Η στρατηγική της έντασης και τα νέα προβλήματα

 

του Φοίβου Οικονομίδη

 

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ δήλωσε ξαφνικά ότι  οι ΗΠΑ αναγνωρίζουν ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ. Όπως θα μπορούσε κάποιος να αναμένει επακολούθησε άμεσα μια μεγάλη αναταραχή στην περιοχή της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο.

Η στρατηγική της έντασης εκ μέρους του Αμερικανού προέδρου είχε αρχίσει με τα κοινά γυμνάσια  ΗΠΑ -Ν.Κορέας στο χώρο της Άπω Ανατολής που προκάλεσε όπως αναμενόταν την οργή της Β.Κορέας .Αν και η απόφαση της ηγεσίας των ΗΠΑ  περί την Ιερουσαλήμ ,απέδειξε μια χαρακτηριστική απομόνωση της σε διεθνές επίπεδο,εν τούτοις δεν αποκλείεται ότι η τακτική της έντασης να συμβαδίζει με την στρατηγική του οικονομικού και πολιτικού λόμπι που  υποστηρίζει και ενισχύει τον πρόεδρο Τραμπ.

Αλλά και η Ευρώπη έχει προβλήματα που επηρεάζουν τη συνοχή της και ενθαρρύνουν όσους στο βάθος δεν επιθυμούν μια Ενωμένη Ευρώπη και κυρίως μια Ε.Ε.υπό γερμανική ηγεσία. Η αποχώρηση της Βρετανίας από την Ε.Ε.τα αποσχιστικά φαινόμενα στην Καταλονία και σε άλλες περιοχές, το προσφυγικό,οι ιδιαίτερες αντιδράσεις χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και οι διακριτικές η φανερές αντιθέσεις Ευρώπης-ΗΠΑ σε αρκετά σημεία,αν και αντιμετωπίζονται γενικά,δημιουργούν και ένα κλίμα αβεβαιότητας.

Κατά τη γνώμη μου ένας από τους λόγους της νέας πολιτικής της ευρωπαϊκής ηγεσίας απέναντι στο ελληνικό ζήτημα είναι και αυτός ο σκεπτικισμός,ώστε να κλείσουν διάφορες »πληγές» έντασης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Άθελά του ίσως ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν με την στάση του στο προσφυγικό,που το κρατάει ως ατού στην άσκηση της πολιτικής του ταχτικής ,ταχτική που συμβαδίζει με το νέο του ρόλο και την επιθυμία του ως κεντρικού εκπροσώπου του Ισλάμ στον τουρκικό και μουσουλμανικό κόσμο γενικότερα,παίζει έναν αρνητικό ρόλο στην ευρωπαϊκή συνοχή.Δεν ήταν τυχαίο και προφανώς ήταν μέσα στους στόχους του να μιλήσει δημόσια και έντονα για τα θρησκευτικά δικαιώματα της μουσουλμανικής μειονότητας στην ελληνική Θράκη στη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής του στην Ελλάδα.
Νομίζω ότι ήταν ειλικρινής ο Τούρκος πρόεδρος, όταν ζήτησε από τους μουσουλμάνους της Θράκης να είναι καλοί πολίτες εντός της Ελλάδας.Χωρις τίποτα να μπορεί ν’αποκλειστεί ένας κατακτητικός πόλεμος της Τουρκίας μπορεί να καταλήξει σε μια ντροπιαστική ήττα που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην ανατροπή των σχεδίων Ερντογάν.
Αντίθετα φαίνεται ότι ο Ερντογάν θέλει τις τουρκικές η μουσουλμανικές μειονότητες εντός των άλλων χωρών που του προσφέρουν πρόσθετα πολιτικά και διπλωματικά ατού κυρίως στις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες,όπου εκατομμύρια Τούρκοι μετανάστες ζουν στη Γερμανία,στη Γαλλία,στην Αγγλία,στην Αυστρία ,το Βέλγιο κ.α.Αλλά και στα Βαλκάνια κυρίως στη Βουλγαρία ,όπου υπάρχουν και δυο φιλοτουρκικά κόμματα που επηρεάζουν τις πολιτικές εξελίξεις και δευτερευόντως στην Ελλάδα.
Το πρόσφατο παράδειγμα της πίεσης Ερντογάν υπήρξε ενδεικτικό στη διάρκεια της γερμανικής προεκλογικής εκστρατείας. Αν λοιπόν μαντεύουμε σωστά ότι ο Ερντογάν ονειρεύεται έναν πολύ ευρύτερο ρόλο στον ισλαμικό κόσμο,τότε δεν βλέπουμε το λόγο γιατί να θέλει να μπει στην Ε.Ε.που θα μπορούσε να του υποδείξει να περιορίσει αυτόν το ρόλο του.Έτσι το ελληνικό επιχείρημα που προβάλλεται ότι η Ελλάδα θα του ανοίξει το δρόμο για την είσοδό του στην Ευρώπη μοιάζει αυτή τη χρονική στιγμή αδύναμο.
Η ελληνική πλευρά πρέπει να μελετήσει και πάλι με σοβαρότητα τα νέα δεδομένα και να αναζητήσει και νέες εναλλακτικές λύσεις στο βαλκανικό και ευρωπαϊκό χώρο.Μία βαθύτερη εμπεριστατωμένη μελέτη της διεθνούς κατάστασης χρειάζεται.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here