Ξεφλουδισμένοι τοίχοι και φαγωμένα προσωπεία

 

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Σπίτια ολόκλειστα, αντιστέκονται στο ορμητικό κύμα του χρόνου, εγκαταλειμμένα από τους ιδιοκτήτες τους που κάποτε τ’ αγαπούσαν υπέρμετρα,  τώρα μάλλον έφυγαν μακρυά, βρήκαν αλλού αποκούμπι, ή πιθανόν εκείνοι να εγκατέλειψαν κι’ αυτά και ετούτον τον κόσμο μας. «… Αυτό είναι το σπίτι μου…», έγραφε κάποια χρόνια πριν ο Σεβιλιάνος ποιητής  Javier Salvago (1950-), συνεχίζοντας, «…Ημερήσιος παράδεισος που τις νύχτες του χειμώνα/ όταν φυσάει ο άνεμος λυσσασμένος/κι’ αφήνει το χωριό στο σκοτάδι/κατοικείται από  φαντάσματα που τα είχαμε προαισθανθεί/απειλητικά βήματα και ίσκιους/που ενεδρεύουν στο σκοτάδι/καθώς περνάει η νύχτα…».*

Τι να ωφελούν, στις μέρες μας, άραγε, τα σίδερα στα ολόκλειστα, παραπονεμένα, ξεχαρβαλωμένα και σκουριασμένα παράθυρα; Εδώ οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν και ξαναγυρίζουν στην πορεία τους εμφανώς άπρακτες και απογοητευμένες. Δεν διακρίνουν σκόνη σε αφιλόξενες κάμαρες ώστε να μπορέσουν δημιουργήσουν κωνικές στήλες ιπταμένων μορίων της πάνω από ξύλινα και γυαλισμένα πατώματα, μόνο ξεφλουδισμένους και υγρούς τοίχους απ’ έξω σαν φαγωμένα προσωπεία λεπρών ασθενών που βλέπουμε στις φωτογραφίες και που έχασαν κάποια τμήματά τους από την πολύχρονη αρρώστια, απομονώθηκαν στην αχλή του χρόνου και τ’ αποφεύγουν προκλητικά όλοι τώρα. Παραιτημένα τα ίδια, απογοητευμένα απ’ την αδύναμη αναμονή, στρέφουν το είναι τους στην οριστική εγκατάλειψη, γίνονται, τουλάχιστον έως τώρα, ένα με την παραίτηση, τη φθορά, την αποσύνθεση και τη γενικότερη  παρακμή. Ενδόμυχα, ίσως περιμένουν κάποιον από μακρυά, να έρθει  να προσποριστεί την αγωνία τους, έχοντας κατά  νου και  αμυδρή ελπίδα, προφανώς, όσα εκστόμιζε ο Γκυστάβ Φλωμπέρ και δήλωνε σε παλιούς καιρούς  με σιγουριά, πως οι πιο ένδοξες στιγμές της ζωής δεν είναι οι πετυχημένες αλλά, περισσότερο, οι μέρες εκείνες που, μετά από απόρριψη και απελπισία, αισθάνεσαι να θεριεύει  μέσα σου η επιθυμία για ζωή και η υπόσχεση για μελλοντικά επιτεύγματα, ενέχοντας φυσικά και ενστερνιζόμενοι πάντα τον κίνδυνο να παραταθεί το σημερινό τους μαρτύριο, με ότι συνεπάγεται αυτό!

 

* Javier Salvago, Το σπίτι. Περιοδικό ‘Η λέξη’. Απρίλιος-Ιούνιος 2004.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here