Γράφει ο Γιώργος Τζεδάκις

 

«Καταδικάζουμε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται». Αυτή είναι η άποψη πολιτικής ορθότητας, μια πολιτικοδημοσιογραφική «καραμέλα» θα λέγαμε, που αναμασάται, κάθε φορά που συμβαίνει κάποιο τρομοκρατικό χτύπημα.

Περιέργως πώς, δεν λέγεται όταν τα ΜΑΤ χτυπούν διαδηλωτές ή όταν «αγανακτισμένοι πολίτες» σαπίζουν στο ξύλο μετανάστες και πρόσφυγες.

Κι εδώ το ερώτημα είναι διπλό. Αφενός τι είναι τρομοκρατία, αφετέρου αν η βία είναι ίδια, ασχέτως από πού προέρχεται…

Γιατί η επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο είναι «τρομοκρατικό χτύπημα», ενώ η δολοφονία του 16χρονου Γρηγορόπουλου «μεμονωμένο περιστατικό»;

Γιατί είναι ίδια η βία από έναν άνθρωπο που χάνει το σπίτι του και χυμά να πνίξει το δικαστικό κλητήρα και από έναν άλλον που ξυλοφορτώνει το γείτονά του επειδή είναι αλλοδαπός;

Γιατί είναι τρομοκρατία μόνο οι επιθέσεις με μολότοφ σε αστυνομικούς, αλλά όχι και η βίαιη καταστολή εργατικών κινητοποιήσεων από την αστυνομία;

Γιατί είναι τρομοκρατία μόνο η δολοφονία ενός πολιτικού, αλλά όχι και οι πολιτικές του που «σκοτώνουν» τη ζωή πολιτών και ενίοτε τους οδηγούν μέχρι την αυτοκτονία;

Γιατί είναι βία μόνο όταν άνθρωποι που απολύθηκαν σπάνε τα γραφεία του πρώην εργοδότη τους, αλλά όχι και όταν αφεντικά απειλούν με απόλυση απλήρωτους υπαλλήλους αν απεργήσουν;

Γιατί είναι τρομοκράτες αυτοί που εκτέλεσαν βασανιστές της χούντας, αλλά όχι αυτοί που δεν τους δίκασαν ή τους αθώωσαν για τα εγκλήματά τους;

Γιατί είναι «πράξη βίας» προς το κοινωνικό σύνολο όταν λόγω απεργίας δεν κινούνται λεωφορεία και όχι η κυβερνητική πολιτική που φτωχοποιεί το λαό;

Γιατί είναι τρομοκρατία μόνο η βόμβα σε τράπεζα, αλλά όχι και η πολιτική της τράπεζας που καταστρέφει τις ζωές πελατών της;

Ίσως, λοιπόν, θα έπρεπε να ξανασκεφθούμε τι ονομάζουμε τρομοκρατία και αν όντως, η βία είναι ίδια απ’ όπου κι αν προέρχεται. Όχι, όμως, με πολιτική ορθότητα, αλλά με ορθή σκέψη…

Το δυστύχημα, βέβαια, είναι πως η κρατική βία έχει νομιμοποιηθεί στη συνείδηση των πολλών.

Όσο για την κοινωνική βία και την ένοπλη πάλη έχει αποδειχθεί ιστορικά ότι δεν φέρνουν κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Ενίοτε, μάλιστα, φέρνουν το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο.

Εκτός κι αν οδηγήσουν σε επανάσταση…

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here