Του Νίκου Π. Σώκου

Όσον αφορά τον τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ελλάδα παρόλο που όλοι θα αμφισβητήσουν αρκετά τόσο τον τρόπο διεξαγωγής των μαθημάτων όσο και γενικότερα το πανεπιστημιακό σύστημα κανείς δεν αμφισβητεί το κύρος των ελληνικών πανεπιστημίων τόσο στο εσωτερικό όσο και σε σχέση με ιδρύματα του εξωτερικού. Επακόλουθο είναι και ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων φοιτητών διαπρέπει στην Ελλάδα και τον κόσμο. Όμως τα περισσότερα από αυτά τα μυαλά ειδικεύονται σε επιστήμες όπως οι νομικές, κοινωνικές, οικονομικές, πληροφορικές κλπ. Με δύο λόγια η παραγωγή μυαλών αφορά κατά κύριο τον τριτογενή τομέα παραγωγής και την παροχή υπηρεσιών.

Πολλές φορές και ειδικότερα μετά το 2008 και το ραγδαίο ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, ασχέτως με το πόσο άρτιους απόφοιτους πανεπιστημίου διέθετε η χώρα, τα ποσοστά ανεργίας εκτοξεύτηκαν στα ύψη, οι νέοι από εκεί που εθεωρείτο δεδομένο ότι θα εργαστούν πάνω στο αντικείμενο που σπούδαζαν, για να μην πέσουν αιχμάλωτοι του φαντάσματος της ανεργίας, αναζήτησαν δουλειές εκτός του εργασιακού τους κλάδου, αναγκασμένοι να αποδεχτούν χαμηλές αποδοχές και εξαντλητικά ωράρια. Οι πιο τολμηροί από την άλλη μετανάστευσαν σε χώρες του εξωτερικού σε έναν διαρκή αγώνα επαγγελματικής αποκατάστασης πάνω στις σπουδές τους. Τα μυαλά της Ελλάδος αναγκάστηκαν να συμβιβαστούν και να θάψουν τα όνειρα τους, όνειρα που τους προσέφερε μια κοινωνία υποσχέσεων πως όλοι θα γίνουν πλούσιοι και επιτυχημένοι δικηγόροι, οικονομολόγοι κλπ. Ακόμα κι αν όμως η οικονομική κρίση δεν συνέβαινε, ο τριτογενής τομέας παραγωγής της Ελλάδος κάποια στιγμή ήταν καταδικασμένος να αγγίξει μόνος του το σημείο κορεσμού.

Πολλές φόρες θα ακουστεί σε διάφορες συζητήσεις μεταξύ Ελλήνων πόσο χαμηλά ποσοστά ανεργίας έχουν χώρες όπως η Γερμανία, η οποία φυσικά εκτός από τεράστιο πληθυσμό έχει και μια από τις σημαντικότερες βιομηχανίες στον κόσμο. Όμως παρόλο τον τεράστιο πληθυσμό που η Ελλάδα σαφώς δεν διαθέτει, οι Γερμανοί έχουν κάτι το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να υπάρχει και στην Ελλάδα, επαρκής τεχνική παιδεία… Το τεχνικό κομμάτι και η παραγωγή αγαθών είναι έννοιες παραγκωνισμένες στο μυαλό του νεοέλληνα, ο οποίος θεωρεί πιο αξιόλογο τον υπάλληλο μιας οικονομικής εταιρείας, παρά εκείνον που κατασκευάζει ζάντες αυτοκινήτου ή παράγει ελιές. Από την άλλη και οι πολιτικοί είναι άνθρωποι του σήμερα, ανεξαρτήτως ιδεολογικής κατεύθυνσης έχουν τα ίδια στερεότυπα στο μυαλό τους με εκείνο του μέσου Έλληνα. Προφανώς λοιπόν από τη μεταπολίτευση έως σήμερα ποτέ δεν εφαρμόστηκε μια πολιτική γραμμή που να στηρίζει έμπρακτα το κομμάτι της παραγωγής αγαθών, δηλαδή τον πρωτογενή κι δευτερογενή τομέα παραγωγής. Τα επαγγελματικά λύκεια είναι συνώνυμα στα μυαλά μας με μαθητές χαμηλής επίδοσης και κακής συμπεριφοράς, ασχέτως αν διαθέτουν ένα πολύ καλό εκπαιδευτικό προσωπικό που πασχίζει να φέρει αποτελέσματα. Η οικοδόμηση ενός θετικού προσώπου απέναντι στην τεχνική εκπαίδευση ανοίγει τον δρόμο σε νέους οι οποίοι με την κατάλληλη εκπαίδευση τόσο στα επαγγελματικά λύκεια όσο και στις τεχνικές σχολές θα εξελιχθούν σε κατάλληλα πρόσωπα για να στελεχώσουν ή και να δημιουργήσουν μια μονάδα παραγωγής είτε στην πρωτογενή παραγωγή όπως η γεωργία είτε στην δευτερογενή παραγωγή δηλαδή στην διαδικασία μεταποίησης των πρώτων υλών.

Ένας ισχυρός πρωτογενής και δευτερογενής τομέας ισχυροποιούν την οικονομία της χώρας, μειώνοντας τα ποσοστά ανεργίας και μεγιστοποιώντας την παραγωγή των εγχώριων προϊόντων, τα οποία με τη σειρά τους ελαχιστοποιούν τις ανάγκες για εισαγωγές κάποιων προϊόντων από το εξωτερικό και δίνουν έναυσμα για εξαγωγές. Τέλος μια τέτοια ανάπτυξη καθώς και το εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό, δίνουν και σε ξένους επενδυτές την δυνατότητα να επενδύσουν πραγματικά στην Ελλάδα, αυτό φυσικά θα βγάλει και την ελληνική οικονομία κερδισμένη αλλά και τον ελληνικό λαό.

Μπορεί η χώρα μας να μην έχει τεράστια εδαφική και πληθυσμιακή έκταση, μπορεί παρ’όλη την έξοδο από τα μνημόνια τον Αύγουστο του 2018 η ανοδική πορεία της οικονομίας να μην έχει γίνει αντιληπτή από τους περισσότερους πολίτες, όμως αν το κράτος και οι διάφορες κυβερνήσεις προωθήσουν μια ριζοσπαστική ατζέντα μεταρρυθμίσεων στήριξης του πρωτογενούς κι δευτερογενούς τομέα από όλες τις πλευρές, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα αποδειχθεί πως η Ελλάδα μπορεί και θέλει να αλλάξει προς το καλύτερο, μόνη της χωρίς τον γίγαντα των θεσμών και την πολιτική λιτότητας που ακολουθούσε και δυστυχώς υιοθετεί και σήμερα η κυβέρνηση…

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here