Τι λέτε εσείς;

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Ο πατέρας του νεαρού πλησιοθάνατου ρωτάει τον γιατρό για τις «νέες μεθόδους μοριακής ανάλυσης» που ανακάλυψε, λέει στο διαδίκτυο.

Αραδιάζει στον γιατρό ονόματα· γνωστοί αγύρτες και ένα άσχετο με την περίπτωση, πλην αξιόπιστο όνομα.

-Είμαι πατέρας, γιατρέ, θέλω να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου να σώσω το παιδί μου! Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, έτσι δε λένε;

Ένα μήνα πριν ο γιατρός έσωσε τον άρρωστο από βέβαιο πνιγμό.

Ένας μήνας από τότε και ο νεαρός, διάτρητος από βελόνες και καθετήρες, περικυκλωμένος από καλώδια και σωληνάκια, όμηρος του οξυγόνου· με παράκαμψη του λάρυγγα, επικοινωνεί γράφοντας σε ένα μπλοκάκι.

Καθιστός, αφού η επάρκεια αναπνοής γκρεμίζεται όταν ξαπλώνει.

Σήμερα φορούσε στο χέρι ένα κόκκινο βραχιόλι με τρία κουδουνάκια που του έφερε κάποιος για να ειδοποιεί. Ολόιδιο με τα κουδουνάκια του γελωτοποιού του βασιλιά.

Ήταν χαριτωμένο μέσα σε τόση μαυρίλα.

Ο γιατρός σκέφτεται: ήταν καλύτερα που γλίτωσε τότε, για τραβάει, όσο τραβήξει, αυτή τη λαχανιασμένη ανηφόρα;

Και η πατρίδα μας;

Έχει νόημα να «σωθεί», αν και όπως και για όσο «σωθεί»;

Ποιος είχε ή έχει μια συνεκτική απάντηση;

Αν βρεθεί ένας τέτοιος, θα του την παραδίναμε;

Τι λέτε εσείς, ένθεν κακείθεν;

Οκτώβρης 2015

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here