Το επιούσιο ποίημα – Ford Madox Ford, Antwerps VI (Εικονισμός ΙΙ)

Τις επόμενες μέρες, τα ποιήματα που θ’ ανεβαίνουν θα είναι δημιουργήματα τα οποία είτε ανήκουν τα ίδια στον εικονισμό είτε οι συγγραφείς τους υπήρξαν στο παρελθόν μέλη του κινήματος. Πρόκειται για μία σύντομη σειρά, η οποία αφορά στο κίνημα και όχι στα μέλη του. Γι’ αυτό τα βιογραφικά στοιχεία του καθενός παραλείπονται.
To σημερινό ποίημα είναι του Ford Madox Ford (1873-1939).
Από την Αμβέρσα.
VI
Εδώ είναι η αποβάθρα Charing Cross•
Είναι μεσάνυχτα•
Υπάρχει μεγάλο πλήθος
Και καθόλου φως.
Ένα μεγάλο πλήθος, κατάμαυρο που μετά βίας ψιθυρίζει.
Σίγουρα, αυτή θα ‘ναι μια νεκρή γυναίκα –μια πεθαμένη μάνα!
Έχει πεθαμένο πρόσωπο•
Είναι από την κορφή μέχρι τα νύχια μες στα μαύρα•
Πάει ως τον πάγκο με τα βιβλία κι έρχεται πίσω,
Στα μετόπισθεν του πλήθους•
Και πάει κι έρχεται,
Ταλαντεύεται και περπατάει.

Εδώ είναι η αποβάθρα Charing Cross•
Είναι μία η ώρα.
Υπάρχει ακόμα ένα μεγάλο νέφος και τόσο λίγο φως•
Γιγάντιες σκιές απλώνονται πάνω από το πλήθος
Που μετά βίας ψιθυρίζει…
Και τώρα!… Αυτή ‘ναι μια άλλη πεθαμένη μάνα,
Κι άλλη μία και μία ακόμη και μία ακόμη…
Και μικρά παιδάκια, στα μαύρα,
Όλα με πεθαμένα πρόσωπα, περιμένοντας οπουδήποτε μπορεί κανείς να περιμένει,
Περιφερόμενα από τις πόρτες του θαλάμου αναμονής
Στη μουντή σκοτεινιά.

Αυτές είναι οι γυναίκες της Φλάνδρας.
Περιμένουν τους χαμένους.
Περιμένουν τους χαμένους που δε θ’ αφήσουνε ποτέ την αποβάθρα•
Περιμένουν τους χαμένους που δε θα ‘ρθουν ποτέ ξανά με τραίνο
Στις αγκαλιές όλων των γυναικών αυτών με πεθαμένα πρόσωπα•
Περιμένουν τους χαμένους που κείτονται νεκροί σε κατάχωμα και σε φράγμα και σε χαντάκι,
Στη σκοτεινιά της νύχτας.
Εδώ είναι η αποβάθρα Charing Cross• είναι μετά τη μία•
Υπάρχει τόσο λίγο φως.

Υπάρχει τόσος πόνος.

(Υπεύθυνος της καθημερινής σειράς «Το επιούσιο ποίημα» ο Δημήτρης Μαύρος. Όπου δεν αναφέρεται ο μεταφραστής, η μετάφραση είναι δική του.)

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here