Του ΘΕΜΗ ΑΧΤΣΙΟΓΛΟΥ

Δικηγόρου

 

Ο αγιασμός που πραγματοποιείται σε πολλά δικαστήρια της χώρας και πάλι φέτος, εν όψει την έναρξης του νέου δικαστικού έτους, ξανακάνει επίκαιρο τον προβληματισμό για τις σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας.

Ο αγιασμός δεν αποτελεί μια απλή κοινωνική εκδήλωση, αλλά είναι πράξη θρησκευτικής λατρείας. Γι’ αυτό, όταν τελείται σε δικαστικό κτήριο, υπονομεύει την αρχή της «κοσμικότητας» των πολιτικών θεσμών, αλλά και θέτει σε αμφιβολία τη θρησκευτική ουδετερότητα του δικαστηρίου, καθώς  εμφανίζει το βασικό εγγυητή της προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, δηλαδή τη Δικαιοσύνη ως θεσμό, να θρησκεύεται. Τα δικαστήρια όμως οφείλουν να είναι ανεξίθρησκα, διότι, κατά το Σύνταγμα, απονέμουν τη δικαιοσύνη στο όνομα του λαού και των νόμων και όχι του Θεού. Αυτό είναι που διακρίνει ένα κοσμικό κράτος από ένα θεοκρατικό.

Γενικότερα, στους χώρους του Δημοσίου και των Ν.Π.Δ.Δ. δεν είναι θεμιτό να τελείται καμιά θρησκευτική τελετή, από κανένα θρησκευτικό δόγμα, ούτε να υπάρχουν σύμβολα που υποδηλώνουν θρησκευτικό χρωματισμό· διαφορετικά πλήττεται η ουδετερότητα, που οφείλει το κράτος να τηρεί έναντι όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων.

Στα πλαίσια μιας τέτοιας θεώρησης, το μεν Κράτος επιβάλλεται να είναι «κοσμικό», δηλαδή θρησκευτικά ουδέτερο, ώστε να παρέχει τα εχέγγυα για μια αξιόπιστη προστασία της θρησκευτικής ελευθερίας, η δε επίσημη Εκκλησία οφείλει να απέχει από κάθε ενέργεια που την εμφανίζει, είτε άμεσα είτε έμμεσα, σαν προέκταση της κρατικής εξουσίας.

Η σαφής και αυστηρή διάκριση των ρόλων Κράτους και Εκκλησίας δεν αποτελεί αίτημα των καιρών, εξ αιτίας μόνο της διαπλοκής μεταξύ εκκλησιαστικής, πολιτικής, δικαστικής κ.λπ. εξουσίας, αλλά είναι βασικό γνώρισμα κάθε σύγχρονης δημοκρατικής κοινωνίας. Η θεσμική εμπλοκή τους, αντίθετα, συνιστά δημοκρατικό έλλειμμα.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here