Η τυχερή καρδιά

Εκεί κάτω στo βυθό, ζούσε ένα ψαράκι, ανάμεσα στα άλλα πλάσματα.
Αυτό το ψαράκι είχε πράσινο χρώμα, μεγάλα μάτια και ήταν πολύ ευαίσθητο.
Ήθελε να είναι χρήσιμο. Έτσι η ζωή του αποκτούσε νόημα.
Του άρεσε να βοηθάει στο βυθό όποιον είχε ανάγκη.
Και έβλεπε οτι και ο βυθός είχε ανάγκη.
Χρειαζόταν κάποιον να …καθαρίσει!
Αν αναρωτιόσαστε απο τι, θα σας πω.
Τα στρείδια άφηναν το κέλυφος που αλλάζαν μεγαλώνοντας, όπου να΄ναι.
Οι σκορπίνες πετούσαν τα αγκάθια τους εδώ και εκεί όταν τα χτένιζαν.
Το ίδιο και αχινοί!
Πολύ απρόσεκτοι…
Τα μπαρμπούνια όταν χόρευαν γέμιζαν το χώρο με τα ροζ τους λέπια.
Τα καλαμάρια έκαναν γκράφιτι πάνω στα βράχια,
ειδικά τα μικρά καλαμαράκια!
Μα πιό αδιάφοροι απ΄όλους ήταν οι άνθρωποι που πετούσαν ότι άχρηστο τους περίσσευε στο κεφάλι μας.

Έτσι μάζευε το μικρό πράσινο ψαράκι καθημερινά μάζευε τα σκουπίδια από παντού.

lida press publica fish 1

Πολλοί ήταν αυτοί που το κορόιδευαν.
Του έλεγαν οι ροφοί:
-Ε! Χαζό είσαι τι κάνεις; Άλλος πετάει και άλλος μαζεύει; Χαχα!
Του έλεγαν οι σαρδέλες:
-Ε! Καθάρισέ μας και τα πτερύγια!
Τα φύκια που το συμπαθούσα, πολλές φορές του έλεγαν:
-Μικρέ, χάνεις τον καιρό σου, βοηθάς τον ένα και τον άλλο και στο τέλος δεν έχεις χρόνο για σένα! Μα τι τρώς κουτόχορτο;

Το ψαράκι τους απαντούσε:
-Δεν αντέχει η καρδιά μου!
Δεν μπορώ να βλέπω το βυθό μας με χιλάδες αντικείμενα πεταμένα
και να μην κάνω κάτι για αυτό! Μπορεί κάποιος να χτυπήσει.
Ή να αρρωστήσει ή τέλος πάντων είναι ενοχλητικό να σκοντάφτεις πάνω σε καπάκια και τενεκεδάκια…

-«Ναι φίλε μου αλλά εσύ όλο τακτοποιείς το βυθό και μαζεύεις τα σκουπίδια των άλλων και σε κοροιδεύουν κι όλας!” είπαν ξανά τα φύκια
-«Απλά ενδιαφέρομαι. Θα δείτε, θα έρθει η μέρα που όλα θα αλλάξουν προς το καλύτερο!” απάντησε το πράσινο ψαράκι.
-«Καλά, του είπαν τα φύκια, όπως νομίζεις!” και συνέχισαν να ψάχνουν για μεταξωτές κορδέλες!

Το πράσινο ψαράκι μάζευε και όλο μάζευε.

Μια περίεργη γαρίδα που το είδε, αποφάσισε να το παρακολουθήσει και να ανακαλύψει τι κάνει με όλα αυτά τα σκουπίδια! Που τα πάει;

Το ψαράκι πάντα φορτωμένο με καπάκια και μπουκάλια, μπήκε στη φωλιά του. Από πίσω του και η γαρίδα.
Το έχασε για λίγο αλλά άκουσε μπαμ, μπουμ, σκλατς στο βάθος της φωλιάς και πλησίασε προς το θόρυβο.
Τότε τι να δεί…
Άνοιξε τα μάτια της διάπλατα!
Το πράσινο ψαράκι έφτιαχνε μια μεγάλη βάρκα από τις σακούλες,
τα καπάκια και τα μπουκάλια που μάζευε από το βυθό.
«Έργα ανθρώπων” την ονόμαζε.

Η γαρίδα τα έχασε!
Το ψαράκι κάθε μέρα έκανε μακρινές διαδρομές και μάζευε στη ψωλιά του ότι άχρηστο έβρισκε στο βυθό.
Η γαρίδα το παρακολουθούσε διαρκώς.
Ακούραστο το ψαράκι συνέχιζε.. και συνέχιζε.

Μια μέρα είδε κάτι που πρώτη φορά έβρισκε στο βυθό .
Βρήκε μια κόκινη καρδούλα!
Και άλλη μια πιο κάτω και άλλη και άλλη.
Άρχισε να τις μαζεύει με φροντίδα και τις πήγε και αυτές στη φωλιά του.
Τις έβαλε μέσα στη βάρκα του.
Κάθονταν οι καρδιές σαν άνθρωποι.
Η γαρίδα εν τω μεταξύ είχε πει σε όλα τα πλάσματα του βυθού τα νέα!
‘Ετρεξαν όλα τα ψάρια και τα χταπόδια για να μάθουν τι συμβαίνει.
Τα δελφίνια και οι φώκιες! Οι χελώνες, οι αστακοί και τα καβούρια
μαζεύτηκαν μπροστά στη φωλιά του ψαριού και το παρακάλεσαν να δουν το έργο του.
Εκείνο που ήταν πολύ σεμνό, διστακτικά τους είπε να περιμένουν να το τραβήξει έξω.

Μόλις η βάρκα βγήκε από την φωλιά και την είδαν, είπαν με μια φωνή:
“Ωωωωω!
Μα τι αριστούργημα είναι αυτό!”
Μια μεγάλη βάρκα που έλαμπε ολόκληρη στο φως, σαν ένα μεγάλο διαμάντι και μέσα εκατοντάδες καρδιές που καθόντουσαν σαν άνθρωποι.

lida press publica fish 2

Μα τι είναι αυτές που τις βρήκες; ρώτησαν οι μαρίδες
«Πρέπει να είναι οι καρδιές αυτών που περνάνε πάνω από τον ουρανό μας” είπε το πράσινο ψαράκι, κοιτάζοντας τα κύμματα από κάτω.
Τα δελφίνια κοίταξαν το ένα το άλλο, το ίδιο και οι γαρίδες, το ίδιο και οι ροφοί και οι τσιπούρες και οι συναγρίδες, τα χταπόδια και οι μπακαλιάροι.

«Τώρα αμέσως όλοι μαζί!! Ει, ωωωπ!” είπαν τα ψάρια με μια φωνή.
«Το έργο σου να βγάλουμε ψηλά σε όλους να φανεί! Ει ωπ, ει ωωπ!”

Στον αφρό της θάλλασσας εκείνο το πρωί εμφανίστηκε μια βάρκα σαν διαμάντι, γεμάτη καρδιές που ακούμπησε σιωπηλά την όχθη ενός νησιού.
Πολλοί άνθρωποι την είδαν και την πλησίασαν.
Κρύωναν και ήταν ταλαιπωρημένοι από ένα μακρινό ταξίδι.
Καθένας πήρε απο μια καρδιά αγκαλιά και την ζέστανε στο στήθος του.
Καθένας βρήκε την καρδιά που είχε χάσει.

Μια έμεινε μόνη της μέσα στο βυθό.
Ξεχασμένη, άστεγη.
Αυτή την κράτησε για πάντα το πράσινο ψαράκι κοντά του.
Ήταν η πιο τυχερή.

lida press publica fish

Print Friendly, PDF & Email

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. I’m not positive how the “W21 rally wheels are &#;8r02ra2ely found today” 50 % the Mopars built in that era appeared to own them as well as much more wear them now. I acquired a laugh from “rare factory Slick Top”. So it won’t have got a vinyl roof big bargain.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here