Το κρακ

Της Φωτεινής Στεφανίδη, ζωγράφου

Το μπαλόνι το κόκκινο πετάει ψηλά και… «χίλια εννιακόσια εξήντα οχτώ…» ψιθυρίζω. Πορτοκαλιά η φλοκάτη, τόπους τόπους αραιωμένη, ωστόσο ολόμαλλη, ζεστή, με τη μυρωδιά ακόμη του ξιδιού επάνω της, φρεσκοπλυμένη. Τα παιχνιδάκια αραδιασμένα. Το δέντρο μας, ας πούμε στολισμένο, το πιο πολύ είχε επάνω του μικρές ιστορίες. Τη μπάλα με τα σύρματα και τα θαμπά χρώματα όπου έβλεπα μέσα το πρόσωπό μου και την άλλη μπάλα, τη σταγόνα ή μάλλον ήταν δυο οι σταγόνες, η μία κόκκινη, η άλλη χρυσή· αυτές έκαναν τον κόσμο στενό. Κι άλλες μπαλίτσες ανιστόρητες είχαμε, κι ακόμη δυο πουλάκια χάρτινα με αληθινά φτερά, δυο γυάλινα κουκουναράκια – ένα κόκκινο κι ένα πράσινο με πασπαλισμένο σκληρό χιόνι επάνω τους. Α, και η κορυφή. Ποτέ δε έπαιρνε αστέρι για το δέντρο ο πατέρας, πάντα κορυφή. Και ποτέ δεν έβαζε χιόνι τάχα από βαμβάκι. Έπαιρνε λεπτή βροχή, χρυσή και ασημένια. Ήθελα να τον έβλεπα την ώρα που την ζητούσε.

Η φάτνη. Θαύματα έφτιαχνε ο πατέρας με το φελιζόλ που μόλις είχε πρωτοφανεί σαν υλικό. Θαύμα και η φάτνη μας. Βραχώδης, με φυσικά σχεδόν σκαλοπάτια και μια ελαφριά γκρι πατίνα επάνω στο λευκό φελιζόλ περασμένη βουρτσιστά με το πινέλο. Μια κοιλότητα με μια λαμπίτσα μέσα, και μπροστά οι φιγούρες της γέννησης σχεδόν επίπεδες, ενωμένες μεταξύ τους φτιαγμένες από πεπιεσμένο χαρτί, έτοιμες, αγοραστές, δεν ξέρω πού τις βρήκε. Ίσως τις ξεκόλλησε από μια μεγάλη κάρτα από τη Ρωσία, από τα λίγα πράγματα του παππού που δεν γνώρισα. Λίγη κόκκινη σελιλόζα στο φόντο, η λαμπίτσα αναμμένη, το φως σβηστό. Έτοιμος ο στολισμός.

Έτοιμο και το μάγεμα με βρίσκει ξαπλωμένη ανάσκελα στην πορτοκαλιά φλοκάτη, να κοιτάζω ενωμένα, συμμετρικά μέσα στο μισοσκόταδο, τα παπούτσια μου· και πώς γυάλιζαν τρίψε τρίψε στη φλοκάτη. Ξάφνου, στην ηρεμία, ένα κρακ, δυνατό και τρομακτικό, σαν να έσπασε μια μπάλα μόνη της, όμως όχι, κάτι είχε σπάσει μέσα μου. Έσπαζε πολλές φορές από τότε, στις πιο γλυκές ώρες, όταν έφτανε κάτι ωραίο στην ολοκλήρωσή του, και σπάζει ακόμη.

Print Friendly, PDF & Email

4 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Της «λιγοσύνης» τα Χριστούγεννα, κι όμως πλουσιότερα από τα πλούσια!
    Ευχαριστούμε, Φωτεινένια μου! Ζωγραφίζουν και οι λεξούλες σου!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here