Υπάρχει και Ανάσταση

Toυ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ,
ιατρού-συγγραφέα
Μα καλά, τόσα χρόνια, δεν έχει προχωρήσει η έρευνα για το τελικό στάδιο;
Ο νεαρός αναρωτιέται εμφατικά. Είχαν προηγηθεί τρεις απανωτές αναμενόμενες «έξοδοι»· ανάμεσά τους και της Βασούλας, που «ανάσαινε» με τη βοήθεια της μορφίνης· που περίμενε, έλεγε, πότε θα γίνει καλά να βγει για να πάει να παραλάβει το λογοτεχνικό βραβείο μικρής αφήγησης… Η Βασούλα· που στα «ανεπτυγμένα» κράτη, εκεί που ο «ορθός λόγος’ επικρατεί και υπαγορεύει συμπεριφορές, θα της είχε ειπωθεί ορθά-κοφτά να μην τρέφει τέτοιες προσδοκίες. Και δεν ξέρω αν η Βασούλα, η φτωχή Ελληνίδα, άνεργη από καιρό, με βιβλιάριο απορίας και μια όμορφη ψυχούλα, ήξερε πως απλά δεν θα μπορέσει -όχι να πάει για το βραβείο αλλά ούτε καν να βγει όρθια από το νοσοκομείο· ξέρω πως κάναμε ό,τι ξέραμε, ό,τι μας υπαγόρευε ψιθυριστά η
Μεσογειακή ψυχή μας. Για να το ελπίζει.
Οι έρευνες για το τελικό στάδιο… Το λανθασμένο ερώτημα του ανήσυχου νεαρού με οδηγεί στις ρίζες. Εκεί που ξεκίνησε η δική μου περιπλάνηση. Αρχίζοντας από τις αναγκαίες για τη δράση αυταπάτες της νιότης και ξεπέφτοντας στη ρίκνωση του ταυτόχρονου τέλους των δύο αυτών συνωνύμων -γένους θηλυκού. Οι αυταπάτες της νιότης που οδηγούν στη δράση και όλες μαζί στην εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους. Τέσσερα θηλυκά και ένα ουδέτερο· αρσενικό πουθενά.
Επειδή η ωριμότητα δεν είναι παρά ένα συνοθύλευμα πικρών παραδοχών και όχι η αρτιότερη οργάνωση του νου.
Στο ραδιόφωνο, οι εναγώνιες συζητήσεις των ειδικών για την πλησιοθανάτια Ελληνική οικονομία· σε τελικό στάδιο, λένε οι ειδικοί,. Χωρίς ορό, χωρίς αναπνοή, με τα θωρηκτά της διεθνούς των
Αρπάγων, των «ανεπτυγμένων» του Κόσμου να διαγκωνίζονται ποιος θα έχει τη χαρά να «ταπώσει με το μαξιλάρι το στόμα και τη μύτη» της αυθάδικης και αδιόρθωτης «μικρής».
«Αυτός ο Κόσμος ο Μικρός ο Μέγας»…
Όχι, ο τόπος μου δε θα έχει την τύχη της Βασούλας.
Υπάρχει και Ανάσταση…
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here