Το τρίτο Στεφάνι

Toυ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Στο φύλλο 80 Α’ της Εφημερίδος της Κυβέρνησης που δημοσιεύθηκε στις 16 Ιουλίου 2015, ζητείται να επισημοποιηθεί με αμετάκλητο τρόπο η σχέση εξάρτησης της Ελληνικής Δημοκρατίας με τα κράτη μέλη της Ευρωζώνης. Πρόκειται για την εισαγωγή της τρίτης πράξης πρόσδεσης της Ελλάδας σε ένα σύνολο κρατών με τα οποία θεωρητικά θα αποτελεί ένα υπερ-εθνικό διακρατικό σύνολο.  Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεν υπογράφει τον νόμο 4334. Τον υπογράφει βέβαια έμμεσα στο προοίμιο του νόμου όπου δημοσιεύεται η ανακοίνωση SN4070/15 του Eurosummit.

Η πρώτη πρόσδεση, (το πρώτο στεφάνι)  η είσοδος της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 170 Α’ της 27ης Ιουλίου 1979. Πρόκειται για τον νόμο 945 περί κυρώσεως της Συνθήκης Προσχωρήσεως της Ελλάδος εις την Ευρωπαϊκήν Οικονομικήν Κοινότητα και την Ευρωπαϊκήν Κοινότητα Ατομικής Ενεργείας, ως και της συμφωνίας «περί προσχωρήσεως της Ελλάδος εις την Ευρωπαϊκήν Κοινότητα Άνθρακος και Χάλυβος ».

Πρόκειται για ένα νόμο που αναπτύσσεται σε μία σελίδα και υπογράφεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας (Κ. Τσάτσο), τον Πρωθυπουργό (Κ. Καραμανλή) , τον υπουργό Εξωτερικών (Γ. Ράλλη) και τον υπουργό επί σχέσεων μετα των Ε.Κ. (Γ. Κοντογεώργη). Έχει ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι την συνθήκη ψήφισαν η ΝΔ (Κ.Καραμανλής)  η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου (Γ.Μαύρος), το Κόμμα Νεοφιλελευθέρων (Κ.Μητσοτάκης) και η Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων[1] ( Η.Ηλιού – Λ.Κύρκος) ενώ καταψήφισαν η αποχώρησαν από την ψηφοφορία το ΠΑΣΟΚ (Α.Παπανδρέου) το ΚΚΕ (Χ.Φλωράκης) και η Εθνική Παράταξη (Σ.Στεφανόπουλος-Κ.Θεοτόκης).

Η δεύτερη πρόσδεση, (το δεύτερο στεφάνι) δημοσιεύεται στο ΦΕΚ 136 Α’ της 7ης Αυγούστου 1992. Πρόκειται για τον νόμο 2077 που αφορά την Κύρωση της συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση και των σχετικών πρωτοκόλλων και δηλώσεων που περιλαμβάνονται στην Τελική Πράξη. Αυτή η δεύτερη πρόσδεση που οδήγησε στην είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ αναπτύσσεται σε 102 σελίδες όπου το πρώτο άρθρο κυρώνει την συνθήκη που υπογράφηκε στο Μάαστριχτ στις 7 Φεβρουαρίου του 1992 (με υπογραφή του Α. Σαμαρά) ενώ υπογράφεται από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Καραμανλή τον Πρωθυπουργό (και υπουργό εξωτερικών μετά την αποπομπή Σαμαρά) Κ.Μητσοτάκη και 13 ακόμη Υπουργούς. Είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι η Συνθήκη του Μάαστριχτ επικυρώθηκε στη Βουλή με 286 ψήφους υπέρ (ΝΔ  ΠΑΣΟΚ και ΣΥΝ ) και 8 κατά (ΚΚΕ).

 

Το τρίτο Στεφάνι θα αφορά προφανώς την «Ευρωπαϊκή Ολοκλήρωση».

«Τα κεντρικά, σημαντικά ευρωπαϊκά ζητήματα δεν μπορούν πλέον να επιλύονται από τους επικεφαλής των κυβερνήσεων», δήλωσε πρόσφατα ο Martin Schulz στο εβδομαδιαίο γερμανικό ειδησεογραφικό περιοδικό Stern[2], ενώ όπως μεταδίδει το πρακτορείο reuters ο πρόεδρος της Γαλλίας Francois Hollande προβάλλει εκ νέου την πρότασή του για «περισσότερη Ευρώπη» ως μοναδική λύση στην τωρινή κρίση της ευρωζώνης, εισηγούμενος «μια ενισχυμένη οργάνωση ορισμένων χωρών που θα μπορούσαν να αποτελέσουν την εμπροσθοφυλακή της ευρωζώνης».[3]

Μέχρι να οριστικοποιηθεί ο μηχανισμός της «Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης» μήπως, η Ελλάδα που δεν έχει δομικές ομοιότητες με τις χώρες του σκληρού πυρήνα της Ευρωζώνης (και δεν κατάφερε στο ελάχιστο να επωφεληθεί από τους μηχανισμούς που αναπτύχθηκαν από τις συνθήκες του 1979 και του 1992) θα παραμερισθεί προσωρινά προκειμένου να απομειωθεί η επιρροή της μέσα στην Ευρωπαϊκή ‘Ενωση; έως ότου με αμετάκλητο τρόπο να ενταχθεί στο σύστημα της «Ολοκληρωμένης Ευρώπης» αποδυναμωμένη και ακίνδυνη, συμβάλλοντας την εξαιρετική γεωστρατηγική θέση στην υπηρεσία της Ευρώπης που οι ισχυρές χώρες της οραματίζονται;

Όλο το παραπάνω πλαίσιο είναι απόλυτα απαραίτητο για να τοποθετηθεί κανείς στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση και την αποδοχή ή μη της οριστικής εξάρτησης της χώρας από το Ευρωπαϊκό Σύστημα.  Τα πολιτικά κόμματα που ψήφισαν την περασμένη Τετάρτη στην Βουλή την έναρξη της τρίτης πράξης, δηλαδή της οριστικής πρόσδεσης της χώρας στην Ευρωζώνη, διαχρονικά στήριξαν την εξάρτηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή ‘Ενωση. Το σωστό ερώτημα λοιπόν φαίνεται να είναι: Υπάρχει μέλλον της χώρας έξω από το Ευρωπαϊκό Σύστημα; Αν η απάντηση είναι αρνητική είναι προετοιμασμένη η χώρα να παραδώσει την λαϊκή κυριαρχία στα Ευρωπαϊκά όργανα; Ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου κύρια συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ με την απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του για την υπερψήφιση της συνθήκης του Μάαστριχτ στις 18/07/1992 απαντάει με διαυγή προφητικότητα : Όσο θα προχωρεί, η ενοποίηση τόσο το μέρος της εθνικής κυριαρχίας άρα και της λαϊκής κυριαρχίας θα περνά από τα κράτη μέλη στα ευρωπαϊκά όργανα. Το σημερινό δημοκρατικό έλλειμμα παράγεται επειδή με την ενοποίηση δεν προχωρεί και ο εκδημοκρατισμός των οργάνων και των λειτουργιών της Ένωσης. Παράλληλα, ο θεσμικός κατακερματισμός, η έλλειψη ενός ενιαίου πλαισίου που θα καθορίζει τις αρμοδιότητες των οργάνων την ανάπτυξη των πολιτικών και δράσεων καθώς και η νέα αρχή της επικουρικότητας θα διευρύνουν το δημοκρατικό έλλειμμα.

Είκοσι τρία χρόνια μετά η προφητεία επαληθεύεται. Τα όργανα κινούνται εκτός θεσμικών κανόνων. Αποβάλλουν  τον υπουργό της Ελλάδας από την Ευρωομάδα χωρίς καμία συστολή προτάσσοντας ότι το όργανο δεν λειτουργεί με τους κανόνες της Ευρωπαϊκής Ένωσης επειδή δεν είναι θεσμοθετημένο[4].

Και η διαπραγμάτευση; Η πεντάμηνη διαπραγμάτευση στην οποία όλοι στηρίξαμε τις ελπίδες για να βγει η χώρα από το φοβερό αδιέξοδο της ύφεσης;  Στην λαϊκότερη εκδοχή της θεωρίας παιγνίων κάθε παίκτης γνωρίζει ότι η μπλόφα θέλει μάρκες πάνω στο τραπέζι. Η διαπραγμάτευση απαιτούσε είτε την συμφιλίωση της ελληνικής κοινωνίας με την έξοδο συνολικά από την σχετική σταθερότητα του ευρωπαϊκού συστήματος είτε τουλάχιστον την προετοιμασία για οικονομική αυτάρκεια και έξοδο από το κοινό νόμισμα.

Ο πρωθυπουργός Α.Τσίπρας γνώριζε ότι και η κοινωνία και το κόμμα που τον ανέδειξε δεν είχαν αποφασίσει την ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Διατηρούσε (όπως όλοι μας) την ελπίδα ότι η Δημοκρατική βούληση των πολιτών θα μπορούσε ίσως να κάμψει την σκληρότητα των «θεσμών» και να πετύχει μια «έντιμη» συμφωνία. Παρόλο που στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ είχε διατυπωθεί ρητά η διαπίστωση ότι το ευρώ αντιμετωπίζεται κυρίως ως όχημα της γερμανικής πολιτικής και ότι  ο λόγος ύπαρξης μιας Ενωμένης Ευρώπης επ’ ωφελεία των λαών της αρχίζει να χάνεται από τον ορίζοντα πίστευε (και πιστεύαμε) ότι η βούληση των λαών εκφραζόμενη μάλιστα με ποσοστά ασυνήθιστα στον Ευρωπαϊκό πολιτικό πολιτισμό θα μπορούσε στο τέλος να φέρει ένα διαχειρίσιμο αποτέλεσμα. Η γερμανική πολιτική δυστυχώς ήθελε την συνθηκολόγηση όχι μόνο του Τσίπρα αλλά ολόκληρου του Ελληνικού λαού. Η υποχώρηση προκειμένου να ανασυνταχθούν οι αριστερές δυνάμεις ήταν μονόδρομος.

 

[1] Στη Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων συμμετείχε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας Εσωτερικού (Κ.Κ.Ε. εσ.), η Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά (Ε.Δ.Α.), η Σοσιαλιστική Πορεία (την είχαν σχηματίσει οι διαγραμμένοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1975 με επικεφαλής τον Νίκο Κωνσταντόπουλο), η Χριστιανική Δημοκρατία και η Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία (ομάδα που αποχώρησε από την ΕΚ-ΝΔ με επικεφαλής τον Γεώργιο – Αλέξανδρο Μαγκάκη.

[2] http://armedia.am/eng/news/20867/martin-schulz-eu-needs-a-common-european-government.html

[3] http://uk.reuters.com/article/2015/07/19/uk-eurozone-france-idUKKCN0PT0B220150719

[4] http://www.avgi.gr/article/5663763/omi-politiki-parembasi-ntaiselmploum

Ο Ματθαίος Παπαβασιλείου είναι αρχιτέκτονας και καθηγητής στη σχολή Αρχιτεκτόνων-Μηχανικών του ΕΜΠ

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here