‘Τον Απρίλη’,‘Όταν η πρασινάδα είναι απλωμένη πάνω στη Γη’ και ‘Το φιλί’ της Αντζελίνας Γκρίμκι

Απόδοση-Σχόλια: Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

Τον Απρίλη

Τινάξτε τα ξέγνοιαστα κεφάλια σας
Μελαμψά δέντρα
Τινάξτε τ’αμέριμνα περήφανα κεφάλια σας
Κουνήστε τα μελαμψά λυγερά κορμιά σας
Τεντώστε ταμελαμψά λυγερά χέρια σας
Τεντώστε τα μελαμψά λυγερά δάχτυλα των ποδιών σας.
Ποιος ξέρει καλύτερα από εμάς,
Με ταμελαμψά, μελαμψά κορμιά,
Τι είναι
Όταν ο Απρίλης γίνεται μια χαρά και μια λύπη
Άλλη μια φορά
Στις καρδιές μας.

At April
Toss your gay heads, Brown girl trees/Toss your gay lovely heads/Shake your brown slim bodies/Stretch your brown slim arms/Stretch your brown slim toes/Who knows better than we/With the dark, dark bodies/What it means/When April comes a-laughing and a-weeping/Once again/At our hearts?

Αν θελήσουμε να σταθούμε λίγο στην ερμηνεία αυτού του ποιήματος της Γκρίμκι, θα δούμε ότι η ποιήτρια δίνει στα δέντρα ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Λέει στα δέντρα να τεντώνουν τα καφέ δάκτυλα των χεριών και των ποδιών τους, ενώ παράλληλα εξηγεί ότι τα δέντρα γελούν τον Απρίλιο και κλαίνε αργότερα, που σημαίνει ότι μεγαλώνουν την άνοιξη και χάνουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο.

Όταν η πρασινάδα είναι απλωμένη πάνω στη Γη

Όταν η πρασινάδαείναι στρωμένη πάνω στη γη, ακριβή μου,
Ένας μανδύας μαγείας,
Όταν το χαμόγελο και το δάκρυ του μικρού παιδιού
Λακκουβίζει το πρόσωπό του,
Κι’ ύστερα φεύγει, όταν ο άνεμος όλη τη μέρα είναι γλυκός
Με την αναπνοή των φυτεμένων πραγμάτων,
Όταν το ερωτευμένο πουλί καθίζει σε αεικίνητα πόδια
Και τιτιβίζει και κελαηδάει και τραγουδάει
Για την αγαπημένη του κυρία
Πάνω στην πρασινάδα,
Τότε ω! ακριβή μου, όταν τα νιάτα του χρόνου,
Δικό σου είναι το πρόσωπο που θέλω να έχω κοντά,
Δικός σου είναι το πρόσωπο, ακριβή μου.
Αλλά το πράσινο κρύβει τις μπούκλες σου, ακριβή μου,
Οι μπούκλες σου τόσο λαμπερές και γλυκές.
Και οι χρυσές μαργαρίτες πολλές φορές αυτό το χρόνο
Έχουν ακμάσει και ανθίσει στα πόδια σου,
Και τα μικρά πουλιά ακριβώς πάνω απ’ το κεφάλι σου
Με τις σιγασμένες τους φωνές, ακριβή μου,
Αφού έχεις τραγουδήσει και προσευχηθεί και ικετεύσει
Αυτό πολλές, πολλές φορές το χρόνο.
Και τ’ άνθη πέφτουν,
Στον τοίχο του κήπου,
Και παρασύρονται σαν χιόνιστην πρασινάδα κάτω.
Αλλά το μυτερό αγκάθι μεγαλώνει
Στο μπουμπουκιασμένο τριαντάφυλλο,
Και η καρδιά μου δεν σκιρτάπια απ’ τοφέγγος της δύσης του ήλιου,
Γιατί ω! ακριβή μου, όταν τα νιάτα του χρόνου,
Δικό σου είναι το πρόσωπο που θέλω να έχω κοντά,
Δικό σου είναι το πρόσωπο, ακριβή μου.

When The Green Lies Over The Earth

When the green lies over the earth, my dear/A mantle of witching grace/When the smile and the tear of the young child year/Dimple across its face/And then flee, when the wind all day is sweet/With the breath of growing things/When the wooing bird lights on restless feet/And chirrups and trills and sings/To his lady-love/In the green above/Then oh! my dear, when the youth’s in the year/Yours is the face that I long to have near/Yours is the face, my dear/But the green is hiding your curls, my dear/Your curls so shining and sweet/And the gold-hearted daisies this many a year/Have bloomed and bloomed at your feet/And the little birds just above your head/With their voices hushed, my dear/For you have sung and have prayed and have pled/This many, many a year/And the blossoms fall/On the garden wall/And drift like snow on the green below/But the sharp thorn grows/On the budding rose/And my heart no more leaps at the sunset glow/For oh! my dear, when the youth’s in the year/Yours is the face that I long to have near/Yours is the face, my dear.

Το ‘Όταν η πρασινάδα είναι απλωμένη πάνω στη Γη’ (When the Green Lies over the Earth)της Αντζελίνας Γκρίμκι, είναι ένα παράδειγμα ενδόμυχου και έντονα λυρικού ποιήματος με ενσωματωμένα στοιχεία από τοπέριξ τοπίο. Η άνοιξη στο περιβάλλον της ποιήτριας έρχεται, όλα γύρω πρασινίζουν και ξαναγεννιούνται, κι’ έτσι δείχνει να ξανάρχεται και η επιθυμία της αγάπης μαζί με την αναγέννηση της φύσης. Το ποίημα μοιάζει χαρούμενο και,ταυτόχρονα, γεμάτο από λύπη, επειδή η αφηγήτρια αισθάνεται την ομορφιά των όσων αναδύονται και ανθίζουν στη φύση και όλη αυτή η εικόνα την αγγίζει βαθιά στην ψυχή της, αλλά η ομορφιά της φύσης της θυμίζει και την ομορφιά του αγαπημένου της προσώπου το οποίο δεν βρίσκεται πλέον δίπλα της. Ομιλεί ανοιχτά για την επιθυμία της να ολοκληρώσει την όμορφη αίσθηση της άνοιξης με το πρόσωπο της αγαπημένης της, λέγοντας,‘Δικό σου είναι το πρόσωπο που θέλω να έχω κοντά, Δικό σου είναι το πρόσωπο, ακριβή μου’.Μέσα από την επαναλαμβανόμενη φράση ‘δικό σου είναι το πρόσωπο’, τονίζεται η ανάγκη καιεπιθυμία της αφηγήτριας να δει την απούσα εκείνη τη στιγμή αγαπημένη της. Η πρόσκληση ‘ακριβή μου’, ακούγεται σαν κλήση, πρόσκληση και το επιφώνημα στην αρχή της επανάληψης προσελκύει την προσοχή του αναγνώστη σε αυτό ακριβώς το μέρος του ποιήματος, το οποίο φυσικά είναι ίσως και το σημαντικότερο και ουσιωδέστερο.
Τα περισσότερα από τα ποιήματα της Γκρίμκι μιλούν για αγάπη, θάνατο και θλίψη μέσω ενός αφηγηματικού προσώπου. Έτσι και τούτο, είναι πλημμυρισμένο από θλίψη, επειδή οι εικόνες στο μεγαλύτερο μέρος, ειδικά το δεύτερο, είναι τόσο λυπημένες. Η εικόνα των λουλουδιών που πέφτουν στον τοίχο του κήπου και παρασύρονται σαν χιόνι, οδηγεί τον αναγνώστη στη σκέψη του χειμώνα και την προοπτική του μαρασμού και του επικείμενου θανάτου,η οποία όμως είναι ενσωματωμένη και σύμφυτη σε κάθε πράξη γέννησης και αναγέννησης από τη φύση. Μια άλλη δυνατή και λυπηρή εικόνα, δίνεται στο ποίημα, από την αφηγήτρια, όταν μιλάει για την αρχόμενη εξαφάνιση της ευαισθησίας της:
‘… Αλλά το μυτερό αγκάθι μεγαλώνει
Στο μπουμπουκιασμένο τριαντάφυλλο,
Και η καρδιά μου δεν σκιρτά πια απ’ το φέγγος της δύσης του ήλιου…’.

Αυτός ο περίεργος συνδυασμός των αισθήσεων, της ευτυχίας από τη μία πλευρά, και της θλίψης από την άλλη, δημιουργεί τελικά και την δραματική αύξηση της έντασης μέσα στους στίχους. Σ’ αυτό το ποίημα, η Γκρίμκι φέρειμπροστά μας ένα πολύ κοινό, γνωστό σε όλους αίσθημα αγάπης που χάνεται και πώς ιδιαίτερα την άνοιξηπονάει περισσότερο.

Το φιλί

Σούρουπο – κι’ εσύ
Ησυχία – τ’ αστέρια.
Παγίδα απ’ τη λάμψη των δοντιών σου,
Το προκλητικό σου γέλιο,
Η σκοτεινιά των μαλλιών σου,
Δόλωμα, τα μάτια και τα χείλη.
Λαχταρώντας, ποθώντας,
Αποχαύνωση, παράδοση.
Το στόμα σου,
Κι’ η τρέλλα, η τρέλλα,
Τρεμουλιαστή, λαχανιασμένη, ξαναμμένη
Ο χώρος ενός στεναγμού.
Ύστερα ξυπνώντας, ανάμνηση
Πόνος, λύπη, τ’ αναφιλητά σου.
Και πάλι, ησυχία -τ’ αστέρια
Σούρουπο – και εσύ.

El Beso
Twilight—and you/Quiet—the stars/Snare of the shine of your teeth/Your provocative laughter/The gloom of your hair/Lure of you, eye and lip/Yearning, yearning/Languor, surrender/Your mouth/And madness, madness/Tremulous, breathless, flaming/The space of a sigh/Then awakening—remembrance/Pain, regret—your sobbing/And again, quiet—the stars/Twilight—and you.

Το ποίημα ‘Το φιλί’ δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το1909 και έγινε το ποίημα της Γκρίμκι που περιλήφθηκε πιο πολύ στις ανθολογίες που κυκλοφόρησαν. Είναι πλημμυρισμένο από έντονο λυρικό διαλογισμό ο οποίος εκφράζει μια αίσθηση απομόνωσης και ταυτόχρονα επιθυμίας.

Όσο καιρό έζησε στην Ουάσινγκτον, η Αντζελίνα Ουέλντ Γκρίμκι (1880-1958) ήταν μέρος μιας συντροφιάς μαύρων καλλιτεχνών, συγγραφέων και μελετητών και ξεκίνησε να παράγει μερικά από τα πιο γνωστά έργα της. Αν και τα πρώτα ποιήματά της που δημοσιεύθηκαν γράφτηκαν στην πραγματικότητα τριάντα χρόνια πριν, κυρίως σε εφημερίδες, εν τούτοις η ίδια υπήρξε ενεργός συγγραφέας και ακτιβίστρια της Αναγέννησης του Χάρλεμ. Η Αντζελίνα Γκρίμκιέγραψε δοκίμια, διηγήματα, ποιήματα και ένα θεατρικό έργο εναντίον του λυντσαρίσματος των μαύρων που ονομάζεται Ρέϊτσελ (Rachel). Η ποίησή της έχει τις περισσότερες φορές ως αντικείμενο τη χαμένη αγάπη, εγκώμια για γνωστούς Αφρο-Αμερικανούς, καθώς και φυλετικές ανησυχίες. Η ποίησή της παρουσιάζει ποικιλομορφία σε στυλ, μορφή και θέμα. Πολλά ποιήματά της αποδόθηκαν στην αγάπη χωρίς ανταπόκριση, και τον καημό της λόγω της καταπιεσμένης ταυτότητά της ως λεσβία. Αν και ποτέ δεν είδε δημοσιευμένη συλλογή ποιημάτων της, εν τούτοις δημοσίευε τακτικά στα γνωστά, την εποχή της, περιοδικά ‘The Crisis’και‘Opportunity’, και είδε το έργο της να περιλαμβάνεται σε διάφορες ανθολογίες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της τα πέρασε ήσυχα στη Νέα Υόρκη, όπου πέθανε στις 10 Ιουνίου 1958 μετά από μακροχρόνια ασθένεια.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here