Βάντα Παπαϊωάννου-Βουτσά: Τα λουμινάκια

Της Φωτεινής Στεφανίδη

 

To πρώτο βιβλίο της Βάντας Παπαϊωάννου-Βουτσά (σ. «Μύριζε γαζία…»), το άφησα στην άκρη για λίγους μήνες αφ’ ότου ήρθε από τ’ αγαπημένα χέρια, άργησα να το διαβάσω, και πόσο μετάνιωσα τότε.

Τώρα, είπα, λουμινάκι, εδώ σ’ έχω. Δεν χάνω δευτερόλεπτο. Θα κολυμπήσω σε μνήμες ευλογημένες, ρηχή λιμνούλα, σκέφτηκα. Κι έπεσα σε βαθιά νερά.
Μια αφήγηση που γυρνά μπρος πίσω. Που νιώθεις από την πρώτη σειρά ότι θα σε τραντάξει. «Τα λουμινάκια». Ένας τίτλος καθ’ όλα τρυφερός που δεν υποψιάζεσαι τι εγκυμονεί. Όπως δεν υποψιάζεσαι τι εγκυμονεί κάθε γραμμή της νουβέλας. Τι θα φέρει κάθε κίνηση της Χαράς, του Ζήση, του Αλέξη, της γιαγιάς, της Ερατώς. Γιατί όμως; Είναι τόσο φανερό, ο τίτλος το λέει· φως καντηλιού, φως για ψυχούλες.

Είχαμε κι εμείς λουμινάκια στο Ηράκλειο της Αττικής. Έβλεπα τα κορίτσια στο Δημοτικό να τα μαζεύουν, πολλές φορές και τ’ αγόρια. Και, ίσως να κάνω λάθος, μάζευαν κι απ’ τον ευκάλυπτο κάτι μικρούς ευωδιαστούς κώνους με φυτιλάκι για τον ίδιο σκοπό. Εμείς καντήλι στο σπίτι δεν είχαμε… Δεν είχαμε γιαγιά στο σπίτι, μια μητέρα νεαρή και ανάλαφρη είχαμε -δόξα τω Θεώ- ορφανή από μικρούλα, αμάθητη στο καντήλι, που γέμιζε το σπίτι λουλούδια· δεν είχαμε εικονίσματα, παρά μια ασημένια Παναγίτσα και μια εικόνα του Αγίου Ελευθερίου, τη βαστούσε η μάνα της μάνας μου να τη βοηθάει στις γέννες και έφυγε στα 35 της, πριν τον πόλεμο, από τι; Δεν έχει σημασία εδώ. Ζήλευα τα καντηλάκια, ζήλευα τα λουμινάκια, και μου τα χάρισε μαζί με όλες τις εξηγήσεις η αγαπημένη Βάντα.

Στο βιβλίο αυτό, «Τα λουμινάκια», μέσα από δυο, τρεις, τέσσερις παράλληλες ιστορίες και οκτώ κεφάλαια με διαλεχτούς τίτλους, θα βρει ο καθένας μας κάτι απ’ τη ζωή του, και όλοι μαζί τη χώρα μας. Όλα -τύποις «ηθικά» και «ανήθικα»- τα διαπερνά το ήθος της συγγραφέα. Αφήγηση καθηλωτική και έντιμη, σκηνοθεσία άμεση, στακάτη και ωστόσο τρυφερή ακόμη και όπου η σκληρότητα είναι αναπόφευκτη.

Σ’ ευχαριστούμε Βάντα Παπαϊωάννου-Βουτσά, το έργο σου κοσμεί με μια υπέροχη και μοναδική ψηφίδα τη λογοτεχνική συμβολή της γενιάς σου.
(Η φωτογραφία σημερινή, στη γαζία επάνω, ποτέ δεν συγχωρώ εκείνη την παλιά αναβολή της ανάγνωσης του πρώτου της βιβλίου)

Βάντα Παπαϊωάννου-Βουτσά: ΤΑ ΛΟΥΜΙΝΑΚΙΑ, εκδόσεις ΑΩ
Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Ξαφνιάστηκα κι έριξα μια ματιά στην ημερομηνία… Μα … τι σημασία έχουν οι μέρες και τα χρόνια; Οι μνήμες δικών και άλλων μιλούν ολοζώντανα και δυνατά! Χαιρετώ σας αγαπημένες!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here