Η ανθρωποφαγία των τίποτα εναντίον της Μποφίλιου

Το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο των προβεβλημένων  «διανοουμένων» της σημερινής Ελλάδας τύπου Τατσόπουλου ευτελίζει το σύνολο της σκεπτόμενης Ελλάδας, όπως και οι χωρατατζήδες σαλτιμπάγκοι που παριστάνουν τους δημοσιογράφους ευτελίζουν το σύνολο των γραφιάδων ή δημόσιως γραφόντων-ομιλούντων.

Με αφορμή την Μποφίλιου που «τόλμησε» να πει ότι ψηφίζει ΚΚΕ παρότι αισθάνεται μάλλον τροτσκίστρια, έπεσαν όλοι να τη κατασπαράξουν: από δεξιά οι φασίστες και απο ψευτοαριστερά κάποιοι που νομιζουν ότι επειδή κάποια ΜΜΕ (π.χ. ο ΔΟΛ) τους προέβαλε, και κάποιο κόμμα τους έκανε και βουλευτές, έχουν (κατά τη γνώμη τους) κατακτήσει όχι μόνο το δικαίωμα να έχουν άποψη επί παντός επιστητού, αλλά και να επιβάλουν την αποκλειστικότητα. Μόνον εκείνοι μπορούν να έχουν άποψη. Εχουν  δε αποδείξει ότι είναι σκεπτόμενοι και βαθιά προβληματισμένοι επειδή όπως δήλωσαν  «εχουν πηδήξει όλη την Αθήνα και κακώς τους λένε αδελφές«.

Για τον ακατανόμαστο Τατσόπουλο η Μποφίλιου δεν έχει δικαίωμα άποψης. Την χαρακτήρισε χαζοβιόλα. Και μάλιστα όταν εκ των υστέρων κατάλαβε τη χροντράδα του και προσπάθησε να τα «μαζέψει» για να μη χαλάσει το ίματζ που νομιζει ότι εχει, τα έκανε χειρότερα

Είπε

«Χρησιμοποίησα τον όρο «χαζοβιόλα» για να την προστατέψω. Όταν βλέπεις μια πυρκαγιά σε εξέλιξη, το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι είναι να φτιάξεις μία αντιπυρική ζώνη. Όταν λοιπόν καθορίζεις από την αρχή έναν άνθρωπο «χαζοβιόλη», είναι σαν να λες «παιδιά, τα επόμενα τα οποία θα σχολιαστούν είναι σαχλαμάρες, μην τα πάρετε στα σοβαρά. Του δίνεις το σήμα ότι, αυτά που θα ειπωθούν έχουν ειπωθεί με ελαφρότητα, με αβάσταχτη ελαφρότητα, ορισμένα από αυτά με εγκληματικά αβάσταχτη ελαφρότητα, αλλά με ελαφρότητα».

Οταν η Μποφιλιου απάντησε σε όσους επεσαν να τη φάνε, ο Τατσόπουλος, που κατάλαβε πόσο ανόητα υπερασπιστηκε προηγουμένως τον εαυτό του με την «προστασία» που υποτίθεται ότι παρείχε στην τραγουδίστρια, ξαναπέρασε στην επίθεση με την καταπληκτική πένα του -καθότι ειναι και συγγραφέας ο άνθρωπος. Αφού σκέφτηκε πολύ και σε βάθος, πήρε την εκπληκτική γραφίδα στα ευγενή δάχτυλά του και δημιουργησε το εξής:

«Διάβασα προ ολίγου και την απάντηση της Μποφίλιου στα σχόλιά μας. Ψάχνω να βρω κι εγώ μια έκθεσή μου για να της ανταπαντήσω, από την τρίτη δημοτικού, γύρω από τα αγαθά της αποταμίευσης, αλλά γαμώτη δεν την βρίσκω«.

Οσο για το Μπογδάνο τι να πουμε, ειναι το πράγμα που σχολίασε τη μάνα του δολοφονημένου Φύσσα λέγοντας «αυτή η γυναίκα είναι κάπως… γιατί κυκλοφορεί λυτή;»

Το πρόβλημα δυστυχώς είναι ότι πάντα προβάλλονται πιο εύκολα τα τίποτα και οι άνθρωποι ουσίας περνούν επισης πάντα  πιο εύκολα στο περιθώριο. Ο λόγος είναι ότι ο ουσιαστικός άνθρωπος δεν χρειάζεται το προσκήνιο για να υπάρξει. Απλά υπάρχει και δημιουργεί. Μπορεί και να μη δημιουργεί. Ομως ΥΠΑΡΧΕΙ.  Δεν διαγκωνιζεται για προβολή, δεν χρειάζεται τη σκια που δημιουργεί ο προβολέας για να υπάρχει, καθότι ειναι γνωστό από την εποχή του Πλάτωνα ότι η σκια δεν εχει ζωή. Ο ουσιαστικός άνθρωπος, αυτός που ΕΙΝΑΙ κάτι, έχει μια βαθιά εσωτερική ευγένεια που του επιβάλλει να σέβεται τον άλλον έστω και τυπικά, δεν του επιτρέπει να τσαλαβουτάει την πένα του σε απεκκρίσεις ή οι λέξεις του να βγαίνουν με την άκοπη ευκολία κάθε υπερθεάματος, όπου θέλεις να πιστεύεις ότι το κοινό δεν έχει παρά μια απαίτηση, όπως στο Κολοσσαίο.

Έτσι κυκλοφορούν λυτοί και κυριαρχούν στο προσκήνιο αυτοί που ειναι απλές σκιές. Ως βρυκολακες δανείζονται την ουσία άλλων ανθρώπων και προκαλούν με τον ιδιότυπο ολοκληρωτισμό ή φασισμό τους, γιατί «πουλάνε»,  μοιάζουν φαντεζί, τους ευνοεί το σύστημα, όπως όλους τους τίποτα. Από τους ουτιδανούς δεν κινδυνεύει κανένα σύστημα. Μόνον από τους ουσιαστικούς ανθρώπους κινδυνεύει.

Ομως ατυχώς οι ουσιαστικοί άνθρωποι κάθονται συνήθως στη γωνία και  το πεδίο μένει ελεύθερο για τους τίποτα. Και έτσι οι τίποτα γίνονται κάποιοι, και οι κάποιοι μένουν ενεοί με τους τίποτα να αλωνιζουν και να παίρνουν στα σοβαρά το ρόλο τους διανοούμενου. Και είναι λίγο ρουά ματ η κατάσταση. Γιατί αν οι ουσιαστικοί άνθρωποι διαγκωνισθούν προκειμένου να βρίσκονται στο προσκήνιο και να «μετράνε» όταν  υπερασπιζονται το δικαίωμα της κάθε Μποφίλιου να έχει άποψη, τότε η όλη διαδικασία του διαγκωνισμού θα τους έχει ήδη εξομοιώσει με τον ταξικό εχθρό τους στον πολιτισμό: τους βάρβαρους. Οπότε είναι μάλλον καταδικασμένη η δημοσια σκηνή να φιλοξενεί με δικό της κόστος τα τίποτα που έγιναν κάποιοι και να διώχνει τους κάποιους που δεν θέλουν να καταντήσουν τίποτα. Οὖτις ἐμοί γ᾿ ὄνομα.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here