Βασίλης Διονυσόπουλος, «Εκ του φυσικού και μη». Τέχνη και ζωή

 

 

 

της Φωτεινής Στεφανίδη, ζωγράφου

 

«Για το δικό σου το χατήρι
ο κήπος έμπαινε στη θάλασσα…»
Οδυσσέας Ελύτης, «Ήλιος ο πρώτος»

«Καθώς το πρόσωπο του ασκητισμού είναι πάντα διπλό, η πορεία αυτής της ηθικής και βιωματικής αρνησικοσμίας, αλλά και η καθημερινή επαφή του με τη φύση, διαμόρφωσαν την εξέλιξη της τέχνης του μέσω των εξαγνιστικών “μαγικών” δυνάμεων που εντείνουν εσωτερικά το ενδιάθετο χάρισμα της δημιουργικότητας του καλλιτέχνη».
Ευγένιος Δ. Ματθιόπουλος, από το εισαγωγικό κείμενο στον κατάλογο της έκθεσης του Βασίλη Διονυσόπουλου «Εκ του φυσικού και μη»

Τον Βασίλη Διονυσόπουλο γνωρίζω απ’ όταν σχεδόν μπήκα στη Σχολή, παιδιά είμασταν ακόμη. Είχε τελειώσει εκείνος όταν ξεκίνησα εγώ, ωστόσο oι γειτονιές μας στο Ηράκλειο Αττικής ήταν πολύ κοντά. Στην Αγιά Τριάδα εγώ, στον Άγιο Νεκτάριο εκείνος.
Κρατούσε ένα σπιτάκι (με το προσωνύμιο «Παλάτι») μέσα σε μεγάλο κήπο, μια παντού ζωγραφισμένη κατοικία-εργαστήρι· εκεί πρωτοείδα έργα του. Εκεί τα είχε όλα κοντά: τα λουλούδια, τα πουλιά, τους φίλους του. Εκεί έβρισκαν χώρο και τον επισκέπτονταν κι άλλα: άνεμοι, ερωτιδείς, ο έρωτας ο ίδιος. Εκεί και η ωραία οικογένεια.

Πριν αρκετά χρόνια ξεμάκρυνε για νότια Πελοπόννησο, τον τόπο της καταγωγής του, και παραμένει ώς σήμερα στη Μεθώνη δημιουργώντας συνεχώς. Κι ας μη βλεπόμαστε σχεδόν καθόλου, όποτε συναντούσα έργα στις εκθέσεις του ένιωθα ότι τώρα είχε κι άλλες, περισσότερες επισκέψεις, αρχαίες θεότητες και ήρωες: Κένταυρο, Οδυσσέα – Σειρήνες – Κίρκη, Πάνα, Διόνυσο. Μαζί και τη θάλασσα, την ίδια τη θάλασσα, στις πολλές και ξεχωριστές της ώρες. Κι ακόμη τα βουνά και τους κήπους της πατρίδας του.

Ο Βασίλης δουλεύει με τα χέρια σε όλα τα στάδια ενός έργου. Το ίδιο που κάνει και για τη ζωή του. Κατασκευάζει τα πάντα μόνος κρατώντας στα χέρια του τη ζωή και την τέχνη του σε κάθε λεπτομέρεια. Από τις εικόνες που ζωγραφίζει, σχεδιάζει ή ψηφιδογραφεί, τα έργα του δηλαδή, μέχρι το ποτήρι που θα πιει, το πιάτο που θα φάει, το σπίτι και το εργαστήρι που ζει, πιστεύω και το ίδιο το φαγητό για εκείνον και τους αγαπημένους του – όλα τα φτιάχνει από την αρχή. Και πόσο φωνάζουν όλα τους Ελλάδα· από το κλωναράκι αμπελιού το μνημειωμένο σε ψηφιδωτό ώς τις γλυπτές Σειρήνες σε μπρούντζο, όλα τους καθαρά έργα δύναμης και αλήθειας.

Η αναδρομική έκθεση του Βασίλη Διονυσόπουλου που πραγματοποιείται αυτές τις μέρες στον χώρο του πολιτιστικού κέντρου του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», στην οδό Ηρακλειδών στο Θησείο, ήταν αναμενόμενη γιατί είναι μακρά και παραγωγική η εικαστική του πορεία αλλά και πολυπόθητη για εμάς που τον γνωρίζουμε χρόνια. Με αυστηρή επιλογή από την πληθώρα του εικαστικού του έργου, περιεκτική, η έκθεση περιλαμβάνει περίπου εκατό έργα και ξεκινά με σχέδια από την παιδική του ηλικία (1963), ακολουθεί η σειρά της δεκαετίας ’80 με τους ποδοσφαιριστές (λάδια, αβγοτέμπερες, νωπογραφίες –πόσο ξεχωριστή αυτή με τον Καραγκιόζη-ποδοσφαιριστή!) – συνεχίζει με πορτρέτα ζωγραφικής και γλυπτικής οικείων του καθώς και προσωπικοτήτων.

Και έρχεται η εξαιρετική σειρά των μυθολογικών με ζωγραφικά, γλυπτά, κεραμικά, σχέδια με την Οδύσσεια και τους ήρωές της να ξεχωρίζουν (δεκαετίες 1990 και 2000). Στην επόμενη δεκαετία έργα σαν τον «Ψαρά» και τον «Κήπο» προϊδεάζουν γι’ αυτό που θα ακολουθήσει – την πρόσφατη σειρά έργων με τα τοπία της Μεσσηνίας. Προχωρώντας στην έκθεση και βλέποντας έργα από κάθε τεχνική και περίοδο της τέχνης του, ερχόμαστε στην τελευταία δουλειά του καλλιτέχνη που ο ίδιος ονομάζει «Ο κήπος που έμπαινε στη θάλασσα», όπου πράγματι, με τα ίδια συστατικά ενός έργου του με γήινο θέμα αποδίδει θάλασσα παλλόμενη και ολοζώντανη σε ένα δυνατό σύνολο.

Και είναι βέβαιο ότι είναι απείρως περισσότερα τα έργα – πολλά θα ανήκουν είτε σε ανθρώπους που τ’ αγάπησαν είτε θα στέκονται ενταγμένα στις θέσεις τους μιας και προορίζονται να ομορφαίνουν την κάθε μέρα των κατόχων τους ή και περισσοτέρων ανθρώπων, είτε βρίσκονται στη συλλογή του καλλιτέχνη, στη γη που τα γέννησε. Είναι ο ορισμός του γήινου στοιχείου ο Βασίλης. Δεν ξέφυγε ποτέ από την τετραχρωμία χοντροκόκκινου, ώχρας, λευκού και μαύρου· ωστόσο η αστείρευτη φαντασία μαζί με τη λιτότητα μέσων και τρόπου έκφρασης κάνουν το έργο του καθηλωτικό.

 

Το εκτενές εισαγωγικό κείμενο στον κατάλογο της έκθεσης ανέλαβε ο επίσης τότε συμφοιτητής μας και εδώ και πολλά χρόνια Ιστορικός Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Κρήτης ΙΜΣ-ΙΤΕ, Ευγένιος Ματθιόπουλος. Στο καλοδουλεμένο γραπτό διαβάζουμε σημειωμένα αναλυτικά τα κύρια εικαστικά χαρακτηριστικά της εργασίας και της πορείας του Βασίλη Διονυσόπουλου τοποθετημένα μάλιστα σε ένα γενικότερο πλαίσιο, ιστορικό, πολιτικό και καλλιτεχνικό.

Η έκθεση θα διαρκέσει ώς τις 20 Μαρτίου. Όποιος θέλει να αντικρύσει μία ζωή συνέπειας, συναιθήματος, καθαρότητας, δύναμης, αλήθειας αποτυπωμένης σε εικαστικό έργο ζωγραφικής, σχεδίου, γλυπτικής και κεραμικής που φέρει βαθειά και αβίαστη ελληνικότητα, ας την επισκεφτεί.

Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», Ηρακλειδών 66 και Θεσσαλονίκης, Θησείο, τηλ. 210 3452150

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here