Του Αλέξανδρου Ασωνίτη,
Συγγραφέα, συντονιστή της σχολής σεμιναρίων: «Ανοιχτή Τέχνη»: νέα σελίδα: www.anoixti-texni.gr νέο ι-μέιλ: info@anoixti-texni.gr, τηλφ: 210 32 27 188

Ο νέος βασιλιάς. Ο παλιός, ο μπαμπάς, πέθανε. Ο νέος, που κυκλοφορεί με μπουστάκι κι είναι γεμάτος τατουάζ, αυτός ο φέρελπις μεσήλικας ακάματος ακαμάτης, ο play boy και play mobil, η αφρόκρεμα του παγκόσμιου πολιτισμού, είναι η αμάχητη απόδειξη των ισχυρισμών του διακεκριμένου εγγλέζου ανθρωπολόγου Μάικλ Χέρτσφελντ, του «πραγματικού φιλέλληνα», όπως αυτοχαρακτηρίζεται, που σε πρόσφατο βιβλίο του συγκρίνει την Ταϊλάνδη, πολιτιστικά, ιστορικά, κοινωνικά, με την Ελλάδα. Που ως γνωστόν ήταν διαχρονικώς υπέρμαχος της βασιλείας και ο βασιλιάς ήταν άξονας της χώρας και του πολιτισμού της. Ειδικά στην Αθήνα.
Και που, στην σύγχρονη Ελλάδα, εθνική γιορτή μας ήταν τα γενέθλια του Παύλου και του Κοκού, όπως γίνεται στην Ταϊλάνδη, στις 5 Δεκεμβρίου. Η Ταϊλάνδη δεν κατακτήθηκε ποτέ, αλλά ήταν υπό βρετανική επιρροή, και δεν επαναστάτησε ποτέ, παρά «αναιμάκτως» το 1932, για σύνταγμα. Στον Β’ ΠΠ συμμάχησε αρχικά με τους Γιαπωνέζους και μετά με τις ΗΠΑ. Ακριβώς ίδια ιστορία με της Ελλάδας.

Ο κ. Χέρτσφελντ, σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Βήμα, είπε πολλά ενδιαφέροντα. Και τρέφοντας «φοβερή αγάπη για την Ελλάδα» μας χαρακτήρισε: «τα πιο αξιολύπητα θύματα». Φοβερή όντως αγάπη. Γιατί μας αγαπάει τόσο; Παρακάτω. Πάντως εμείς, ως αυθεντικός λαός ηλιθίων, αγράμματων, συμπλεγματικών, ανίκανων ακούσαμε «τους Γερμανούς αρχαιολόγους του 18ου αιώνα και αναγκαστήκαμε να υιοθετήσουμε την εικόνα για την αρχαία Ελλάδα που είχανε φτιάξει οι γερμανοί …. και εξυπηρετούσε τους Αγγλογάλλους και τους δυτικούς». Που μας «έδωσαν και συγκάταθεση για να κάνουμε κράτος», πάλι καλά που δεν μας έδωσαν συγκατάθεση να κάνουμε έθνος –κάναμε βέβαια και μια πολύχρονη επανάσταση, αλλά δεν την αναφέρει.
Είναι μάλλον εντυπωσιακή η αλαζονεία, ο στόμφος, η επιπολαιότητα και η, εσκεμμένη ή όχι, άγνοια, εξ αντικειμένου, ξένων «επιστημόνων» που εννοούν να αποφασίζουν και να διατάζουν αυτοί, τι είμαστε και τι δεν είμαστε, κοπτοράπτοντας την ιστορία και τα τεκμήρια. Όπως πράττει, π.χ., ο περιβόητος Ε.Ρ Ντοντς («Οι Έλληνες και το παράλογο»), που πλαστογραφεί νοηματικά αρχαία κείμενα, έχω γράψει ολόκληρη σχετική μελέτη, υπό έκδοση.

Το γιατί δεν ασχολούνται με τον εαυτό τους, ας το απαντήσει ο κ. Χέρτσφελντ . Που γνωρίζει βέβαια ότι ο Πλήθωνας, πολύ μετά τους Γερμανούς αρχαιολόγους ασφαλώς, έλεγε: «Έλληνες εσμέν το γένος, ως η ημετέρα γλώττα τε και παιδεία δεικνύει». Τους Γερμανούς αρχαιολόγους άκουσε κι ο Μιχαήλ Μάρουλος και έγραψε ύμνους για τους Έλληνες και τους θεούς τους, στα λατινικά, για να το διαβάζουν ευκολότερα οι Γερμανοί δάσκαλοί του. Το ίδιο κι οι περίφημοι «στρατιότι», ο Διονύσιος Σκυλόσοφος, και οι διαφωτιστές μας –μια ένδοξη σελίδα του πολιτισμού μας. Κι οι Σολωμός, Κάλβος. Τους Γερμανούς άκουσαν, ειδικά όταν ο Κάλβος στην διάλεξή του, στο Λονδίνο, για την ελληνική γλώσσα το 1919 απεδείκνυε ότι η σύγχρονή του ελληνική ήταν απόγονος της αρχαίας.

Έχει νόημα να παραθέσω άλλα στοιχεία; Εκείνο που έχει νόημα, είναι να αποθαυμάσουμε την παντελή έλλειψη επιστημονικής ευθύνης που διακρίνει κάποιους σύγχρονους Φαλμεράιερ που μισούν την ελληνική αρχαιότητα και καθυβρίζουν και μας, εκφέροντας δήθεν επιστημονικό λόγο, επειδή υπάρχουμε απλώς, και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να ξεριζώσουν την αρχαιότητα απ’ τον τόπο της, το παλιό ανεκρίζωτο μεράκι τους.
Υπάρχει συνέχεια, και κάποιοι μιλάνε, μιλάμε για την αρχαία Ελλάδα χωρίς κομπασμούς και χωρίς συμπλέγματα. «Για μας, η Ελλάδα συνεχίζεται μέσα στο αριθμητικό εξαγόμενο μιας μηχανής αεροπλάνου, μέσα στο αντικαλλιτεχνικό ύφασμα για γκολφ μιας ανώνυμης αγγλικής βιομηχανίας, μέσα στο γυμνό του αμερικάνικου μιούζικ-χωλ». Ποιος το λέει; Ας το βρει ο κ. Χέρτσφελντ.

Ως προς την σύγκριση αρχαίου και νέου ελληνικού πολιτισμού, για την οποία μας κατηγορεί, θα ξαναγράψω ό,τι και στο άρθρο μου στην «Ελευθεροτυπία» για τον Κώστα Αξελό και το βιβλίο του «Η Μοίρα της σύγχρονης Ελλάδας»: Αν διαιρέσουμε την ελληνική ιστορία σε ζώνες των διακοσίων ετών, αρχίζοντας από τον 8ο πχ και φτάνοντας στις μέρες μας, η τελευταία ζώνη 1800-2000 και ο πολιτισμός που αναπτύξαμε σ’ αυτήν, με ποιά αντίστοιχη ζώνη συγκρίνεται;
Πόθεν όμως ο διακεκριμένος Χέρτσφελντ αρύεται το συμπέρασμα ότι δεν εκτιμάμε τον σύγχρονο πολιτισμό μας; Αν αξίζει Νόμπελ ο Ντύλαν (παγκοσμιοποιημένη πολιτιστική γελοιοποίηση, εναρμονισμένη με τον ήχο των κινητών τηλεφώνων. θα τραγουδήσει μετά για τον Πάπα, όπως έκανε σε κατ’ ιδίαν ακρόαση;), ο Γκάτσος τι άξιζε;
Η Παπαγιαννοπούλου («μια ψυχή χρωστώ στον Χάρο και στο χώμα ένα κορμί»), ο Βίρβος («Μανούλα σήκω από μνήμα κι έλα κοντά μου μια χαραυγή, και κλάψε, μάνα, μήπως μ’ αφήσουν, να ‘ρθω μαζί σου στην μαύρη γη»), ο Βαμβακάρης («μέσα σε μαύρο πέλαγος είμαι και κινδυνεύω κι από τον μέρμηγκα της γης παρηγοριά γυρεύω»); Και πόσοι άλλοι, σε άλλες χώρες, που δεν θα τους μάθουμε ποτέ, επειδή δεν είναι Αγγλοσάξωνες;

Είπε κι άλλα. Δεν υπήρξε τούρκικη κατάκτηση, αλλά οθωμανική. Τι αλλάζει μ’ αυτό, ρωτήστε τον. Να μας πει και τα αντίστοιχα δημοτικά τραγούδια: Βαστάτε, Οθωμανοί, τ’ άλογα κλπ. Κάποιοι φαίνεται είναι εξαιρετικά επιπόλαιοι με τον αυτοσεβασμό τους, τις γνώσεις και την ευφυία τους:
«…Βασικά, η πολιτική ιστορία των δύο χωρών έχει πολλές ομοιότητες. Διότι και στις δύο περιπτώσεις (Ελλάδας-Ταϊλάνδης) ξεκίνησε από μία μοναρχία η οποία αναγκάστηκε από τις δυτικές δυνάμεις να δεχθεί ορισμένους ελέγχους ιδιαίτερα στον χώρο του εμπορίου αλλά και στον χώρο της δημιουργίας ενός εθνικού πολιτισμού. Οι ΄Ελληνες ήταν τα πιο αξιολύπητα θύματα αυτής της πολιτικής, με την έννοια ότι αναγκάστηκαν να υποτιμήσουν όσα τους ήταν πιο οικεία με το πρόσχημα ότι ήταν ξένης προελεύσεως».
Κομψότης λόγου, ήθους, ευγένειας. Κυρίως δε αξιοθαύμαστος ογκόλιθος Ιστορίας: «δεχθήκαμε ορισμένους ελέγχους ιδιαίτερα (…) στον χώρο της δημιουργίας ενός εθνικού πολιτισμού». Στοιχεία; Ξέχασε βέβαια να μας πει και τι υποτιμήσαμε, αλλά ας βρούμε κι οι αξιολύπητοι κάτι μόνοι μας. Αξιολύπητο (pathetic) χαρακτηρίζει κι ο Ντοντς τον ειδωλολάτρη φιλόσοφο της ύστερης αρχαιότητας Πρόκλο, επειδή ήταν «στραμμένος στον εξαφανιζόμενο κόσμο της αρχαιότητας». Η αρχαιότητα, το μεγαλύτερο αγκάθι στην πολιτιστική όραση των μη αξιολύπητων δυτικών. Δεν πρόκειται να δούνε ποτέ, διαβάσουν, δεν διαβάσουν το «Περί τυφλότητας» του Σαραμάγκου, την «Τύφλωση» του Κανέτι, το «Περί ηρώων και τάφων» του Σάμπατο.

Σε αντιστάθμισμα, ο κ. Χέρτσφελντ μάλλον ακούει πολύ Κόκκοτα («Ρωμιός αγάπησε Ρωμιά, Ρωμιά και Θεσσαλονικιά») και τον παραπλανούν οι διάσημες φαβορίτες. Εξ ου και: «Το πιο υποτιμητικό είναι όταν ένας Ελληνας επικαλείται αυτό το στερεότυπο για να δικαιολογήσει τα δικά του ελαττώματα: «Τι να κάνουμε, είμαστε Ρωμιοί!».»
Πού το ακούσατε αυτό και από ποιον; Από την Αρβελέρ, τον Ράμφο ή παλαιότερα τον Μαρωνίτη, από άλλον αποκλείεται. Ποιος Έλληνας χρησιμοποιεί αυτήν την κατάπτυστη λέξη, απόδειξη της πολιτιστικής και ψυχικής μας υποδούλωσης και εξαχρείωσης;

Τις απόψεις Χέρτσφελντ αποθαυμάσατε εδώ: http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=832684. Για τον ακάματο βασιλιά της Ταϊλάνδης που μεγεθύνει το εύστοχο της συγκρίσεως και την βαθυστόχαστη σκέψη του συγκρίνοντος: http://www.ethnos.gr/diethni/arthro/o_neos_basilias_tis_tailandis_ekkentrikos_plaubou_me_tatouaz_kai_crop_top_photos-64574539/. Κροπ τοπ, θα ρωτήσω την φίλη μου να μου πει τι σημαίνει.
Νοέμβριος πλησιάζει, όμως. Υποθέτω, ο κ. Χέρτσφελντ έγραψε για την εξέγερση των φοιτητών στην Ταϊλάνδη και τους νεκρούς από τον στρατό, λίγο πριν το Πολυτεχνείο, όπου ακουγόταν μάλιστα το σύνθημα: «Απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη».

Το ερώτημα μετεωρείται: γιατί δίνουμε σημασία σε τέτοιους επιστήμονες, γιατί τους ρωτάμε, να μας πούνε τι; Μόνο δούλοι τους έχουν ανάγκη.

Διάβασα, επίσης, αποσπάσματα από το βιβλίο του ραββίνου Λαρίσης Ηλία Σαμπατάι: «Ιουδαίοι και Ελληνες – Διαχρονικοί διαλογισμοί», που προδημοσίευσε το Βήμα. Γράφει: «Οι ΄Ελληνες, εξαιτίας της φιλοσοφικής τους ωριμότητας και της καλλιεπούς Ελληνικής γλώσσας, θεώρησαν το πολιτιστικό επίπεδο των άλλων λαών κατώτερο του δικού τους, και τα γλωσσικά ιδιώματα των άλλων λαών ασυνάρτητους και ακαλλιέργητους ήχους, βαρβαρισμούς!».
Ο Ερνέστος Ρενάν γράφει: «Πρέπει να θυμηθούμε ότι στην αρχαία Εβραϊκή γλώσσα, όπως συμβαίνει εξ άλλου σε όλες τις αρχαίες γλώσσες, οι λέξεις που υπεδείκνυαν την έννοια «ξένος – ξένη γλώσσα» προέρχονταν απ’ τις λέξεις που σήμαιναν «τραυλίζω, ψελλίζω» και ότι κάθε άγνωστο ιδίωμα παρουσιάζονταν πάντα σαν ένα τραύλισμα συγκεχυμένο, βλ.: Μάρκος 16, 17, Ησαΐας ΚΗ 11, 19., προς Κορινθ. 14. 21)». Επίσης, ο Ρενάν γράφει ότι οι Εβραίοι για να ξεχωρίζουν από τους Εθνικούς προσέθεταν ειδικές φάσες στους χιτώνες τους. Αληθεύει;

Επί τη ευκαιρία: η διαβόητη, γελοία φράση: «Πάς μη ΄Ελλην βάρβαρος», σε ποιο κείμενο ανευρίσκεται, σε ποιον συγγραφέα την συναντάμε;
Για τις σχέσεις Ελλήνων – Ιουδαίων έχουν γράψει, επίσης, ο τ. μητροπολίτης Θυατείρων Μεθόδιος Φούγιας (εκδ. Λιβάνη) κι ο ιστορικός Βλάσσης Ρασιάς (εκδ. Ανοιχτή Πόλη).

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. «Υποθέτω, ο κ. Χέρτσφελντ έγραψε για την εξέγερση των φοιτητών στην Ταϊλάνδη και τους νεκρούς από τον στρατό, λίγο πριν το Πολυτεχνείο, όπου ακουγόταν μάλιστα το σύνθημα: «Απόψε θα γίνει Ταϊλάνδη»».
    Πολύ σωστά υποθέτετε.
    Ο κ. Χέρτσφελντ όχι μόνο έγραψε, αλλά και μιλάει όπου σταθεί και όπου βρεθεί για το ζήτημα αυτό.
    Προσωπικά, τον έχω ακούσει να αναφέρεται στο γεγονός αυτό κατά την εξαιρετική ομιλία του στην τελετή αναγόρευσής του ως επίτιμου διδάκτορα στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας πριν από λίγα χρόνια. Αλλά και με μια πρόχειρη έρευνα στο Γκουγκλ μπορεί κανείς να βρει τέτοιες αναφορές όπου ο Χέρτσφελντ μάλιστα χαρακτηρίζει ‘λαμπρό παράδειγμα’ την εξέγερση αυτή. Αυτό κάνει π.χ. σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ρεθεμνιώτικα Νέα»:

    «οι παραλληλισμοί μεταξύ ορισμένων ταυτόχρονων γεγονότων -λαμπρό παράδειγμα οι φοιτητικές εξεγέρσεις του 1973 στο Πανεπιστήμιο Θαμασάτ στη Μπανγκόκ και στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα- είναι ενδεικτικοί εκείνων των μεγαλύτερων ρευμάτων και ιδεολογικών σεισμών και αντιπαραθέσεων που εξακολουθούν να προσδιορίζουν τη μοίρα και των δύο χωρών.»
    http://www.rethnea.gr/article.aspx?id=3715

  2. Γι’ αυτό λοιπόν ρωτάμε τέτοιους επιστήμονες, και γι’ αυτό χρειαζόμαστε τις απόψεις τους. Επειδή μας βοηθάνε να σκεφτούμε.
    Πράγμα που δεν μπορώ να πω ότι συμβαίνει με παρόμοιους ξενοφοβικούς αντισημιτικούς αχταρμάδες.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here