Το ολοκληρωμένο – έως και τη φάση της συγκάλυψης – ρατσιστικό έγκλημα κατά του 14χρονου Emmett Till (65 χρόνια πριν)

Του ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

Θέλουμε να πιστεύουμε πως η ιστορία του ρατσιστικού εγκλήματος που μέσα σε 5 παραγράφους θα σας αποδώσουμε και συνέβηκε 65 χρόνια πριν θα σας φανεί κάπως ενδιαφέρουσα. Αν μη τι άλλο καλύπτει το απεχθές ρατσιστικό φαινόμενο σε όλες τις φάσεις του, περιλαμβανόμενης και της φάσης της αστυνομικής του συγκάλυψης. Αυτής (της φάσης) που στην προχθεσινή ρατσιστική εκτέλεση στις ΗΠΑ τυχαία και μόνο αποφεύχθηκε λόγω της παρουσίας αυτόπτη που κινηματογράφησε το έγκλημα.

Η ιστορία πάει ως εξής:

Τον Αύγουστο του 1955 στο χωριό με το πολύ νοηματικό όνομα Money της πολιτείας Missisippi του γνωστού κατ’ ευφημισμόν και ως “παγκόσμιου φάρου της ελευθερίας” κράτους των ΗΠΑ ο 14χρονος Emmett Till από το Ιλινόις απολάμβανε τις θερινές διακοπές του φιλοξενούμενος σε σπίτι συγγενών. Αγοράζοντας γλυκά και κεράσματα μαζί με τα ξαδέλφια του ο Emmett διέπραξε το μοιραίο λάθος. Όχι μόνο έκανε ένα κολακευτικό σχόλιο στην όμορφη λευκού δέρματος Carolyn αλλά και έφυγε κατόπιν αμέριμνος σφυρίζοντας.

Η ντίβα του χωριού Carolyn προσβλήθηκε βαθύτατα, και φρόντισε ώστε η απρέπεια του έφηβου Αφρο-αμερικανού να μαθευτεί σε όλο το χωριό. Εξίσου προσβεβλημένος ο εξίσου λευκός σύζυγός της αποφάσισε με τον εξίσου προσβεβλημένο και εξίσου λευκό αδελφό του να δώσουν ένα καλό μάθημα στον θρασύ “νέγρο”. Τον απήγαγαν από την αυλή του σπιτιού που διέμενε, τον οδήγησαν στις όχθες του κοντινού ποταμού Tallahatchie και τον χτύπησαν αλύπητα μέχρι θανάτου με τις λαβές των όπλων τους. Πριν ξεψυχήσει, απάντησαν στα παρακάλια του για έλεος ξεριζώνοντάς του τα μάτια που είχαν λίγες μέρες πριν “τολμήσει να κοιτάξουν” χωρίς ντροπή το κάλος της ντίβας Carolyn. Κατόπιν, έσυραν το τυφλό και ακόμα εν ζωή παιδί σε μια ξύλινη εξέδρα στην όχθη του ποταμού, έδεσαν στο λαιμό του με αγκαθωτό σύρμα ένα παλαιό κόπτη βαμβακιού για αντίβαρο, το πυροβόλησαν στο κεφάλι και το πέταξαν στο ποτάμι.

Όταν τρεις μέρες αργότερα βρέθηκε το φριχτά παραμορφωμένο σώμα του 14χρονου μαύρου αγοριού, η δημοκρατική αστυνομία του Mississippi δρώντας αστραπιαία το “εξαφάνισε” τοποθετώντας το σε ένα ξύλινο κασόνι το οποίο επιτόπια σφράγισε και έθαψε! Πνιγμός! Και ως τέτοιο θα καταγραφόταν δημοκρατικά και επίσημα το άγριο τέλος του 14χρονου Emmett Till από το Ιλινόις αν η μητέρα του δεν επέμενε να γίνει κανονική κηδεία για το παιδί της στη γενέτειρά του.

Η αστυνομία του Mississippi αναγκάστηκε να ξεθάψει τον μικρό και να στείλει με τρένο τη σορό του στο Chicago. Όταν η μητέρα του παιδιού Mamie Till πήγε στο σταθμό για να παραλάβει τη σορό του παιδιού, της υποδείχτηκε έντονα να μην ανοίξει το σφραγισμένο φέρετρο, όμως εκείνη επέμενε απαιτώντας (το αυτονόητο) να δει το παιδί της για τελευταία φορά. Το αίτημα, προφανώς, δεν μπορούσε να μην ικανοποιηθεί, το φέρετρο άνοιξε. Τόσο η Mammie Till όσο και οι άλλοι συγγενείς και φίλοι του παιδιού στη θέα του άγρια παραμορφωμένου σώματος και προσώπου του παρέλυσαν.

Τελευταία πράξη του δράματος: Παρά τις έντονες πιέσεις που δέχτηκε από την δημοκρατική πολιτεία του Chicago να μην προχωρήσει σε κάτι τέτοιο, η Mammie Till αποφάσισε η κηδεία του παιδιού της να γίνει με ανοιχτό φέρετρο. Η κηδεία του αδικοχαμένου Emmett έγινε είδηση, η φωτογραφία του φριχτά παραμορφωμένου σώματος και προσώπου του φιλοξενήθηκε σε ουκ ολίγες εφημερίδες μέσω των οποίων κατόπιν έκανε τον δικό της γύρο του κόσμου. Σημειώθηκαν και οι αναμενόμενες προοδευτικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας, πορείες διαμαρτυρίας, αρθρογραφία στον τύπο και όλα τα σχετικά.

Οι δυο ρατσιστές εγκληματίες δικάστηκαν λίγο καιρό αργότερα από σώμα λευκών ενόρκων. Λόγω αμφιβολιών αθωώθηκαν! Ξανά στο προσκήνιο κατόπιν αυτού οι αναμενόμενες προοδευτικές αντιδράσεις, τούτη δε τη φορά με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Ώσπου, κάποια στιγμή, κόπασαν και αυτές. Τα ονόματα των δυο αυτών εγκληματιών απασχόλησαν την αμερικάνικη “ειδησεογραφία” έναν χρόνο μετά την αθώωσή τους. Όταν σε συνέντευξη που παραχώρησαν στο αμερικανικό περιοδικό LOOK ομολόγησαν κυνικά το έγκλημά τους, δηλώνοντας μάλιστα και υπερήφανοι γι’ αυτό. Βάσει νόμου ήταν αδύνατο για μια υπόθεση που είχε δικαστεί – και το γνώριζαν καλά αυτό – να δικαστούν ξανά…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here