα και με θάρρος και κυρίως με αγαστή συμφωνία και ομοφωνία και την κατάλληλη στιγμή, από την Πολιτική και Πολιτειακή Εξουσία, που με σύνεση, καθώς και πλήρη γνώση των ιστορικών και νομικών δεδομένων, όπως και με πλήρες κύρος και όχι με τα αθεμελίωτες απαιτήσεις ή και «αερολογήματα» της άλλης (Τουρκικής) πλευράς, αντιμετώπισαν (οι δικοί μας) τα τελευταία, όπως τελικά το έκρινε ο Κόσμος όλος σχεδόν, ακόμη και μέρος  των Τούρκων, όχι μόνο της αντιπολίτευσης, αλλά κι ορισμένων βουλευτών του ΑΚΠ  (Κυβέρνησης) της Τουρκίας: όντως, ορισμένοι απ’ αυτους έσπευσαν να υπενθυμίσουν  στον Πρόεδρο τους -Σουλτάνο, ότι ή σύγχρονη Τουρκία οφείλει, ακριβώς την ύπαρξή της στη Συνθήκη της Λωζάνης και χωρίς αυτή μάλλον δεν θα υπήρχε πλέον ιδίως σήμερα, που βάλλεται πανταχόθεν και κινδυνεύει να διαμελιστεί στα «εξ ων συνετέθη» τότε!

Οι Γείτονες μας και η Ηγεσία τους θα πρέπει, αντίθετα, να καταλάβουν την πάντοτε ευγενική, ήρεμη και ειρηνική στάση της Ελλάδας απέναντί τους, που δεν υπήρξε πάντοτε αμοιβαία από την πλευρά τους, παρά τα όσα είπε σχετικά με αυτό ο κ. Ερτογάν , αναφέροντας, ότι  «…..ναι μεν μας βοήθησαν οι Έλληνες στην Ευρωπαϊκή μας πορεία (πλήρης αλήθεια), αλλά κι εμείς τους στηρίξαμε στο ΝΑΤΟ (πλήρως αναληθές, αν αναλογιστεί κανείς, το τι έγινε το 1954  στο ΝΑΤΟ της Σμύρνης και την Κων/ πολη , με τις θηριωδίες που προκάλεσαν τα κατευθυνόμενα τότε στίφη συμπατριωτών του κατά των Ελλήνων, με αποτέλεσμα να μειωθεί επίσης τόσο σημαντικά (βλ. παραπάνω) το ποσοστό των Ελλήνων (Ρουμς) σε όλη την Τουρκία. Όσο για την μεταγενέστερη  (δεκαετία του 1970) και από τον αείμνηστο Πρόεδρό μας Κ. Καραμανλή, αποχώρησή μας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, οφειλόταν και πάλι, ως διαμαρτυρία μας, στην επιθετικότητα της Τουρκίας, επίσης μέλος του Οργανισμού αυτού, στο Αιγαίο ιδίως όπως πάντοτε, η δε επανένταξή μας έγινε με δική μας πρωτοβουλία και κατόπιν επανειλημμένων προσκλήσεων του ίδιου του ΝΑΤΟ και χωρίς διαμεσολάβηση της Τουρκίας, όπως από κακή πληροφόρηση και άγνοια, αν όχι ως yalatzi dunia haber (=παγκόσμια ψευδής είδηση, ή και σε πιο σύγχρονη γλώσσα για μια ευρέως διαδεδομένη πολιτική και δημοσιογραφική συνήθεια fake world  news !).

ΙΙΙ. – Συμπερασματικά και τελικά  :  ακόμη και για την γείτονα χώρα και τον Πρόεδρό της τα αποτελέσματα της επίσκεψης αυτής μπορεί να είναι θετικά και στο εσωτερικό του και διεθνώς, αν τα εξετάσει, απαλλαγμένος από το σουλτανικό σύνδρομο ή μεγαλοϊδεατισμό και όπως πρέπει να κάνουν όλοι πάντοτε, πολιτικοί και μη, υπό το πρίσμα της σοφής ρήσης του αείμνηστου προγόνου μας, σοφού των σοφών  ΣΩΚΡΑΤΗ , δηλαδή του  « Γηράσκω αεί διδασκόμενος», που πρέπει να ισχύει για όλους και  ανεξάρτητα από την όποια ισχύ τους, πραγματική ή νομιζόμενη !!! . Δεν έχει ίσως παρά να ακολουθήσει κάτι που με θάρρος πίστευε ένας προκάτοχός του ( Basbakan  αλλά αλλ’ όχι και Soultan, άρχοντας όμως πάντοτε), ο αείμνηστος πλέον (και δολοφονημένος, όπως έχει αποδειχτεί πρόσφατα και στην Τουρκία ) Δημοκρατικός και Πρώτος μεταδικτατορικός Πρόεδρος της Τουρκίας Tourgout OZAL, που τον Φεβρουάριο 1990 στο Στρασβούργο, σε επίσημο δείπνο που του παρέθετε η τότε Γεν. Γραμματέας του Συμβουλίου της Ευρώπης (ΣΕ), κα Catherine Lalumiere, για την επίσκεψη του εκεί και μετά την ομιλία του (Γαλλικά) στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΣΕ, με την ευκαιρία της τότε προσχώρησης της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή (του ΣΕ) Σύμβαση των Παρισίων του 1956 «για την εγκατάσταση φυσικών προσώπων» και παρουσία του συντάκτη του παρόντος κειμένου, που είχε την τιμή να είναι τότε εκλεγμένος Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Ελέγχου Εφαρμογής της Σύμβασης αυτής [Standing Committee on Establishment (individuals)], ο ποίος προσπαθούσε, για λόγους ευγένειας και διπλωματικής αβρότητας να του μιλήσει λίγα τουρκικά, εκτός από τα γαλλικά με τα οποία συνεννοούνταν μεταξύ τους συνήθως, του απάντησε (ο άρχοντας αυτός Τούρκος Πρόεδρος) σε άπταιστα αρχαία Ελληνικά, αναφέροντας ρήσεις των αρχαίων προγόνων μας, μεταξύ των οποίων και την παραπάνω αναφερόμενη του Σωκράτη, κάτι που θυμάται, όχι μόνο με έκπληξη, αλλά και ιδιαίτερη συγκίνηση ο συντάκτης του παρόντος, καθώς και το ότι ο αείμνηστος εκείνος Τούρκος Πρόεδρος, αλλά και διακεκριμένος Ευρωπαίος Πολιτικός και Ηγέτης γνώριζε και αναγνώριζε και δημόσια την Ελληνική Προέλευση της ονομασίας Istamboul (= εις την πόλιν), την οποία δε ονόμαζε και «Constantinople», για τους τότε εκεί συνδαιτημόνες του!!!

 

Η Ιστορία διδάσκει πάντοτε, όλους και για όλα, αρκεί να την  σεβόμαστε, γιατί και εκδικείται αμείλικτα συνήθως, όλους και για όλα, το θέλουμε ή όχι: τελεία και παύλα .-

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here