Τίμος Μπατινάκης «Λυτρώνει απ΄τα αδιέξοδα η Τέχνη»

 

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον ΓΙΩΡΓΟ ΚΙΟΥΣΗ

Εν προόδω: το μοντέλο και ο καλλιτέχνης του ήταν η τελευταία δουλεία του Τίμου Μπατινάκη. Οι ώρες και οι ημέρες που αντιστοιχούν στις μικρές στοίβες σχεδίων που απλώνονται στο δάπεδο του εργαστηρίου του Τίμου Μπατινάκη, παραπέμπουν σε έναν φρενήρη δημιουργικό ρυθμό, όπου η εμμονή της γραμμής και η αγάπη για την ακρίβεια συνδιαλέγονται έξοχα με εκείνα που το βλέμμα του ζωγράφου μόλις θωπεύει και που ο θεατής καλείται απλά να μαντέψει.

Αρκετά χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της, η ενότητα αυτή των σχεδίων που δημιουργήθηκε χωρίς σχέδιο για την άσκηση και την τέρψη του ίδιου του ζωγράφου, πρωτοβλέπει το φως ψιθυρίζοντάς μας αναπόφευκτα τα ονόματα του Peter Paul Rubens και του Antoine Watteau, την αδυναμία στους οποίους διόλου δεν κρύβει. Βλέποντας σήμερα εκθέσεις με τα περίφημα σχέδια του Rubens, σημειώνει ο μελετητής του John A. Parks, «πρέπει πρωτίστως να θυμόμαστε ότι ο ίδιος ποτέ δεν τα έκανε για να τα παρουσιάσει: τα σχέδια ωστόσο αυτά, είτε επρόκειτο για τα εκατοντάδες αντίγραφα των έργων του Tobias Stimmer και του Hans Holbein, είτε επρόκειτο για τα μεταγενέστερα ελεύθερα σχέδια του ζωγράφου με αφετηρία τα αριστουργήματα του Tiziano, του Michelangelo και του Raphael, δημιουργήθηκαν ως μία προσωπική εικονογραφική αρχειοθήκη, μια τράπεζα πληροφοριών για μεταγενέστερη χρήση». Μιλάμε με το ζωγράφο Τίμο Μπατινάκη.

-Ποια ήταν η τελευταία σας δουλειά;

Η τελευταία μου δουλειά αποτελούταν από μια σειρά σχεδίων με γυναικεία γυμνά με το ίδιο γυναικείο μοντέλο που σχεδιάστηκαν σε χειροποίητα χαρτιά προετοιμασμένα με ακουαρέλα και ζωγραφισμένα με μολυβοκάρβουνα κάρβουνα, σαγκινα και λευκή κιμωλία
Με  τα διαφορετικά χρώματα κιμωλίας και τονικότητες χαρτιού Προσπαθώ να επιτύχω ένα πάντρεμα των σχεδιαστικών αξιών με τις αξίες του χρώματος που μου δίνουν τα διαφορετικά χρώματα κιμωλίας και χαρτιού ,ξεφεύγοντας από το κλασικό ασπρόμαυρο σχέδιο
Αυτή η έκθεση είναι  αποτέλεσμα εργασίας δυο ετών με μοναδικό στόχο την άσκηση αυτή καθαυτή λειτουργώντας ως ανάπαυλα από την σαφώς πιο αργή διαδικασία της ζωγραφικής σε καμβά, που είδε και με έπεισε να την δείξω η ιστορικός τέχνης  Ίρις Κρητικού.

Λύτρωση η ζωγραφική από τα αδιέξοδα της εποχής;

Βεβαίως είναι λύτρωση, ένας κόσμος που σε αποδέχεται έτσι όπως είσαι. Τώρα  με την κρίση έχουμε περισσότερο χρόνο για σκέψη και δημιουργία αφού έχει βγει εκτός το θέμα του κέρδους χρημάτων.

«Η ομορφιά μπορεί να μας σώσει;» όπως λέει ο Τέτσης;

Νομίζω κι εγώ πως μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει.

-Τι σας κάνει να αισιοδοξείτε;

Το βλέμμα  των δυο παιδιών μου, σε αυτό βλέπω την συνέχεια τη ζωή

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here