Το σκάνδαλο του δημόσιου ψηφιακού καναλιού Prisma +

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Η μεγαλοσύνη του σχετικού με το κανάλι Prisma+ της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης σκανδάλου έγκειται στις πολλαπλές όψεις του. Σίγουρα ήταν (αυτό δα έλειπε) και σκάνδαλο οικονομικό μιας και μοίρασε πολλά εκατομμύρια “αέρα” σε κάμποσους εμπλεκόμενους. Όμως κατά κύριο λόγο ήταν σκάνδαλο ιδεολογικό και σκάνδαλο σιωπής.

Ας ξεκινήσουμε από το τέλος. Πριν η συνήθης νεοελληνική σιωπή σκεπάσει τα πάντα (το κυρίως σώμα του σκανδάλου εξελίχτηκε την τετραετία 2005 – 2008), είχε προηγηθεί μεγάλη φασαρία από τους σκηνοθέτες του σκανδάλου τότε κυβερνώντες υπέρ της ανάγκης προσβασιμότητας των ανθρώπων με αναπηρία στο προϊόν της ενημέρωσης. Χαμός! Διεθνείς ημερίδες και συνέδρια,  οδηγοί δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία απευθυνόμενοι στους ανθρώπους των ΜΜΕ, workshops, συζητήσεις περί συζητήσεων για τους καλύτερους δυνατούς αποκωδικοποιητές ώστε όλοι να μπορούν να παρακολουθούν το δημόσιο ενημερωτικό προϊόν, έως και διεθνές φεστιβάλ ντοκιμαντέρ με θέμα την αναπηρία ήταν τα παράγωγα του τότε “χαμού”.

Εντέλει: Μοιράστηκαν κάμποσα εκατομμύρια σε άσχετους με θέματα αναπηρίας εργολάβους της ενημέρωσης από αυτά που επενδύθηκαν με ευρωπαϊκή συγχρηματοδότηση για το … πρώτο προσβάσιμο στους αναπήρους ευρωπαϊκό κανάλι (έτσι διαφημιζόταν το Prisma+). Όταν δε τα λεφτά φαγώθηκαν το “όραμα” μονομιάς καταχωρήθηκε στα αζήτητα, το δε μεράκι όσων πίστεψαν σε αυτό αποδείχτηκε ότι είχε απλώς κυνικά χρησιμοποιηθεί ώστε να συνεισφέρει στο απαραίτητο για το μεγάλο φαγοπότι επικοινωνιακό κλίμα.

Οι μερακλήδες και αφιλοκερδείς επιχείρησαν να δημιουργήσουν την μεγαλύτερη δυνατή κοινωνική φασαρία ώστε το σκάνδαλο να αποκαλυφθεί, στο βαθμό του δυνατού φασαρία αντίστοιχη της σκόπιμης που είχε λειτουργήσει ως προπέτασμα καπνού για την πραγμάτωσή του. Μάταιος κόπος. Όλες οι πόρτες των ελληνικών ΜΜΕ κλειστές, κανένας δεν ενδιαφερόταν να αντιπαρατεθεί με τις μεγάλες εργολαβικές εταιρίες επικοινωνίας που λυμαίνονταν τον δημόσιο επικοινωνιακό φορέα και με τα φανερά ή παρένθετα αφεντικά τους.

Σε ότι αφορά τους θεσμικούς αναπηρικούς φορείς, άκρα του τάφου σιωπή, μιας και οι θεσμικοί ρόλοι στη χώρα των νεοελλήνων τα χρόνια εκείνα απαγόρευαν τις μετωπικές συγκρούσεις πόσο μάλλον όταν από την μοιρασιά των λάφυρων όλο και κάποιο μερίδιο είχε δοθεί και προς “θεσμική”  κατεύθυνση (για βολέματα ημετέρων). Οι θεσμικές διαμαρτυρίας ακούστηκαν μόνο μετά τον κρίσιμο χρόνο (πραγμάτωσης του σκανδάλου), εκ του ασφαλούς. Αντικείμενο τους ήταν η απώλεια της εργασίας κάποιων (ελάχιστων) προσληφθέντων με αναπηρία, όταν πλέον το Prisma+ έχοντας ολοκληρώσει τον κερδοσκοπικό υπέρ εργολάβων κύκλο του έβαζε “λουκέτο”.

Οι ετεροχρονισμένες εκ του ασφαλούς  καταγγελίες σε ύστερο χρόνο πιστοποιούν ως ένοχη τη σιωπή στον κρίσιμο χρόνο πραγμάτωσης του σκανδάλου με τον πλέον αδιάψευστο τρόπο. Γι αυτό άνευ του παραμικρού ενδοιασμού το όλο σκάνδαλο με το Prisma+ δεν χαρακτηρίζεται μόνο από την συνηθισμένη οικονομική οσμή των σκανδάλων που εξελίσσονται σε συνθήκες μικρόκοσμου αλλά από μια ευρύτερη κοινωνική και ιδεολογική οσμή. Στο όνομα της ανεμπόδιστης εξέλιξής του τα διαχρονικά ζητούμενα της αναπηρικής ατζέντας για ισότιμη πρόσβαση των αναπήρων στο πεδίο της δημόσιας επικοινωνίας και δημόσιου λόγου προσφέρθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως άλλοθι, με αντίτιμο κάποιες διευκολύνσεις και αμειβόμενους αδρά ρόλους δήθεν “ειδικού” σε παραγοντίσκους του λεγόμενου αναπηρικού κινήματος ή συγγενικά τους πρόσωπα. Τόσο απλά, τόσο καθαρά, τόσο … βρώμικα.

*Για να έχει κάποιες πιθανότητες επιτυχίας η όποια νέα αρχή στη χώρα θα πρέπει πλέον τα πάντα που άπτονται του δημόσιου συμφέροντος – απαράβατη προϋπόθεση – να αρχίσουν να γράφονται αλλά και να δημοσιεύονται ακριβώς ως έχουν. Με το όνομά τους!

 

 

 

 

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here