Το Αυτοκτονικό Έγκλημα του Είδους, η Γενοκτονία

Του Νικόλαου Τουλαντά

Ο όρος υποδηλώνει τη μαζικότητα ενός δολοφονικού επεισοδίου. Αν το αρμολογήσουμε στο «η συστηματική δολοφονία μιας άμαχης μάζας» μιλάμε ακριβώς για τέτοια ενέργεια κατά τα Ηνωμένα Έθνη. Στην πράξη είναι κάθε εθνοκτονία, πιστοκτονία, σεξοκτονία, ιδεολογοκτονία.

Το σκέλος «συστηματικό» τώρα, προϋποθέτει δύο εκτελεστικά συνεργαζόμενα πεδία-επίπεδα: την άρχουσα ιδεολογία και την πιστεύουσα κι εκτελούσα τυφλές διαταγές δημιότητα. Και τα δύο επίπεδα χρειάζονται εργασία κι ενέργεια για να είναι αποτελεσματικό το έγκλημα. Η ενέργεια της φιλοσοφίας ενός γενοκτόνου αύξει και εμπλουτίζεται με την συγγραφική προπαγάνδα ενώ η ενέργεια ενός εκτελεστικού εργαλείου γενοκτονίας, αν είναι υποκείμενο με σωματική και ψυχολογική πληρωμή (θέσεις εξουσίας, χρήματα, ναρκωτικά, ναρκισσισμός, ψευδαισθήσεις λογικής μακροζωΐας του εγχειρήματος), αν είναι αντικείμενο με την τεχνολογική έρευνα και κατασκευή.

Παραδείγματα τεχνολογικής ενίσχυσης: Αν ο Χίτλερ, δρούσε στην εποχή και περιοχή του Κεμάλ, λόγω έλλειψης των μεταφορικών μέσων που τελικά χρησιμοποίεισαι κατά το Ολοκαύτωμα, θα γενοκτονούσε πολύ μικρότερο πληθυσμό. Είναι χαρακτηριστική η υιοθέτηση της μεταφοράς των θυμάτων πάντως. Άλλο εργαλείο: Αν ο στρατός του δεν είχε στη διάθεσή του και σε αφθονία (200 εκατομμύρια χάπια υπολογίζεται ότι καταναλώθηκαν) τα διεγερτικά ναρκωτικά (μεθαμφεταμίνες), δεν θα «κάλπαζε» πάνω στο χάρτη της Ευρώπης με τέτοιο βήμα. Οι ίδιες φαρμακευτικές εταιρείες, που δουλεύουν για τη γενοκτονία θα παράγουν κέρδη στο Ράιχ με τις ανακαλύψεις τους και στον εκτελεστικό τομέα.

Η ιδεολογία που θα κινήσει όλη αυτή την τεχνική δραστηριότητα της γενοκτονίας, έχει δουλειά να κάνει που αφορά από την ιδέα της, μέχρι και μετά την εκτέλεση, όπου πρέπει να διαχειριστεί (να τα εξαφανίσει προσπαθεί) τα εις βάρος της ύποπτα στοιχεία ή και να τα μεταποιήσει σε κάτι το δικαιολογημένο, άλλης φύσεως θέμα. Η Τουρκία π.χ. δεν παραδέχεται ότι γενοκτόνησε 2 εκατομμύρια χριστιανούς τον περασμένο αιώνα. Λέει π.χ. ότι πολλοί «πέθαναν στον δρόμο» (λες και δε φταις πάλι εσύ, δε πέτυχες ακριβώς αυτό που ήθελες…). Όπως και πολλοί είναι που πιστεύουν ότι τα Γουλάγκ δεν ήταν όργανο γενοκτονίας και μάλιστα αποτελεσματικότατο και φρικτό (πολύ φρικτότερο από ένα ντουζάκι αερίων ξέρω γω).

 

Ο όρος γενοκτονία επινοήθηκε από τον πολωνοεβραίο δικηγόρο A.R. Lemkin (1900-59) για να περιγράψει το Ολοκαύτωμα (Shoah). Παράδοξο το γεγονός πως κατά τη μελέτη και τον αγώνα ανάδειξης του θέματος, δεν ήταν ενήμερος ακόμα, πως και ο ίδιος είχε δεκάδες θύματα γενοκτονίας στην οικογένειά του. Επίσης, ελληνικώς παράδοξο, το ότι ενώ χρησιμοποίησε ως παραδείγματα μελέτης τη γενοκτονία και των Ελλήνων του Πόντου (1919), το ελληνικό κοινοβούλιο την αναγνώρισε επισήμως μόλις το 1994.

 

Ο αμερικανός γενοκτονολόγος G.H. Standon, παίρνοντας το παράδειγμα 3 γενοκτονιών (Ρουάντα, Ολοκαύτωμα, Καμπότζη), εκθέτει τα 10 (8 τα βασικά) πιθανά στάδια του εγκλήματος της γενοκτονίας. Π.χ. ο Ηρώδης δε χρειάστηκε τόση προετοιμασία για να σφάξει τόσες χιλιάδες (14.000) παιδία – «[…]πάντας τοὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεὲμ καὶ ἐν πᾶσι τοῖς ὁρίοις αὐτῆς ἀπὸ διετοῦς καὶ κατωτέρω[…]» – Ματ. 2,16).

 

  1. Διαιρετική ταξινόμηση της ομάδας-στόχου
  2. Συμβολοποίηση
  3. Προσωποληπτικός κοινωνικός αποκλεισμός
  4. Υπανθρώπηση-ζωοποίηση
  5. Στρατιωτική Οργάνωση
  6. Πόλωση της διαφοροποίησης των ομάδων
  7. Στρατηγική ετοιμασία (πού, πώς, πόσο γρήγορα)
  8. Καταδίωξη
  9. Εκτέλεση σχεδίου – αφανισμός θυμάτων
  10. Άρνηση γεγονότων

 

Η άρνηση του εγκλήματος δεν είναι τελείως απροσδόκητη μιας κι εξαρχής ο γενοκτόνος με τη θεωρία του αρνείται την ίδια την ιστορία και ιδιοσυμβούλως επεμβαίνει και την αναθεωρεί. Ο Πολ Ποτ, όταν πήρε την εξουσία, δήλωσε πως η χώρα του βρίσκεται «τώρα» στο έτος 0. Είναι το ιδανικότερο παράδειγμα του μίσους του ολοκληρωτισμού και της μανίας του ενάντια σε οτιδήποτε φιλοσοφημένο και ιστορικό που δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί και να δουλέψει υπέρ του (φάκελος των περιττών).

Ο Μάο –  με ρεκόρ γενοκτόνου (τουλάχιστον 30 εκατομμύρια θύματα) – καμάρωνε ιδιαίτερα για τους 46 χιλιάδες διανοούμενους που είχε θάψει ζωντανούς. Οι εργασίες – βιβλία, έργα τέχνης κτλ – των διανοουμένων επίσης διώκονται, κατάσχονται και καταστρέφονται από όλα τα συστήματα τέτοιου τύπου. Π.χ. οι Ναζί είχαν στοχοποιήσει βιβλία με 13 διαφορετικές θεματολογίες, που αναλογούσε σε περίπου 30 χιλιάδες τίτλους, οι οποίοι εντοπίζονταν και καιγόντουσαν κατά εκατομμύρια. Με λίγα λόγια, η μνήμη αποτελεί εχθρό των ολοκληρωτισμών, άρα και η αντίσταση εναντίον τους θέλει ισχυρή και ξεκάθαρη τέτοια.

Μνημείο στο Αρτσάχ της Αρμενίας: Τατίκ, Παπίκ (γιαγιά, παππούς). Οι Αρμένιοι είναι ένας λαός που θρήνησε 1 εκατομμύριο θύματα γενοκτονίας, κοβόμενος πληθυσμιακά στη μέση. Κατέχει όμως και το ρεκόρ των αναγνωρίσεών της διεθνώς.

 

Το κακό κόβει το δρόμο αντίληψης του καλού. Το κακό διαβάλλει. Θεολογικά, από τότε που υπάρχει σε επικοινωνία με τον άνθρωπο. Αυτό που ήθελε και πέτυχε το κακό από τότε – στον κήπο της Εδέμ – είναι ο άνθρωπος να λησμονήσει, να μη σκέφτεται-υπολογίζει-σέβεται το καλό. Διαβολές του: βαπτίζει το καλό κακό, το κατηγορεί για οπισθοβουλία με ιδιοτελείς σκοπούς – πως το καλό έχει ανάγκη να καταπιέζει εσένα για να υπάρχει κι ευδαιμονεί, πως σου κρύβει πράγματα. Δε μπορείς – στα σίγουρα – να πεις πως οι Εβραίοι ήταν το καλό και ο παράδεισος του Χίτλερ ή οι Χριστιανοί του Στάλιν, αλλά η φιλοσοφική υπόθεση του αγώνα της συνύπαρξης ήταν το καλό που γενοκτόνοι και γενοκτονημένοι αναζητούσαν πάντα (εννοώ υπαρξιακά – ασυνείδητα συχνά). Αν αυτό δεν είναι το μπαϊράκι μίας προσωπικότητας – «εν αρχή είναι οι άλλοι κι όπως κι εγώ θέλουν αγάπη και υπομονή» – τότε σίγουρα είναι ικανή να σηκώσει αυτό της γενοκτονίας (σε ηπιότερο βαθμό αλλά εξίσου βάρβαρο, της γενοκτονίας της μνήμης).

Στο κακό είναι όλα προβολικά, λάθος και ανάποδα εν τοις πράγμασι. Γι’ αυτό χρειάζεται στρατόπεδα συγκέντρωσης και βαρειάς εργασίας, ψυχιατρεία, αμβλώσεις, θαλάμους αερίων, ανέκδοτα, ναρκωτικά, ναρκισσισμό, λιγότερα βιβλία, λιγότερη τέχνη, λιγότερους σκεπτόμενους, λιγότερους αδιάφορους σχετικά με τις βλέψεις του, έλεγχο πληροφοριών, υπεροπλία, κρυφά και κατεστραμμένα προσωπικά στοιχεία.

 

Χάρτης υπολογιζόμενων γενοκτονιών παγκοσμίως κατά το 1900-2005. Μόνο τον 20 αιώνα γενοκτονήθηκαν 90 εκατομμύρια άνθρωποι που, με σκληρότερο λεξιλόγιο, σημαίνει περίπου μία στις χίλιες γεννήσεις (9,6 δις). Ας αναλογιστούμε: και πόλεμοι και πείνα και καπνιστές και φόνοι…

 

Πολιτικές, θρησκευτικές, εθνικές κ.ά. ομάδες, αλληλοαφανίζονται, ενδοκρατικά, διακρατικά, διαηπειρωτικά. Αφανίζουν το είδος τους, στοχοποιώντας ιδεολογικώς, μεταθέτοντας σε αθώους τα βάρη του απαιτούμενου προσωπικού τους αγώνα.

Ο συλλογικός αγώνας εναντίον της πράξης της γενοκτονίας, σε επίπεδο ανθρωπότητας, έχει αρχίσει επίσημα από το 1948 κι ακόμα δεν είναι σε θέση να προλάβει οποιονδήποτε τρελό με επιρροή που θα πάρει την εξουσία και θα επιχειρήσει κάτι τέτοιο. Ο συλλογικός αγώνας υστερεί σε «προπαγάνδα και τεχνολογία», δηλαδή καλή μνήμη και αρκετή όρεξη.

Η ανθρωπότητα μοιάζει να έχει κληρονομήσει την πικρή επίγευση του Άινσταϊν, όταν μαχόταν και προσπαθούσε να υπολογίσει θεσμούς όπως αυτόν της Κοινωνίας των Εθνών (πριν γίνει Ηνωμένα Έθνη), για την αντιμετώπιση της ανεξέλεγκτης βίας στον κόσμο εις βάρος αθώων προσώπων (όχι μόνο θύματα γενοκτονίας), υποβιβασμένων σε γρανάζια και αντί-γρανάζια σκοτεινών ανθρώπων-θελημάτων. Ο Άινσταϊν, που επιβίωσε, συνεχίζει τον αγώνα.

Αν και το πιο απαίσιο φαινόμενο μεταξύ ανθρώπων – σίγουρα το πιο χαρακτηριστικό ως φαινόμενο αυτοκτονίας του ανθρωπίνου είδους – οι διεθνείς διπλοματικές σχέσεις δεν είναι σε θέση να ακροάσουν κι επιλύσουν άμεσα την κάθε μία εκκρεμούσα περίπτωση γενοκτονίας, να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη μεταξύ θυτών και θυμάτων με ίσους όρους σε κάθε περίπτωση. Η μαζικότητα της γνώσης και ο πόλος της πεποίθησης πως οι γενοκτονίες πρέπει να αποτρέπονται – και όσες ήδη έγιναν να αναγνωριστούν και δικαστούν υπέρ θυμάτων κι απογόνων – οφείλουν να υπάρξουν και προστατέψουν την ανθρωπότητα.

*Ο Νίκος Τουλαντάς είναι αυτοδίδακτος λογοτέχνης και δημιουργεί ερασιτεχνικά τα τελευταία 12 χρόνια. Το 2018 έλαβε μέρος στον 9ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Λογοτεχνίας του Ελληνικού Πολιτιστικού Ομίλου Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ) όπου και απέσπασε το πρώτο βραβείο στην κατηγορία του Δοκιμίου. Έχει ασχοληθεί με την ποίηση, την στιχουργική και τα τελευταία 5 χρόνια με την δοκιμιογραφία.

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here