Αναλαμπές στο μεταίχμιο των εποχών

 

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν  ότι η εποχή μας είναι δύσκολη και υπενθυμίζει λίγο-πολύ εκείνη την δύστροπη περίοδο που γνώρισαν άλλες γενιές, πριν ακριβώς από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το διεθνές σκηνικό είναι αρκούντως εύθραυστο και ρευστό, οι γνωστές μεγάλες δυνάμεις βρίσκονται μονίμως σε ανταγωνισμό, σε όλα τα επίπεδα, πέρα απ’ τις γνωστές δύο-τρεις υπερδυνάμεις βρίσκονται σε άνοδο αρκετοί άλλοι παίκτες, τουτέστιν περιφερειακές μικρότερες και φιλόδοξες δυνάμεις που αναζητούν έναν επίσης  σοβαρό λόγο, ρόλο και θέση στη διεθνή  σκακιέρα, αλλά και σε μικρότερο επίπεδο, αν έρθουμε, τα σύνορα πολλών μικρών χωρών βρίσκονται σε διαρκή αμφισβήτηση και πιθανολογούμενη αλλαγή. Όσο και να φαντάζει πιθανή και υπαρκτή κάποια  ομοιότητα των δύο εποχών, σίγουρα κάποια πράγματα είναι διαφορετικά. Δεν μπορούμε, για παράδειγμα, να παραλληλίσουμε τις δύο εποχές αφού η κάθε μια τους συνοδεύεται και παρουσιάζει αισθητές διαφορές από την άλλη. Η δική μας σήμερα χαρακτηρίζεται από την προϊούσα και αχαλίνωτη  προέλαση του ονομαζόμενου φαινομένου της παγκοσμιοποίησης, το φαινόμενο της κλιματικής αλλαγής βρίσκεται σε τελείως διαφορετικό σημείο  απ’ ότι  πριν έναν  αιώνα που επηρεάζει σταθερά και με συνεχώς αυξανόμενη πορεία το περιβάλλον μας και το οποίο  με τη σειρά του τροποποιεί μια αλυσίδα πραγμάτων και καταστάσεων, οι τεχνολογίες έχουν επηρεάσει πληθώρα καθημερινών μας κινήσεων, έτσι για να αναφέρουμε μερικές διακριτές διαφορές. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλές από τις ενέργειές μας βελτιώθηκαν αισθητά, οι μετακινήσεις, η επικοινωνία, αλλά παράλληλα ένας άλλος σοβαρός αριθμός παράπλευρων αποτελεσμάτων είναι πανταχού παρών και επικρέμαται άνωθεν των κεφαλιών μας. Η επαγγελματική κατά κύριο λόγο ανασφάλεια και το άγνωστο μέλλον, είναι δύο σοβαρά θέματα που δρομολογούν όλο και περισσότερο την αποξένωση του ατόμου από τα τετριμμένα και την καθεστηκυία τάξη, κάτι που δεν είχαν γνωρίσει σε τέτοιες αναλογίες οι προηγούμενες γενιές, αν αφαιρέσει βέβαια κάποιος τα γνωστά μεταναστευτικά ρεύματα που συντάραξαν, ειδικά, τη χώρα μας.

Ποιος είναι λοιπόν, για να προχωρήσουμε λίγο το σκεπτικό, ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων στις μέρες μας, αν υποθέσουμε πως θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε κάποιες ομάδες συμπολιτών μας έτσι, έστω με τα νυν ισχύοντα κριτήρια; Που βρίσκονται οι άνθρωποι της τέχνης, σήμερα, και τι θα αφήσουν πίσω τους όταν περάσει η πολυεπίπεδη κρίση; Αν θελήσουμε να δούμε τα πράγματα εκ του σύνεγγυς, θα διαπιστώσουμε ότι πολλοί απ’ αυτούς ασχολούνται και μάλιστα αθόρυβα δημιουργώντας σύγχρονο κυριολεκτικά πολιτισμό. Γράφουν ποίηση, εκδίδουν βιβλία παρά τις γνωστές δυσκολίες στην εκδοτική διαδικασία, τελειώνουν σχολές και δραστηριοποιούνται στο χώρο των θεατρικών σκηνών, ειδικά στην πρωτεύουσα, άλλωστε τι μεγαλύτερη απόδειξη από την πληθώρα αυτών, άλλοι καταγράφουν την εποχή με τα τόσα υπαρκτά προβλήματα ανάμεσά μας, προχωρούν σε αναφορές και ποικιλότροπες καταγραφές της δημιουργηθείσας κατάστασης με τη μεγάλη μετανάστευση της νεολαίας μας, γράφουν διηγήματα, μυθιστορήματα, παράλληλα με τις καθημερινές τους και λίαν απαιτητικές ασχολίες. Παρά το αναμφίβολα δύσκολο σημείο της εποχής μας, είναι ταυτόχρονα πρόκληση  για τους ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης να απεικονίσουν όσα και πρόσφατα μας επεφύλαξε η μοίρα.

Αλήθεια αν πάμε  πίσω ιστορικά, πόσοι και πόσοι δεν ήταν εκείνοι που κατέγραψαν την εποχή τους κάποτε με τον δικό τους τρόπο; Λίγοι ήταν εκείνοι, ακόμα κι στην ημετέρα,  που προχώρησαν στην άρθρωση και δημοσίευση μεγαλειωδών κειμένων που έμειναν στην πολιτική, την κοινωνική και λογοτεχνική ιστορία του τόπου; Δεν αποτελούν σπουδαία θέματα και ερεθίσματα για ένα άνθρωπο με ανασηκωμένες και διάπλατα ανοιχτές τις κεραίες του το πρόβλημα της ανεργίας των νέων μας, η φυγή αρκετών πτυχιούχων και ταλαντούχων προς το εξωτερικό για αναζήτηση καλύτερων προοπτικών, η εκμετάλλευση πολλών έναντι πινακίου φακής, οι ονομαζόμενες ‘ευέλικτες’ μορφές εργασίας, η προϊούσα συρρίκνωση της μεσαίας τάξης της κοινωνίας, τα θέματα της παιδείας που βρίσκονται εσαεί στο προσκήνιο, η κλιματική αλλαγή που απειλεί εκ βάθρων πολλά μέχρι  τούδε ισχύοντα, οι μονογονεϊκές οικογένειες που με την πάροδο του χρόνου ολοένα και αυξάνουν αριθμητικά με ότι φυσικά συνεπάγεται αυτό, η θέση της γυναίκας στην οικογένεια αλλά και στον επαγγελματικό στίβο, η μοιρολατρία αλλά και η μεμψιμοιρία πολλών, η αδιαφορία για κάποιους και η απάθεια  των γεγονότων που λαμβάνουν χώρα, η έλλειψη αισθητικής από την καθημερινότητα, και τόσα άλλα, έτσι για να αναφέρουμε μερικά;

Σίγουρα η κάθε χρονική περίοδος έχει τις ιδιοτροπίες και τις ιδιαιτερότητές της που μπορούν να επηρεάσουν και να εμπνεύσουν με τον ένα ή άλλο τρόπο τους ανθρώπους για δημιουργία. Η δική μας δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση! Υπάρχει αναρίθμητο πρωτογενές υλικό γύρω μας για  αφορμή και ανασύνταξη!

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here