Οταν φορούσαμε ποδιά σχολείο….

 

Της Ολυμπίας Λιάτσου

Για τους σημερινούς 50ρηδες , η 6η Φεβρουαρίου είναι μέρα  επετειακή. Ολοι όσοι ήταν 12 ή 13 χρονών, το 1982, πέσανε πάνω σε μια σημαντική αλλαγή στα μαθητικά τους χρόνια. Ξεκίνησαν το δημοτικό με μπλε ποδιά  και φτάνοντας στο γυμνάσιο την έβγαλαν. Για την ακρίβεια, την  πέταξαν.. Γιατί ποιος φορούσε με χαρά την μπλε μαθητική ποδιά;

Σαν σήμερα, στις  6 Φεβρουαρίου του 1982 ο υπουργός Παιδείας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, Λευτέρης Βερυβάκης αποφάσισε την κατάργηση της υποχρεωτικής χρήσης της σχολικής ποδιάς. Οι μαθητές υποδέχτηκαν τα νέα με χαρά. Ποιός μαθητής δεν καταπιεζόταν με την ποδιά; Ιδίως μάλιστα τα κορίτσια  με εκείνα τα άσπρα γιακαδάκια που τα έψαχνε κάθε μέρα η μαμά, να δεί αν είναι καθαρά; Οσο για τα άσπρα καλτσάκια…
μεσα

Για τα αγόρια ,τα πράγματα ήταν πιο χαλαρά. Επρεπε κι αυτά βέβαια να φορούν ποδιές  αλλά οι εκπαιδευτικοί ήταν πιο χαλαροί μαζί τους και στην ουσία, το μέτρο της ποδιάς  αφορούσε περισσότερο τα κορίτσια.

1

Για το εκπαιδευτικό σύστημα και τα δεδομένα της εποχής, η  μπλε σχολική ποδιά, μαρτυρούσε την ιδιότητα του μαθητή, υπηρετούσε την ομοιομορφία των μελών της μαθητικής κοινότητας. Για ορισμένους μάλιστα ακόμη πιο συντηρητικούς, ήταν η έκφραση της συνοχής της μαθητικής κοινότητας. Οταν μάλιστα πριν από 28 χρόνια, ξεκίνησε η συζήτηση για την κατάργησή της , ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας διχάστηκε.

1206714

Κάποιοι υποστήριξαν οτι με την κατάργηση της θα επικρατούσε ασυδοσία στην εμφάνιση των μαθητών. Οι περισσότεροι όμως χαιρέτησαν το μέτρο αφού πίστευαν ότι η ομοιομορφία εμπόδιζε στην ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών κι έκανε τα σχολεία να μοιάζουν με στρατόπεδα. Τελικά, όλοι όσοι τότε υποστήριζαν πως η κατάργηση της σχολικής ποδιάς θα άνοιγε το δρόμο μιας ανεξέλεγκτης  εισαγωγής μόδας στα σχολεία, με το πέρασμα του χρόνου, διαψεύστηκαν.

ποδιες ψηλα

 Κάθε Σεπτέμβριο στο Μινιόν      

Κάθε Σεπτέμβριο, όσο υπήρχαν ποδιές, μαθητές αγόρια και κορίτσια συναντιόντουσαν έξω από τα πολυκαταστήματα της εποχής  για να αγοράσουν την καινούργια τους ποδιά.  Μινιόν, Αφοί Λαμπρόπουλοι, Δραγώνας, ήταν τα μαγαζιά στα οποία συνέρρεαν  μαθητές και γονείς.

τσεκλενης

 Τιμές… τσουχτερές

Οι τιμές των νέων σχεδίων αποτελούσαν,κάθε χρόνο, θέμα στις εφημερίδες. Στο ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα» εκείνης της εποχής, διαβάζουμε τις τιμές για τις ποδιές, από το νηπιαγωγείο μέχρι το γυμνάσιο. Το 1975 οι ποδιές έφτασαν τις 3.500 και 4.000 δραχμές  εάν ήταν κάποιας ακριβής μάρκας ενώ λίγο πριν την κατάργηση της, οι τιμές είχαν σκαρφαλώσει ακόμη υψηλότερα.   Οσοι μάλιστα προτιμούσαν να αγοράζουν τις περίφημες σχολικές ποδιές » by Tseklenis», πλήρωναν διπλάσια τιμή  η οποία έφτανε στο 1/3 ενός βασικού μισθού. Ηταν βέβαια άριστης ποιότητας και αισθητικής.
DSCN9138

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here