Τρία ποιήματα της  Γκουέντολυν Μπέννετ (Gwendolyn Bennett, 1902-1981)

 

 

Απόδοση:  Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Ταφική επιγραφή

 

Όταν πεθάνω, χαράξτε ετούτο στον τάφο μου:

Εδώ βρίσκεται μια γυναίκα,   ρίζα ικανή για λουλούδια και δέντρα,

Η ζωντανή σάρκα της οποίας,  τώρα σαπίζει γύρω απ’ τα κόκαλα,

Που δε θέλει τίποτα παραπάνω από αθανασία,

Ότι στην καρδιά της, όπου η αγάπη για πολύ καιρό κείτονταν άκαρπη

Ένας σπόρος για   γρασίδι  ή ζιζάνια θα φυτρώσει,

Και θα σπρώξει στο φως και τον αέρα τον απρόσεκτο δρόμο του

Ότι αυτή που είναι εδώ πεθαμένη μπορεί να ξέρει

Μέσα απ’ το σάπιο μεδούλι των οστών της

Τον σουβλερό  πόνο της γέννας

Ενώ κανένας δε γνωρίζει τους πόνους ούτε  ακούει τα βογγητά

Από εκείνη που έζησε με ακαρπία πάνω στον κόσμο.

 

 

Epitaph

When I am dead, carve this upon my stone:/ Here lies a woman, fit root for flower and tree/ Whose living flesh, now mouldering round the bone/Wants nothing more than this for immortality/That in her heart, where love so long unfruited lay/A seed for grass or weed shall grow/And push to light and air its heedless way;/That she who lies here dead may know /Through all the putrid marrow of her bones /The searing pangs of birth/While none may know the pains nor hear the groans /Of she who lived with barrenness upon the earth.

 

 

Νυχτερινό

 

Αυτή η κρύα νύχτα είναι παράξενη

Ανάμεσα στις μέρες του κατακαλόκαιρου …

Μακρυνές παγωνιές εμφανίζονται

Στο χλωμό φως του φεγγαριού,

Και οι ήχοι είναι μακρυνά γέλια

Παγωμένοι με κρυστάλλινα δάκρυα.

 

Nocturne

This cool night is strange/ Among midsummer days…/ Far frosts are caught /In the moon’s pale light/And sounds are distant laughter/ Chilled to crystal tears.

 

 

Φεγγάρι απόψε

 

Φεγγάρι απόψε,

Αγαπημένο…

όταν η χαραυγή

Μάζεψε μαζί

τις άκρες

Της απαλής της ρόμπας

Και η τελευταία κραυγή του πουλιού

Έχει πεθάνει.

Φεγγάρι απόψε —

Κρύο σαν ξεχασμένο όνειρο,

Ακριβότερο από χαμένα δειλινά

Ανάμεσα στα δέντρα όπου πουλιά τραγουδούν

όχι πια.

 

Moon Tonight

 

Moon tonight/Beloved… /When twilight/Has gathered together/he ends/Of her soft robe/And the last bird-call/Has died/Moon tonight—/Cool as a forgotten dream/Dearer than lost twilights/Among trees where birds sing /No more.

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here