Της εξουσίας τα παιδιά (π.χ Μιχ. Χρυσοχοΐδης) 

Του ΠΑΝΟΥ ΣΩΚΟΥ

 

Είναι κάποια ”παιδιά” της πολιτικής που δεν μπορούν χωρίς εξουσία και θεωρούν ότι είναι αναντικατάστατοι. Θέλουν να μας πείσουν ότι μόνο αυτά μπορούν, να σώσουν τον κόσμο και πιστεύουν ότι χωρίς αυτούς σε θέσεις εξουσίας  η χώρα θα καταστραφεί. Έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι είναι ταγμένοι στην αποστολή να υπηρετούν τάχα τους πολίτες  για  να κάνουν την ζωή τους πιο εύκολη… Έχουν μπει από μικροί στην πολιτική και σε θέσεις εξουσίας γι’ αυτό έχουν κάνει την πολιτική επάγγελμα και την εξουσία αυτοσκοπό. Δεν μπορούν να βλέπουν τον χώρο της πολιτικής, να εξελίσσεται χωρίς την δική τους συμμετοχή,  γι’ αυτό δεν διστάζουν, να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όσους τους δίνουν  καρέκλες εξουσίας, ακόμα κι αν αυτοί, που τους προσφέρουν αυτές τις καρέκλες ήταν για όλη τους τη ζωή πολιτικοί τους αντίπαλοι.

  Ανήκουν πολλοί σε αυτή την κατηγορία, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είναι ίσως στις μέρες μας η πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Για την  προσαρμόστικότητά του προκειμένου να βρίσκεται σε θέσεις εξουσίας είναι χαρακτηριστικό το εξής:

   Το 2001 (ήταν υπουργός Δημόσιας Τάξης στην κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη) είχε προτείνει αλλαγή των συμβόλων του ΠΑΣΟΚ δηλαδή  του πράσινου ήλιου . Η πρότασή του αυτή είχε ξεσηκώσει θύελλα εσωκομματικών αντιδράσεων εναντίον του αλλά και κατά του Σημίτη, γιατι θεωρήθηκε ότι έπαιζε το παιχνίδι του πρώην πρωθυπουργού. Με αφορμή αυτό το γεγονός είχε δώσει συνέντευξη στα ΝΕΑ (19  Μαρτίου 2001) και όπως διαβάζουμε στον πρόλογο της  έλεγαν τότε στο ΠΑΣΟΚ για αυτόν: «τον ξέρουμε τον Μιχαλάκη. Πρώτα ήταν με τον Ανδρέα, μετά με τον Άκη και τώρα προσφέρει υπηρεσίες στον Σημίτη».  Σήμερα οι εσωκομματικοί επικριτές του εκείνης της εποχής θα συμπλήρωναν : ”μετά συμμάχησε με τον Γιώργο Παπανδρέου  κι έγινε υπουργός του το 2009  παρότι δεν τον είχε υποστηρίξει εξαρχής αφού  ο Γιώργος το 2004 τον απομάκρυνε από τη θέση του γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ. Τώρα με την ίδια άνεση είναι υπουργός του Κυριάκου Μητσοτάκη σε μια  δεξιά κυβέρνηση και στο ίδιο υπουργείο”.

 Σε τούτη την κυβέρνηση εμφανίστηκε ως το κεντροαριστερό άλλοθι του Κυριάκου, πολιτεύεται όμως ως ένας σκληρός δεξιός υπουργός, που έχει ως δόγμα το “ η αστυνομία είναι το κράτος” και το αντίστροφο. Η συμπεριφορα της αστυνομίας το αποδεικνύει καθημερινά. Πριν μερικούς μήνες κατέθεσε στη Βουλή το 2020, το νομοσχέδιο για τις δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις, που επι της ουσιας ήταν αντιγραφή  αντιστοιχου νομου του 1971 (χούντα)  και μεταξύ άλλων δίνει στην αστυνομία το δικαιωμα να κρινει ποιές συγκεντρώσεις επιτρέπονται και ποιές όχι,  να τις διαλύει κατά το δοκούν και να ορίζει που θα γίνονται και ποια διαδρομή θα ακολουθουν..Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η Διεθνής Αμνηστία, συνδικάτα εργαζομένων και άλλοι φορείς απέρριψαν το νομοσχέδιο ως αντιδημοκρατικό. Το νομοσχέδιο υπερψηφίστηκε με τις ψήφους της Νέας Δημοκρατίας, του Κινήματος Αλλαγής και της Ελληνικής Λύσης.

     Στην πολιτική και σε θέσεις εξουσίας από τα 27 του αναδείχθηκε σε υπουργικές θέσεις από τον Ανδρέα Παπανδρέου εκτοξεύθηκε όμως σε υψηλά αξιώματα απο τον Κωστα Σημίτη ως το πουλέν του σημιτικού εκσυγχρονισμού.  Έχει παραδεχτεί μάλλον με κυνισμό -χαρακτηριστικό της προσαρμοστικότητάς του ότι  το 2010 που ήταν πάλι υπουργός Προστασίας του Πολίτη ψήφισε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει ενώ πριν μερικές ημέρες στη Βουλή με τον ίδιο κυνισμό είπε ότι είναι εθνικισμός η επέκταση της υφαλοκρηπίδας στα 12 μίλια.

    Στα περισσότερα χρόνια  βρίσκεται πάντα στο ίδιο υπουργικό πόστο στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη (ως ειδικός) καθώς εξακολουθεί να εξαργυρώνει την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, που ήταν η κορυφαία του στιγμή. Λιγο έλειψε όμως να χάσει και τη ζωή του το 2010 όταν μία βόμβα σε ταχυδρομικό φάκελο που προοριζόταν γι αυτόν έφτασε μέχρι το υπουργικό του γραφείο και έσκασε στα χέρια συνεργάτη του, που σκοτώθηκε λίγα μέτρα πιο μακριά από το ίδιο.

 Το 2003 ο Κ. Σημίτης του ανέθεσε την θέση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που ανάγκασε τον Κ. Λαλιώτη, που ήταν γραμματεας τότε, να καταγγείλει την μεθόδευση , να συγκρουστεί με τον Σημίτη και να αποσυρθεί ουσιαστικά από την ενεργό πολιτική. Ηταν μία κίνηση του τότε πρωθυπουργού να διώξει τον Λαλιώτη για να ελέγξει το ΠΑΣΟΚ και ο Χρυσοχοΐδης έπαιξε τον ρόλο του.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here