της Αλίκης Οικονόμου – Γιωτάκου*

 

Σήμερα,  που τα γεγονότα μας περισφίγγουν με τρόπο ασφυκτικό, σήμερα νομίζω πως είναι πολύ δύσκολο να βρεθούν οι αυθεντικοί άνθρωποι, οι όντως άνθρωποι, που διαθέτουν   νου, καρδιά και ψυχή γεμάτη από αγάπη και σκέψεις για τον πλησίον που υποφέρει.

Και νομίζω πως δύσκολα θα αλλάξει η κατάσταση αυτή, αν όλοι δεν επιδοθούμε σε έναν αγώνα ουσιαστικό, με διάθεση οριστική και όχι αοριστίες και γενικεύσεις.

Η κακή κατάσταση δεν είναι υπόθεση και αποτέλεσμα ενός μόνου τμήματος της κοινωνίας μας. Όλοι θα πρέπει να θεωρηθούμε συνυπεύθυνοι , έστω και για την αμέλεια και αδιαφορία που για πολλά θέματα επιδεικνύουμε.

Δύσκολα, λοιπόν, θα αλλάξει η κατάσταση αυτή, αν δεν σταματήσουμε να περιστρέφουμε τα πάντα κατά το δικό μας συμφέρον. Αν δεν δούμε τον συνάνθρωπό μας ως μέλη του ίδιου κοινωνικού συστήματος, της ίδιας Ελληνικής οικογένειας. Αν δεν δείξουμε την απαραίτητη προσοχή σε θέματα που γκρεμίζουν ό,τι καλό υπάρχει. Αν δεν φροντίσουμε με δέος τη δική μας οικογένεια, αλλά και τις οικογένειες άλλων ανθρώπων που ζουν ζωή παραβατική.

Όμως μέσα στη φοβερή κρίση που περνούμε, μέσα στη φοβερή ηθική ασφυξία, σπάσαμε, ραγίσαμε όλα τα σταθερά σημεία της ζωής μας. Μέρα και νύχτα ο απαίσιος κρότος του κόσμου του ερειπωμένου, που γκρεμίζεται, μας πνίγει. Από παντού διαχέεται ο φόβος!

Το έγκλημα έγινε, σχεδόν το προσφιλές χόμπι πολλών ανθρώπων, ανεξαρτήτως ηλικίας και κοινωνικής τάξης. Οι κλοπές, ακόμη και σε δημόσιους χώρους και σε ώρα αιχμής, είναι πλέον τόσο εύκολες, ωσάν να παίζεις ένα παιχνίδι.

Οι απάτες από πρόσωπα, που κάποτε σεβόμαστε, σε ημερησία  διάταξη.

Τα ακριβά ναρκωτικά στολίζουν, σαν λουλούδια, σπίτια εξεχόντων προσώπων που, αφού κόρεσαν με τις παντοειδείς διασκεδάσεις τους τις απαιτήσεις τους, καταλήγουν στην τεχνητή ευτυχία. Οποία απάτη!

Η σήψη του κοινωνικού οργανισμού προχωρεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το γεγονός ότι καταστρέφονται νέες υπάρξεις δεν τους απασχολεί καθόλου. Ζούμε σε καιρούς μιας φοβερής εθνικής αυτοκτονίας.

Ο βιασμός ανηλίκων από ενήλικες έγινε και αυτός κάτι το απλό. Το ακούμε στην τηλεόραση, το διαβάζουμε στον ημερήσιο τύπο, υποφέρουμε προς στιγμήν. Αγανακτούμε, καθυβρίζουμε όλους αυτούς που έχουν εκπέσει εις το έσχατον σημείον παρακμής, αλλά ως εκεί.

Τι μας νοιάζει; Η αδιαφορία έγινε ο άξονας γύρω από τον οποίον κινούμεθα όλοι.

Το “δε βαριέσαι, δεν με αφορά” στοιχείο που συνοδεύει τη ζωή μας.

Ξεγράψαμε τον κόσμο! Οι πιο πολλοί, χορτασμένοι από τις χαρές των επίγειων ηδονών, αδιαφορούν παντελώς για το τι συμβαίνει γύρω τους. Συμβιβάστηκαν με την ύλη, και μόνον, και αυτήν επιδιώκουν. Όλα τα άλλα ‘΄καμένο χαρτί’’ γι’ αυτούς.

Ως πότε όμως; Θα έρθει κάποτε κάποια στιγμή που θα χρειαστεί να σταθούμε όλοι “ενώπιος ενωπίω”  για να λογοδοτήσουμε. Τι κάναμε, γιατί το κάναμε; Ποιες αξίες ερύθμισαν τη ζωή μας;

Και όταν  δούμε την καταστροφή που με τα ίδια μας τα χέρια και τις ενέργειές μας φέραμε, τότε θα πρέπει να κλάψουμε πικρά για όλα.

Ήδη τον κόσμο μας τον παραδίδουμε στα παιδιά μας ρημαγμένον ,καθημαγμένον! Υπάρχει ένα αδυσώπητο κατηγορώ, κρυμμένο τώρα στα βάθη της παραπαίουσας ζωής μας, που θα έρθει η ώρα να βρεθούμε απέναντί του.

Τότε ας σκεφτούμε τι απάντηση θα δώσουμε στο αμείλικτο αυτό “Κατηγορώ”

Έτσι, πριν φτάσει η ώρα αυτή , ας φροντίσουμε να βρούμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια, τη χαμένη μας αυτεξούσια προσωπικότητα, να βρούμε το κύρος που δεν οφείλεται στην κοινωνική ή στην υπαρξιακή μας σκοπιμότητα, αλλά στην προσωπικότητά μας, που εδράζεται σε βάσεις σταθερών αξιών και προσφοράς προς το κοινωνικόν όλον, στο οποίον και θα πρέπει να ανήκουμε.

Και ας μην ξεχνούμε ποτέ.

Εδώ στη Μεσόγειο που ο χρόνος έχει μια ξεχωριστή γεύση, εδώ εμείς ας ζήσουμε βαθαίνοντας τα βιώματά μας και γεμίζοντας την καρδιά μας με την περιπάθεια και την αγάπη και την πληρότητα της ψυχής που είναι έτοιμη να ξεχειλίσει τον υπέροχο πλούτο που την διακατέχει, όταν αυτό κριθεί αναγκαίο.
Ας  ζήσουμε τη ζωή με μεράκι και εσωτερικότητα.
Και ας μας διακρίνει η εσωτερική ισορροπία και η γνώση, ότι ο κόσμος αρχίζει και τελειώνει στα στήθη μας!

Σ’ αντίθεση των καιρών οι ασφόδελοι πρέπει ν’ ανθίσουν και φέτος και τα στάρια στα χωράφια να ψηλώσουν με το χρυσαφί του ήλιου το φως! Τις Συμπληγάδες τις πέτρες, ας μην αφήσουμε την ψυχή μας να συνθλίψουν.

ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΑΦΥΠΝΙΖΕΣΘΑΙ!

 

* Η κ. Οικονόμου-Γιωτάκου είναι Καθηγήτρια Φιλόλογος, Συγγραφέας και Ποιήτρια

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here