Το τέλος του διλήμματος μνημόνιο-αντιμνημόνιο & η πράσινη ευκαιρία

Του Νίκου Ράπτη*

Το διάστημα 2010-2014, ο Πράσινος χώρος αναμετρήθηκε με την πρόκληση του Μνημονίου -και ηττήθηκε πανηγυρικά. Δεν ανέδειξε τη δική του εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Δεν συνέδεσε τον ευρωπαϊσμό, την Πράσινη παραγωγική ανασυγκρότηση και την ανατροπή της Μεταπολίτευσης. Εγκλωβίστηκε στο αδιέξοδο δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο.

Τις εσωκομματικές εντάσεις διαδέχτηκε η διάσπαση. Οι Οικολόγοι-Πράσινοι, το κόμμα που εκπροσωπεί το Πράσινο κίνημα στο Ευρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα και τα διεθνή Πράσινα φόρα, ενσωματώθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά κατάφερε να εκλέξει Πράσινο βουλευτή -για πρώτη φορά από το 1990- και να υπάρξει Πράσινος υπουργός, για πρώτη φορά στην ελληνική πολιτική ιστορία. Οι δύο άλλες Πράσινες ομάδες δεν τα πήγαν τόσο καλά: η συνεργασία της Ευρώπης-Οικολογίας με το Ποτάμι και των Πράσινων με την ανανεωτική αριστερά δεν απέδωσε εκλογικούς καρπούς.

Η σύναψη της νέας δανειακής σύμβασης από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αλλάζει τα δεδομένα. Το δίλημμα μνημόνιο ή αντιμνημόνιο αντικαταστάθηκε από το Ευρώπη ή δραχμή. Αλλά οι Πράσινοι είναι εκ φύσεως «Ευρωπαίοι χωρίς αστερίσκους».

Η Πράσινη πολιτική είναι υπαρκτή στην Ελλάδα. Στις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές, εξελέγησαν περισσότεροι Πράσινοι από κάθε άλλη φορά. Οι αιρετοί αυτοί προέρχονται και από τις τρεις συλλογικότητες του Πράσινου χώρου. Αλλά και διεθνώς, οι Πράσινοι είναι το πρώτο αυθεντικό πολιτικό κίνημα του 21ου αιώνα. Δικαιούνται να τους διακρίνει πολιτική αυτοπεποίθηση. Στο κάτω-κάτω, το κρίσιμο για την εξέλιξη των κοινωνιών μας δεν είναι αν οι Πράσινοι θα συμπορευτούν με τη δεξιά ή την αριστερά, αλλά πόσο θα «πρασινίσουν» οι παλιές πολιτικές οικογένειες.

Όποτε γίνουν εκλογές, πρόωρες ή μη, Οικολόγοι-Πράσινοι, Ευρώπη-Οικολογία και Πράσινοι μπορούν και πρέπει να διεκδικήσουν από κοινού την ψήφο του ελληνικού λαού. Είναι μια δύναμη που εγγυάται την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας. Που θα συνεισφέρει στην τήρηση της συμφωνίας της ελληνικής κυβέρνησης με το κουαρτέτο των δανειστών. Που είναι χρήσιμη πολιτικά -και ως διακριτή κυβερνητική δύναμη, και ως μέλος του Ευρωπαϊκού Πράσινου Κόμματος. Που εξισορροπεί στο κυβερνητικό μπλοκ την επιρροή του ευρωσκεπτικισμού, του λαϊκισμού, της πατριδοκαπηλίας. Που μπορεί να διευρύνει και να βαθύνει το μεταρρυθμιστικό ρεύμα, προς όφελος του Οικολογικού Μετασχηματισμού και της Νέας Μεταπολίτευσης.

Ο Πράσινος υπουργός και ο βουλευτής, οι Πράσινοι ευρωβουλευτές της περιόδου 2009-2014, οι Πράσινοι αιρετοί (ιδίως ο δήμαρχος Κοζάνης και οι αιρετοί δημοτικοί και περιφερειακοί σύμβουλοι της Αττικής και της Θεσσαλονίκης), μαζί με εκπροσώπους των τριών συλλογικοτήτων μπορούν να συναποτελέσουν την ηγετική ομάδα που θα δώσει νικηφόρα αυτή την εκλογική μάχη.

Οι Πράσινοι είναι το κίνημα των συνθέσεων –η διάσπαση δεν τους ταιριάζει. Κομίζουν μια πολιτική πρόταση ζωτικής σημασίας για τον πλανήτη και την ανθρωπότητα, την πατρίδα και τις κοινότητές μας. Είναι βέβαιο πως χρειαζόμαστε τις Πράσινες λύσεις στην κοινωνία, την οικονομία, την πολιτική.

Στο νέο πολιτικό περιβάλλον, πολλοί πολίτες θέλουν να στηρίξουν τον «Τσίπρα ΙΙ», αλλά όχι την αριστερά. Πολλοί αναζητούν ευρωπαϊσμό και ριζοσπαστισμό. Η πολιτική συγκυρία αναδεικνύει, μετά από καιρό, τη χρησιμότητα της Πράσινης ψήφου. Μένει να αξιοποιηθεί η νέα Πράσινη ευκαιρία.

 

*Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here