Ξεκινώντας από τους βετεράνους του Βιετνάμ

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Σχετικά με τη σημερινή (5η Μαΐου) Ευρωπαϊκή Ημέρα Ανεξάρτητης Διαβίωσης, η  ανακοίνωση της Κίνησης Χειραφέτησης αναπήρων μας λέει όλα τα βασικά περί της ανεξάρτητης διαβίωσης που οφείλουμε να ξέρουμε.

Με προσοχή η ανάγνωση:

Η Ανεξάρτητη Διαβίωση είναι μια ιδέα, ένας τρόπος ζωής, μια φιλοσοφία και ένα πολιτικό κίνημα των ανάπηρων που μάχονται για ίση μεταχείριση, αυτοσεβασμό, αυτοπροσδιορισμό και αυτοδιαχείριση των αναγκών τους. Η έννοια της ανεξαρτησίας έχει συνδεθεί με την ικανότητα ενός ενήλικα να είναι αυτάρκης και ανεξάρτητος.

Συνεπώς, ανεξάρτητος θεωρείται εκείνος που μπορεί να ικανοποιεί τις άμεσες βιοτικές του ανάγκες και δευτερευόντως μπορεί να απολαμβάνει υποστήριξη τέτοια που να διεκπεραιώνει τις οικονομικές κοινωνικές και επαγγελματικές του δραστηριότητες.  Έτσι, οι άνθρωποι οι οποίοι χρειάζονται υποστήριξη για να πραγματοποιήσουν τις καθημερινές τους ανάγκες θεωρούνται εξαρτημένοι, και γίνονται υποκείμενα ελέγχου από εκείνους που τους βοηθούν.

Πολλές από τις ιδέες για την εξάρτηση και την αναπηρία πηγάζουν από την αντίληψη ότι οι ανάπηροι χρειάζονται φροντίδα και προστασία. Είναι αδιαμφισβήτητη αλήθεια ότι όλοι ζούμε σε κοινωνίες στις οποίες αλληλοϋποστηριζόμαστε και αλληλοϋποστηρίζουμε.

«Ανεξάρτητη Διαβίωση» δε σημαίνει ότι οι άνθρωποι με βλάβες που βιώνουν τη ζώσα κατάσταση της αναπηρίας δε χρειάζονται κανέναν, ότι θέλουν να κάνουν τα πάντα μόνοι τους ή ότι θέλουν να ζουν σε απομόνωση. Η διαφορά βρίσκεται στο βαθμό και στην ποιότητα της υποστήριξης, η οποία οφείλει να είναι ανάλογη με τις ξεχωριστές ανάγκες του καθένα, ώστε ελεύθερα να κάνει επιλογές και να έχει τον έλεγχο της ζωής του. Η υποστήριξη πρέπει να είναι τέτοια ώστε να διευκολύνει τους ανάπηρους ώστε να αποτελούν ισότιμο και αναπόσπαστο μέρος της κοινωνίας.
Εργαλείο για την υλοποίηση της Ανεξάρτητης Διαβίωσης είναι τα κέντρα για την Ανεξάρτητη Διαβίωση και τα σταθερά προγράμματα υποστήριξης των ανεξάρτητων τρόπων ζωής.

Κάνοντας μια σύντομη ιστορική αναδρομή, θα λέγαμε ότι οι πρώτες άτυπες κινήσεις/ διεκδικήσεις για την ανεξάρτητη διαβίωση ξεκίνησαν από τους βετεράνους του Βιετνάμ στις ΗΠΑ. Θεσμοθετημένα, και πάλι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για το Πανεπιστήμιο του Berkeley, που ήταν το πρώτο, το οποίο έπειτα από καταλήψεις φοιτητών ΑΚΤΙΒΙΣΤΩΝ με σοβαρές βλάβες, έδωσε τη δυνατότητα στους φοιτητές να έχουν προσωπικούς βοηθούς για να μπορέσουν να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους. Αυτό, ενέπνευσε τους φοιτητές που, απόφοιτοι πλέον, δημιούργησαν το πρώτο κέντρο ανεξάρτητης διαβίωσης τη δεκαετία του ‘70. Ήταν το πρώτο κέντρο που στήθηκε από ανάπηρους για ανάπηρους που διεκδίκησαν το αυτονόητο… να ζήσουν ανεξάρτητα.

Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, στη Βρετανία, στη δεκαετία του ’80, δύο φορείς αναπήρων το Derbyshire Coalition of Disabled People και το Hampshire Coalition of Disabled People έστησαν τα πρώτα κέντρα Α.Δ.

Μια ομάδα ανάπηρων ακτιβιστών, που ζούσαν σε ιδρύματα, αξίωσαν τα χρήματα που μέχρι τότε δίνονταν για τη λειτουργία του ιδρύματος, να δοθούν στους ίδιους και να ζουν σε προσαρμοσμένες κατοικίες στην κοινότητα.

Γίνεται αντιληπτό, η ΑΔ πηγάζει από τους αγώνες των ίδιων των αναπήρων για ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες, όπως και για το υπόλοιπο μέρος του πληθυσμού. Για την επίτευξη αυτών, απαιτείται η ικανοποίηση επτά βασικών αναγκών:
– Πληροφόρηση
– Προσβασιμότητα των μαζικών μεταφορών και των κοινόχρηστων χώρων
– Συμβουλευτική ομοτίμων
– Προσπελάσιμη Στέγαση
– Προσαρμοσμένες τεχνολογίες και βοηθήματα
– Προσωπική βοήθεια / προσωπικοί βοηθοί
– Συνηγορία (να μάθουν να διεκδικούν τα δικαιώματα τους) advocation να εκφράζουμε δια του δημόσιου ορθού λόγου

Η Φιλοσοφία της Α.Δ. είναι βασισμένη σε τέσσερα στοιχεία:
1. Η ζωή κάθε ανθρώπου έχει αξία,
2. Οι ανάπηροι μπορούν να κάνουν μόνοι τους τις επιλογές τους
3. Το κοινωνικό μοντέλο της αναπηρίας
4. Το δικαίωμα για ολοκληρωτική συμμετοχή των αναπήρων σε όλες τις δραστηριότητες / εκφάνσεις της κοινωνίας

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν έχουν ρυθμιστεί τα ζητήματα που συνδέονται με την Ανεξάρτητη Διαβίωση των ανθρώπων με σοβαρές βλάβες. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε πως οι άνθρωποι με βλάβες είναι αόρατοι, υποστηριζόμενοι συνήθως από τις οικογένειές τους. Η ελληνική οικογένεια αποτελεί τη βασική μορφή ή ακόμα καλύτερα τη μοναδική μορφή υποστήριξης αναπήρων.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here