Το επιούσιο ποίημα – Ηλίας Λάγιος, Πρωτοχρονιά

Γεννήθηκε στην Άρτα στις 5 Ιουλίου του 1958 και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έζησε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την επιμέλεια εκδόσεων, ενώ συνεργάστηκε με λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες, μεταξύ των οποίων η Νέα Εστία και η Αυγή. Μαζί με το Γιώργο Κοροπούλη εξέδωσε το λογοτεχνικό περιοδικό Ωλήν. Μετέφρασε ποιήματα του Saint-John Perse κ.ά.

Πέθανε στις 5 Οκτωβρίου του 2005.

Πρωτοχρονιά

Νά φτάνεις ὡς τό 2002
μ’ ἕνα κοστούμι μόδας του ’30.
Νά λές τοῦ μεγαλόσχημου ἥλιου: «Πάντα
μοῦ ἀρκεῖ νά δύω».

Να ’ρθεῖς στήν γκρίζα χώρα τοῦ Σημίτη,
ποῦ ἕνα τραπέζης κάλπικο βιβλιάριο
θ’ ἀλλάξεις μέ μισθό, τζόκερ, ὡράριο,
T.V. καί σπίτι.

Μ’ ἀλκοόλ καί νύχτα, μπάτσους κι ἡρωίνη,
τ’ ἀδέλφια σου ἐνοικοῦν πλατεία Βάθης.
Σπεῦσε τό δίδαγμά σου νά τούς μάθεις.
Ὀργή κι ὀδύνη.

Τινάζεις ἀπ’ τά ροῦχα σου στοῦ «Φλόκα»
ἄμμο ἀπ’ τούς σύσκιους δρόμους τῆς Πρεβέζης.
Μέ τόν Μαῦρο μονότονα νά παίζεις
πικέτο ἤ πόκα.

Περιστερές φρουροῦν τό Παρλιαμέντο.
Φλάσαρε ν’ ἀνεβεῖς στό Κολωνάκι.
Ἴσκιος μέ ἴσκιους θά πιεῖς σέ λιγάκι
φαρμάκι φρέντο.

Καί στήν Δεξαμενή ὡς δεῖς ν’ ἁπλώνει
τοῦ κύρ Ἀλέξανδρου ὁ ἐπενδύτης,
θά τυλιχτεῖς πρηνής, θύμα καί θύτης,
λευκό σεντόνι.

Νά μπεῖς ἁπλός πελάτης στήν «Ἑστία»
κι ὅπως θ’ ἀκοῦς μεταμοντέρνους ἤχους
νά ψιθυρίσεις δυό δικούς σου στίχους,
ἔτσι στ’ ἀστεία.

Χλομούς δαίμονες βλέπεις ὑπεράνω
καί στά ἔγκατα πύρινους ἀνθρώπους.
Ξέρεις νά μέ πονᾶς μέ χίλιους τρόπους,
πρίν κάν πεθάνω.

Να ’χουνε σβήσει γύρω σου ὅλες κι ὅλοι,
δίχως νά ὀνειρευτοῦν πράσινα δάση.
Ὁ θάνατος, μοιραίως, τούς ὑφαρπάσσει
μ’ ἄδειο πιστόλι.

Κι ἄν παίξεις μέ τίς κάργες, σάν παιδάκι,
στά κεραμίδια ἄφωνη μία λύρα,
ἴσως συμμεριστεῖς ἐκ νέου, τήν μοίρα
τοῦ Καρυωτάκη.

(Υπεύθυνος της καθημερινής σειράς «Το επιούσιο ποίημα» ο Δημήτρης Μαύρος.)

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here