Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Ερημωμένοι ξανά οι δρόμοι, εγκαταλειμμένες λεωφόροι, κάμποσες μέρες τώρα, κατεβασμένα ρολά των καταστημάτων, πόρτες ολόκλειστες, οι πρόσκαιροι ένοικοι τούς γύρισαν την πλάτη. Σαν κάποιους άλλους που στη γειτονική μας χώρα που, αυτή περισσότερο,  πλήττεται βασανιστικά από την επιδρομή των άγνωστων μικροσκοπικών αλλότριων, έναν αιώνα παλιότερο, φυσικά, να θυμηθούμε, της γύρισαν την πλάτη και πήγαν μακρυά, σε λησμονημένες και απομονωμένες βίλες να ξορκίσουν το επελαύνον κακό. Εκεί όπου άφησαν τα καμώματα και το στίγμα τους μέσα σε λογοτεχνικά κείμενα θαυμαστά, βουτηγμένα σε αφόρητο ρεαλισμό, τραγικά, ερωτικά, παράδοξα, αιώνια, ξεντύνοντας την ανθρώπινη ψυχή με ελευθεριάζοντα παλμό απ’ ότι περιττό την κάλυπτε τεχνηέντως κι’ αποκαλύπτοντας στην αιωνιότητα τις πραγματικές της πτυχές, δηλαδή τις αδύναμες και ευένδοτες. Εκεί όπου πρωταγωνιστούσαν δυναμικά η αλήθεια, η χάρη, η ευθύτητα, το υφέρπον χιούμορ. Κάποτε αφόρητοι πληκτικοί και ετούτοι ο δρόμοι, εδώ και πολύ καιρό, όμως, η μοναξιά τους είναι ψυχικά αφόρητη. Να πιστέψουμε άραγε τον Βρεττανό συγγραφέα και κληρικό Σίντνεϊ Σμιθ και να ελπίσουμε σ’ αυτόν, που έλεγε πως η μοναξιά ευνοεί τις μεγάλες αρετές και καταστρέφει τις μικρές, ή ποιόν άλλο λοιπόν, ετούτες τις σημαδιακές μέρες;

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here