Το προοδευτικό δεδικασμένο για τους αναπήρους – θύματα ρατσιστικής βίας, προς το παρόν αναβάλλεται!

 

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Το περιστατικό ρατσιστικής επίθεσης της 25ης Μαΐου 2015 υπήρξε ένα εντελώς τυπικό για τα νεοελληνικά δεδομένα περιστατικό, υπό την έννοια ότι ανήκει σε αυτά που μόνο σπάνια δεν συμβαίνουν. Με δυο λόγια: Οδηγός ταξί με την απειλή άσκησης σωματικής βίας, ανάγκασε ανάπηρο επιβάτη – ο λόγος για τον κοινωνιολόγο και διακεκριμένο συγγραφέα κύριο Ανδρέα Π. Κουζέλη – να αποχωρήσει από το ταξί του, της εταιρίας Taxiplon. Η ενέργεια του οδηγού του ταξί, οφειλόταν αποκλειστικά και μόνο στην αποστροφή του προς τη βλάβη του επιβάτη με σπαστική τετραπληγία.

Το περιστατικό – επαναλαμβάνουμε προς εμπέδωση – μόνο ως σπάνιο για αυτούς που έχουν ρεαλιστική αίσθηση της νεοελληνικής πραγματικότητας δεν αξιολογείται, υπό την έννοια ότι είναι πάμπολλα τα “αντίστοιχα” σε βάρος των ανθρώπων με αναπηρία καθημερινά περιστατικά. Αυτό που αδιαμφισβήτητα είναι σπάνιο – και σε αυτό και μόνο σε αυτό εντοπίζεται η ΕΙΔΗΣΗ – δεν είναι καθαυτό το “περιστατικό” αλλά η άμεση/ ξεκάθαρη/ σαφής καταγγελία του την αμέσως επόμενη στιγμή της διάπραξής του. Προφανώς διότι το “θύμα” της ρατσιστικής επίθεσης δεν είναι τυχαίος άνθρωπος αλλά “ψημένος” επί χρόνια στους κοινωνικούς αγώνες, προφανώς διότι είναι ενεργό μέλος της πρωτοπόρου Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων που αμέσως στάθηκε στο πλευρό του. Πάντα για τα πάντα υπάρχουν και κάποιοι διασταυρούμενοι προφανείς λόγοι.

Κοντολογίς, το σύμπαν ολόκληρο “συνωμότησε” ώστε πριν από 3,5 περίπου χρόνια ο θύτης ενός από τα πάμπολλα καθημερινού τύπου περιστατικά ρατσιστικής βίας σε βάρος Έλληνα πολίτη με αναπηρία να βρεθεί στην φυσιολογική – για μια φερόμενη ως σύγχρονη κοινωνία που “θέλει να αποκαλείται” κοινωνία δικαίου – θέση του κατηγορουμένου. Όχι, βέβαια, ότι από μόνο του αυτό – η συμπαντική συνωμοσία – έφτανε, δύσκολη πολύ (καθυστερημένη) κοινωνία η νεοελληνική έχει αν μη τι άλλο αναπτύξει πανίσχυρες άμυνες απέναντι σε κάθε προοπτική προόδου, όμως αν μη τι άλλο έγινε η καλή αρχή! Και άπαξ και έγινε, ο μεγαλοδύναμος “θεός της προόδου” έχει ο μπαγάσας τον τρόπο του – νομοτέλεια! – ώστε η πορεία μετωπικά ενάντια στη συνθήκη της καθυστέρησης να μην ανακοπεί, μόνο διαρκώς ανά-τροφοδοτούμενη να διεκδικήσει μέχρι του τέλους την άφιξη στον προορισμό της.

Συνωμοσία του “προοδευτικού” σύμπαντος, πράξη δεύτερη, 3,5 χρόνια μετά από την πρώτη, σήμερα Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 2018: Μετά από αναβολές επί αναβολών προς εξάντληση της υπομονής των διεκδικούντων το δίκιο τους – έτσι δε γίνεται πάντα; – η δίκη του ταξιτζή για το ρατσιστικό περιστατικό σε βάρος του πολίτη με αναπηρία Α. Κουζέλη, προγραμματίστηκε για σήμερα στις 10 το πρωί, Πλημμελειοδικείο, κτίριο αριθμός 9, αίθουσα 4.

Όχι, ο κύριος Ανδρέας Κουζέλης δεν έχασε τη ζωή του, ούτε καν ένιωσε μια τόσο ακραία μετωπική απειλή, όπως για παράδειγμα, ο άγρια δολοφονημένος μόλις λίγες ημέρες πριν κύριος Ζακ Κωστόπουλος. Από την άλλη, όμως, η χρονική εγγύτητα της δίκης του θύτη της ρατσιστικής επίθεσης ενάντια στον πρώτο και της δολοφονίας του δεύτερου, σε ιδανικό συνδυασμό με την – επ’ αφορμή της σημερινής δίκης – έκκληση της Κίνησης Χειραφέτησης Αναπήρων “να διαρρηχθεί επιτέλους το πέπλο σιωπής, να σπάσει ο φόβος, να αρχίσουν οι άνθρωποι που ανήκουν στις λεγόμενες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες να καταγγέλλουν τις καθημερινές εναντίον τους άγριες ασκήσεις ρατσιστικής βίας”, προσφέρει στην “προοδευτική συνωμοσία” που 3,5 χρόνια πριν ξεκίνησε ξεκάθαρη τη δυνατότητα να περάσει σε ένα επόμενο και ακόμα πιο “προχωρημένο” στάδιο, αυτό της κοινωνικής αφύπνισης.

Πάμε και στο σημερινό “δια ταύτα”; Πάμε! Ανταποκρίθηκε άραγε το σεβαστό των Ελλήνων δικαστήριο στην προοδευτική συμπαντική συνωμοσία, δια της απόφασής του κυρώνοντας – για πρώτη στα νεοελληνικά δεδομένα φορά – ένα δεδικασμένο ενάντια στις ασκήσεις ρατσιστικής βίας που οι άνθρωποι με αναπηρία σιωπηλά εδώ και χρόνια υπομένουν;

Όχι δα! Ο κατηγορούμενος αθωώθηκε, το πολυπόθητο προοδευτικό δεδικασμένο αναβλήθηκε για κάποια στιγμή στο μέλλον. Αυτό δα έλειπε: οι όποιες προσαρμογές των όποιων δικαστικών αρχών στα μείζονα ζητούμενα των εκπορευόμενων από τις όποιες κοινωνικές πρωτοπορίες προοδευτικών συνωμοσιών, ποτέ δεν καταγράφονται σε ενεργό παρόντα χρόνο. Πάντα έπονται κυρώνοντας συνθήκες που έχουν σε ικανό βαθμό ωριμάσει. Κανόνας!

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here