Yποχώρηση ή παράδοση;

Η σύγκρουση στον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται στην υπογραφή ή όχι της συμφωνίας. Οι οπαδοί της υπογραφής την στηρίζουν στον κίνδυνο καταστροφικής χρεοκοπίας, ενώ οι πολέμιοί της στο ότι αποτελεί προδοσία σε όσα λέγαμε μια βδομάδα πριν. Σήμερα όμως, η ουσία των επιλογών είναι άλλη! Μπροστά σε έναν βάρβαρο εκβιασμό, η υποχώρηση είναι κάποτε παραδεκτή επιλογή που ενδέχεται να είναι, βραχυπρόθεσμα, η λιγότερο κακή κίνηση.

Αυτήν την επιλογή έκανε ο πρωθυπουργός και, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις (αν μπορούμε να τις πιστέψουμε), με την υποστήριξη της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του Όχι, που δεν έχουν ακόμα απελευθερωθεί από την περιρρέουσα ευρωλατρεία.

Το να υποστείς βιασμό, όμως, δεν σε αναγκάζει να παντρευτείς τον βιαστή σου.

Η μόνη προοδευτική επιλογή μετά την ψήφιση του νέου Μνημονίου και η μόνη που μπορεί να σώσει την ενότητα και την αριστερή φύση του κόμματος θα είναι η προετοιμασία για την καταγγελία του μόλις παρουσιαστεί ευκαιρία. Μια εκστρατεία αποδόμησης της συμφωνίας που υπογράψαμε, επαναλαμβάνοντας ότι είναι αποτέλεσμα εκβιασμού, είναι απαραίτητη για να διατηρηθεί η δυνατότητα για δεύτερο γύρο. Μια εκστρατεία εναντίον του χρέους, για τις γερμανικές οφειλές, για το σχέδιο λύσης του προβλήματος χρέους στην Ευρώπη είναι βασικό στοιχείο μιας στρατηγικής που θα επιτρέψει την επαναφορά του κόμματος στις προγραμματικές του δηλώσεις και στον ριζοσπαστικό του ρόλο.

Επίσης, είναι απαραίτητο να προετοιμαστεί μια σειρά από μέτρα και εναλλακτικές λύσεις για αναχαίτιση του τραπεζικού εκβιασμού σε περίπτωση καταγγελίας της επονείδιστης συμφωνίας (π.χ. οι εναλλακτικές προτάσεις του Ερίκ Τουσέν στην «Εφ.Συν.” της 15ης Ιουλίου, καθώς και οι αμυντικές προτάσεις Βαρουφάκη που τόσο κατασυκοφαντήθηκαν). Όλα αυτά θα πρέπει να συνοδεύονται και από συμμετοχή του κόμματος στη λαϊκή αντίσταση στα μέτρα που πήραμε με το περίστροφο στον κρόταφο.

Μια τέτοια στρατηγική με ενότητα και δίχως αλληλοκατηγορίες για τις διαφορετικές επιλογές στην ψηφοφορία για το Μνημόνιο είναι η μόνη που μπορεί να σώσει την ενότητα του κόμματος και να μην χαραμίσει την ελπίδα που γεννήθηκε με την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Μια σύγκλιση της Κεντρικής Επιτροπής θα μπορούσε να προωθήσει μια τέτοια στρατηγική και να κατευνάσει τις αντιπαλότητες (υπό την προϋπόθεση όλες οι πλευρές να κατανοήσουν τη σοβαρότητα της κατάστασης και να ψάξουν στρατηγική συμφωνία πέρα από τις συνηθισμένες τους τοποθετήσεις).

Ο άλλος όμως θανατηφόρος δρόμος, που δυστυχώς κάποιοι φαίνεται να παίρνουν, είναι ο δρόμος τού να θεωρήσουμε την υποταγή στο Μνημόνιο σαν μια ειλημμένη, τελειωτική, στρατηγική απόφαση. Ψάχνοντας αριστερές δικαιολογίες, εκδοχές ή ερμηνείες στα επονείδιστα μέτρα του. Αυτή η επιλογή δεν έχει πιθανότητα ούτε καν να κατευνάσει τους επικυρίαρχους. Αλλά μόνο να πετύχει προσωρινή αλλαγή προσωπικού στη συνέχιση της ίδιας καταστροφικής για τον λαό πολιτικής, με το ρίσκο επιπλέον να ανοίξει λεωφόρο στη Χρυσή Αυγή και στο ψευτο-όχι της.

Θα αποτελεί εγκατάλειψη της ελπίδας που γεννήθηκε τόσο στον ελληνικό λαό όσο και στους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης και συνεισφορά στην ολοκληρωτική επιβολή της τραπεζοκεντρικής σαδοφιλελεύθερης τυραννίας σε όλη την Ευρώπη.

Συντροφικά, με αγωνία, αγανάκτηση αλλά και ελπίδα.

Δημήτρης Σκαρπαλέζος

μέλος ΣΥΡΙΖΑ Παρισιού

Αναδημοσίευση από την Αυγή

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here