Βελόνα και κλωστή. Μαθήματα …υπομονής κι ελπίδας


Της ΚΑΤΙΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

από www.mikrocosmos.gr
Μια βελόνα και μια κλωστή γίνονται το μέσον που τους …δένει με την ελπίδα και με μια εφήμερη ξενοιασιά. Στον ξενώνα μεταναστών της Άρσις, η Άννα Θεοχαράκη δίνει ραντεβού με οικογένειες μεταναστών όπου ζούνε εκεί προσωρινά και τους μαθαίνει να φτιάχνουν κοσμήματα, αλλά κυρίως να απασχολούν χέρια και μυαλό.

Κάνετε ένα σπουδαίο έργο στον ξενώνα μεταναστών, μαθαίνοντάς τους να φτιάχνουν τα δικά τους κοσμήματα και αξεσουάρ…Αυτό που κυρίως να κάνω είναι να προσπαθώ να τους βοηθήσω να ..ξεχαστούν. Οι συναντήσεις μας γίνονται δυο φορές την εβδομάδα. Πηγαίνω στον ξενώνα της Άρσις στο κέντρο της Αθήνας, όπου φιλοξενούνται οικογένειες μεταναστών περιμένοντας τα χαρτιά τους για να ταξιδέψουν και να μεταναστεύσουν σε κάποια χώρα της Ευρώπης.
Αυτό που θέλω να τους μάθω είναι με κομμάτια από πανιά να φτιάχνουν ένα κόσμημα. Αυτή η ασχολία ίσως τους φανεί χρήσιμη εκεί όπου θα πάνε, διότι θα μπορούν ίσως να πουλήσουν αυτά που φτιάχνουν και να έχουν ένα μικρό εισόδημα. Ο βασικός στόχος μας όμως είναι μέσα από την βελόνα και την κλωστή να ασκήσουμε την υπομονή μας, να επιτύχουμε την συγκέντρωση που μπορεί να έχει κάποιος που ασκείται με δημιουργικό τρόπο, όταν όλα στην ζωή του αλλάζουν και τρέχουν προς το άγνωστο.

Τα μαθήματα κάθε πότε δίνονται; Οι περισσότεροι που συμμετέχουν είναι γυναίκες ή άντρες;

Δυο φορές την βδομάδα, Τετάρτη και Πέμπτη. Θα ήθελα να πω όμως ότι δεν είναι μαθήματα, είναι κάτι πιο ομαδικό. Επικοινωνούμε με τη γλώσσα της καρδιάς, εκείνη την ώρα μας συνδέει κάτι που κάνουμε μαζί. Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζουν ούτε αγγλικά και φυσικά ούτε ελληνικά.. Μιλάμε με κινήσεις, με βλέμματα, με χαμόγελα… Μέσα από το ράψιμο κάνουμε κάτι όλοι μαζί, μοιραζόμαστε, δημιουργούμε μια κοινή βάση επικοινωνίας και θα έλεγα μάλιστα πως βιώνουμε επίσης την ασφάλεια και την ηρεμία δουλεύοντας ομαδικά για έναν κοινό στόχο όπως και την ελευθερία να είμαστε οι εαυτοί μας.
Σε αυτές λοιπόν τις μικρές μας συγκεντρώσεις συμμετέχουν όλοι και άντρες και γυναίκες. Είναι έξι οκτώ ως και 10 δέκα άτομα κάθε φορά που συμμετέχουν κι εκτός από τις μαμάδες και κάποιοι μπαμπάδες και φυσικά τα παιδιά ξετρελαίνονται, αφού είναι παρόντα και ανακατεύονται και αυτά με τις κλωστές, τα χρώματα, τα υφάσματα καθώς τους τραβάνε το ενδιαφέρον…

Τι ακριβώς τους μαθαίνετε; Ποιες είναι οι αντιδράσεις τους; Ανταποκρίνονται;

Με περιμένουν πώς και πώς. Χαίρονται, όπως βέβαια χαίρομαι κι γω, αφού είναι σα να έχουμε κάθε φορά ένα μικρό παρτάκι… Όπως είπα και πιο πάνω το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε να τους δώσουμε μια ακόμη εναλλακτική που ίσως τους φανεί χρήσιμη ως απασχόληση στη χώρα που θα πάνε.. Πέρα από αυτό όμως το σημαντικό είναι ότι εκείνη την ώρα ξεχνιούνται, προσπαθούν, δίνουν την ενέργειά τους σε κάτι διαφορετικό. Έτσι, καταφέρνουν για έστω και λίγο να ζήσουν λίγο ανέμελα.
Τα υλικά πώς τα προμηθεύεστε; Υπάρχουν εθελοντές που σας τα προσφέρουν;
Τα υλικά μας είναι κυρίως παλιά ρούχα κι είναι δωρεές. Οι βελόνες κι οι κλωστές είναι γίνονται με έξοδα που επωμίζεται η Άρσις.


Δραστηριοποιείστε μόνο με την Άρσις ή έχετε κι άλλη δράση;

Στο μέλλον θα με ενδιέφερε να συνεργαστώ και με άλλες κοινωνικές οργανώσεις που προσφέρουν στήριξη σε ανθρώπους, οι οποίοι, για διαφορετικούς λόγους, βρίσκονται σε δύσκολες ή μεταβατικές στιγμές της ζωής τους.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here