Τρικυμία εν κρανίω

Tου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

ιατρού, συγγραφέα

Ξέρω μόνο πως όσα βλέπω, όσα ακούω και όσα οσφραίνομαι με τις πάντα ελαττωματικές  αισθήσεις μου δεν είναι παρά μια κρούστα πάνω από τα πράγματα. Το ξέρω λοιπόν πως δεν μπορώ να βλέπω -χωρίς ν’ ακούω βέβαια- παρά μόνο τις σκιές που προβάλλονται πάνω στην κρούστα που κρύβει την πραγματικότητα. Ένας καραγκιόζ μπερντές. Άρα δε μπορώ να ξέρω αλλά να διαισθάνομαι. Να μαντεύω όσα συμβαίνουν χωρίς εμένα αλλά με αφορούν.

Αυτή είναι η μόνη ευφυία που απέκτησα στο πέρασμα του χρόνου. Πως το ξέρω πια ότι δεν είμαι υποκείμενο αλλά αντικείμενο των συμβαινόντων. Όσοι μιλούν και γράφουν ακατάσχετα για όσα συμβαίνουν κάτω από την κρούστα, το έχουν ψυλλιαστεί πως είναι κρούστα, πως δεν είναι άλλο από μπερντές και όσα βλέπουν είναι θέατρο σκιών;

Κάποιοι λοιπόν ξέρουν μόνο να μιλούν και να υπαγορεύουν -dictators… Άλλοι έμαθαν μόνο να ακούνε και να υπακούουν. Οι πρώτοι, άνθρωποι συχνά της δράσης. Οι δεύτεροι, της σκυμμένης κεφαλής. Αλλά και του στοχασμού και των δισταγμών. Ο Πεσόα λέει κάπου στις σημειώσεις του: «Σκέπτομαι σημαίνει διστάζω. Οι άνθρωποι της δράσης ποτέ δεν σκέπτονται».

Εγώ μόνο των διαρκών ερωτημάτων υπήρξα θύμα και θύτης. Μέχρι τώρα. Επειδή τώρα τέλειωσαν τα ερωτήματα. Όχι ερωτηματικά. Ανάμεσα Πλαστήρα και Παπάγο; Παπάγος! Ανάμεσα soft Αριστερά και Νεοφιλελευθερισμό; Νεοφιλελευθερισμός! Να έχουμε απέναντι τον αντίπαλο, αφού έτσι τον βλέπουμε, τον σταθμίζουμε και του ορμάμε. Όχι ανάμεσά μας. Απέναντι!

Και να αφήσουμε για κάποιο διάστημα ανενόχλητο τον αντίπαλο, να εφησυχάσει. Και να χτυπήσει πιο δυνατά τον λαουτζίκο, να τον αγριέψει. Να τον ωριμάσει για την Επανάσταση. Με την ευκαιρία «θα καθαρίσουμε και με όλους τους losers απ’ όπου κι αν προέρχονται, για όποιον λόγο και αν έγιναν losers. Θα γλιτώσουμε από τους μετανάστες και τους πρόσφυγες που ρίχνουν τα μεροκάματα των Ελλήνων εργατών. Άσε που ανάμεσά τους είναι και τζιχαντιστές.»

Και όταν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, η Κομμουνιστική παγκόσμια Κοινωνία, βλέπουμε… Κάπως, κάπου θα χωθούμε ξανά να την υπονομεύσουμε. Έχουμε τον τρόπο μας, εγώ και οι όμοιοί μου…

Και τι θα γίνει μέχρι τότε δε με νοιάζει. Έτσι κι αλλιώς όλα μάταια είναι προς το παρόν. Όσο υπάρχει η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, τίποτε δεν έχει αξία.

Κι αν σου φαίνεται πως έχω μπλέξει τη «ματαιότητα» των θεολόγων και των εσχατολόγων με την αναβλητικότητα δράσης λόγω ματαιότητας βελτίωσης της καπιταλιστικής κοινωνίας, μάλλον μέσα πέφτεις. Και από εδώ και από εκεί ποντίκια είμαστε και ανακυκλώνουμε τροφές και περιττώματα.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here