Το «ευχαριστώ» του 20χρονου Τσιτσιπά για το μεγάλο δώρο του πατέρα του

 

Ο νεαρός τενίστας, Στέφανος Τσιτσιπάς, ο οποίος είναι 15ος σε παγκόσμια κατάταξη, μιλά συχνά για την οικογένειά του, αλλά ευχαρίστησε πρόσφατα (για άλλη μια φορά) τον πατέρα του, αν και το ταλέντο μάλλον το χρωστάει στα γονίδια της μάνας (πρωταθλήτρια τενιστρια). Ο πατέρας του να υπεθυμισουμε ότι τον είχε σώσει και απο πνιγμό σε τουρνουά στο Ηράκλειο προ διετίας.

Ο τενίστας ανέβασε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter μια φωτογραφία στην οποία απεικονίζεται ο ίδιος ως παιδί μαζί με τον πατέρα του, με τον τενίστα να γράφει:

«Ο πατέρας μου μου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί να δώσει κανείς σε κάποιον άλλον άνθρωπο, πίστεψε σε εμένα».

Εχει πει στο παρελθόν ότι  είναι πολύ δεμένος με την οικογένεια του και πως οφείλει πολλά στον πατέρα του.  Πιο αναλυτικά, είχε πει:

«Είµαστε µια δεµένη οικογένεια που κάθε ένας απο εμας ενδιαφέρεται για τον άλλον. Οφείλω πολλά στον πατέρα µου, που από τα 12 µου, εγκατέλειψε κάθε άλλη ασχολία προκειµένου να βρίσκεται συνεχώς µαζί µου. Ευτυχώς, υπάρχει κατανόηση από τους υπόλοιπους. Τα αδέλφια µου µεγαλώνουν έχοντας ουσιαστικά τον πατέρα τους µακριά».

Είναι γιος Έλληνα πατέρα, του Απόστολου Τσιτσιπά, προπονητή του τένις,  και Ρωσίδας μητέρας, της πρώην επαγγελματία τενίστριας Τζούλια Σαλνίκοβα-Αποστόλου. Ο Ρώσος παππούς του Σεργκέι Σαλνίκοφ, ήταν  ποδοσφαιριστής και μάνατζερ.

Ο  Τσιτσιπάς ακούστηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα  το φθινόπωρο του 2015, όταν 17χρονος τότε νίκησε τον  Ελληνοαυστραλό τενίστα Θανάση Κοκκινάκη, που τη συγκεκριμένη περίοδο βρισκόταν στο Νο 71 της παγκόσμιας κατάταξης.

Από εκείνο το βράδυ στο Τατόι, ο Τσιτσιπάς σκαρφάλωσε 750 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, ενώ ο διεθνής Τύπος τον αποθεώνει σε κάθε ευκαιρία, μιλώντας για έναν τενίστα φτιαγμένο με τα υλικά των αρίστων του αθλήματος

Ομως είχε ήδη παρελθόν:

2001
Παίζει για πρώτη φορά τένις στον Αστέρα της Βουλιαγμένης, όπου διδάσκουν και οι δύο γονείς του.

2004
Αρχίζει μαθήματα στον όμιλο αντισφαίρισης Γλυφάδας, με τον Γιώργο Φουντούκο.

2009
Κερδίζει το πρώτο του τουρνουά παίδων στη Νορμανδία.

2010
Κερδίζει δύο τουρνουά στη Νίκαια της Γαλλίας, με έπαθλο ρακέτες (είχε την ατυχία να του κλεψουν τις δικές του ρακέτες στο ταξίδι).

2016
Ο πατέρας του τον σώζει από πνιγμό στο Ηράκλειο, όπου παίζει σε τουρνουά Futures. Γίνεται Νο 1 στους εφήβους και ξεκινάει την επαγγελματική του καριέρα.

«Ένιωσα ότι είχα σημαντικό μέλλον όταν κέρδισα το πρώτο μου τουρνουά στη Νορμανδία, σε ηλικία 9-10 ετών», λέει ο ίδιος. «Τότε ακόμα μου άρεσε πιο πολύ το ποδόσφαιρο. Αλλά όταν κέρδισα το τουρνουά, ήταν πολύ ξεχωριστό το συναίσθημα. Eνιωθα ότι κατάφερα κάτι μόνος μου, όχι απλά ως μέλος μιας ομάδας. Είναι μοναχικό σπορ. Επιπλέον ταξιδεύεις κάθε εβδομάδα σε διαφορετική χώρα, είναι πολύ κουραστικό. Αλλά το έχω συνηθίσει, είναι πλέον η ζωή μου. Τα πάντα είναι θέμα συνήθειας. Θα μου είναι δύσκολο, όταν σταματήσω κάποια στιγμή, να μείνω σε ένα μέρος. Και δεν ήταν όλα εύκολα.  Υπήρχαν σοβαρά οικονομικά προβλήματα».

Ο πατέρας του, ο Απόστολος Τσιτσιπάς, δάσκαλος τένις, παραιτήθηκε από τη δουλειά όταν ο Στέφανος ήταν 11 ετών και αφοσιώθηκε στο γιο του αποκλειστικά,  συνοδεύοντάς τον στις διεθνείς του εμφανίσεις.

«Το ότι τον είχα μαζί μου με βοήθησε πολύ, θα ήταν πολύ πιο δύσκολο να ταξιδεύω με κάποιον άγνωστο», λέει ο Στέφανος. «Ομως για να είναι δίπλα μου, ούτε εκεινος ούτε εγώ έβλεπα την υπόλοιπη οικογένειά μου, και υπήρχαν και οικονομικά προβλήματα. Το κόστος των ταξιδιών είναι πολύ μεγάλο, και δεν υπήρχε στήριξη από την ομοσπονδία (σ.σ. αντισφαίρισης) ή κάποιον άλλον φορέα. Ευτυχώς, η αδελφή της μητέρας μου μπόρεσε να μας βοηθήσει, κάτι για το οποίο είμαι πολύ ευγνώμων».

Μεταξύ των γονιών του, το μεγάλο τενιστικό ταλέντο ήταν η μητέρα του, η Ρωσίδα Τζούλια Σαλνίκοβα. Ως έφηβη, ήταν κι αυτή νούμερο 1 στον κόσμο, ενώ είχε πετύχει νίκες έναντι κορυφαίων παικτριών της εποχής. Η καριέρα της ομως επηρεάστηκε δυσάρεστα λόγω περιορισμών στην ελευθερία μετακίνησής της (το γεγονός ότι τότε  είχε Γιουγκοσλάβο σύντροφο έπαιξε κρίσιμο ρόλο στη δυσμενή μεταχείρισή της). Ο γιος της, όμως, έχει την ευκαιρία να πετύχει αυτά που δεν μπόρεσε εκείνη.

«Η μητέρα μου ήταν αυτή που μου έδωσε τις συμβουλές που χρειαζόμουν σχετικά με το επαγγελματικό τένις, γιατί είχε ζήσει σε αυτόν τον κόσμο, και μου μετέδωσε την απόλυτη αφοσίωση στο άθλημα που εκείνη το έμαθε στη Σοβιετική Ενωση. Νιώθω τυχερός που έχω καταγωγή από δύο διαφορετικά μέρη, την Ελλάδα και τη Ρωσία. Σου ανοίγει τους ορίζοντες αυτό, σε κάνει να έχεις μια πιο σφαιρική άποψη».

 

H MANA

«Η μητέρα μου έδωσε πολύ πειθαρχία στο παιχνίδι μου. Με βοήθησε πολύ η πειθαρχία. Είναι ένα στοιχείο που δεν είναι τόσο σύνηθες στον ελληνικό πολιτισμό» έχει πει ο ίδιος για την ταλαντουχα τενιστρια

H Τζούλια Σαλνικοβα γεννήθηκε το 1964 στη Μόσχα. Ο πατέρας της ήταν μέλος της σοβιετικης ομάδας που πηρε το χρυσό στους Ολυμπιακους του 1956 και υπήρξε προπονητής της Σπαρτακ

Εκανε το ντεμπουτο της το 1980 στους ημητελικούς αλλά έχασε. Το 1981 νικουσε διαρκώς ώσπου τη νικησε μια Βρετανίδα. Το 1982 ήταν αήττητη σε πέντε αγώνες. Το 1984 κέρδισε το χρυσό και ένα χάλκινο στα  Friendship Games,  αλλά τότε πέθανε ο πατέρας της και αυτό μάλλον την επηρεάσε. Εν συνεχεία εστιάσθηκε στις σπουδές της στη δημοσιογραφία, στη Μόσχα και πήρε το πτυχίο της το 1990. Μετά επανήλθε σταδιακά στο τένις και εν συνεχεία εκπροσωπώντας πλέον ως Τζούλια Αποστόλου την Ελλάδα -είχε παντρευτεί τον προπονητή του τενις Αποστόλη Τσιτσιπά- κατετάγη μεταξυ των 100 καλύτερων κι εκείνη.  Ομως έγινε προπονήτρια γιατί ηρθαν εν τω μεταξύ και τεσσερα παιδιά, με πρωτότοκο το Στεφανο. Εξάλλου είχαν αλλάξει πια και πολλά στην πατρίδα της και στο τένις εν γένει. Η ίδια αισθάνεται ότι ως παίκτρια δεν στηρίχθηκε απο το σύστημα στη χώρα της, αλλά λέει πως ήταν και ξεροκέφαλη και ότι το γεγονός πως όταν ήταν πολύ νέα είχε δεσμό με έναν Γιουγκοσλάβο, εκείνη την εποχή την έβαλε και λιγο στο στόχαστρο, με περιορισμούς στα ταξίδια της.

Ο ΠΑΡΑ ΛΙΓΟ ΠΝΙΓΜΟΣ

«Έπαιζα σε ένα Futures στο Ηράκλειο», λέει ο ίδιος. «Είχα ρεπό και πήγα στη θάλασσα με 2 φίλους. Δε συνειδητοποιήσαμε πως οι συνθήκες ήταν πολύ δύσκολες για κολύμπι. Με τον έναν φίλο μου μπήκα μέσα, ήταν μαζί επίσης ο άλλος φίλος μου και ο πατέρας μου. Όταν μπήκαμε μέσα, γύρισα την πλάτη μου και ήμασταν 25 μέτρα μακριά από την παραλία. Δεν καταλάβαμε καν τι έγινε, έγιναν όλα πολύ γρήγορα. Τα κύματα μας κάλυπταν κάθε 2-3 δευτερόλεπτα, δεν μπορούσαμε να αναπνεύσουμε και ένιωθα πως πνιγόμουν. Ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου πως ήμουν λίγα δευτερόλεπτα  από τον θάνατο»

«Ο πατέρας μου μπήκε στη θάλασσα για να μας σώσει. Με τράβηξε, προσπάθησε να με πάει πιο κοντά στην παραλία. Παλεύαμε για 2 λεπτά και βρήκαμε έναν βράχο στη θάλασσα, στον οποίο μπορούσαμε να ανεβούμε και να πάρουμε λίγες ανάσες. Όλοι καταφέραμε να ανεβούμε στον βράχο ήταν μια στιγμή ανακούφισης για όλους μας. Και σιγά-σιγά, μετά από λίγα λεπτά φτάσαμε στην παραλία και καταλάβαμε πόσο κοντά βρεθήκαμε στο θάνατο.»

Κλείνοντας, ο Στέφανος πρόσθεσε πως αυτή η δραματική εμπειρία άλλαξε για πάντα τον τρόπο σκέψης του και τον έκανε ατρόμητο στο court.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here