Το επιούσιο ποίημα – Πιέρ-Ζαν Ζουβ, Ελένη

Ο Pierre-Jean Jouve (Αράς 1887 – Παρίσι 1976) υπήρξε Γάλλος ποιητής και πεζογράφος. Έζησε κυρίως στο Παρίσι. Στην αρχή της συγγραφικής του πορείας γράφει ύμνους στη μεγαλοψυχία και γενναιότητα. (Είσαστε άνθρωποι, 1915). Η ώριμη ωστόσο ποίησή του είναι θρησκευτική στην έμπνευση και πραγματεύεται μυστικιστικά θέματα: Χαμένος παράδεισος (1929), Οι γάμοι (1931), Ιδρώτας από αίμα (1933). Στα μεταγενέστερα έργα του τον απασχολούν, μεταξύ άλλων, οι δυνατότητες της ποίησης και ο ρόλος της γλώσσας (Ωδή, 1950· Γλώσσα, 1952· Πεζά, 1960). Υπήρξε ακόμη αξιόλογος πεζογράφος (Εκάτη, 1928· Παυλίνα 1880, 1925· Έρημος κόσμος, 1927), μεταφραστής του Σαίξπηρ και του Χαίλντερλιν και αυτοβιογράφος (Στον καθρέφτη, 1954).

ΕΛΕΝΗ
Τι ωραία που είσαι τώρα που δεν υπάρχεις πια
Η τέφρα του θανάτου σ’ έγδυσε κι απ’ την ψυχή σου ακόμη
Τι ποθητή που είσαι απ’ τον καιρό που αφανιστήκαμε
Κύματα κύματα γεμίζουν την καρδιά της ερήμου
Την πιο πελιδνή από τις γυναίκες
Ωραία που είναι στις υδάτινες κορφές της γης αυτής
Του νεκρού απ’ την ασιτία τοπίου
Που ζώνει ολόγυρα την πολιτεία την πρωτινή
Ωραία που είναι μέσ’ στα χλοερά κι απρόσμενα πλατώματα
Μεταμορφωμένα σε ναούς ωραία που είναι
Στο γυμνό κι ανάστροφο κι ολέθριον οροπέδιο
Που είσαι τόσο πεθαμένη
Σκορπώντας ήλιους απ’ τ’ αχνάρια των ματιών σου
Και τους ίσκιους των μεγάλων ριζωμένων δέντρων
Στη φοβερή σου κόμη αυτήν που μ’ έριχνε σε παραμιλητό.

Μετάφραση: Οδυσσέας Ελύτης

(Υπεύθυνος της καθημερινής σειράς «Το επιούσιο ποίημα» ο Δημήτρης Μαύρος.)

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here