Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ

Τις κλοτσάς μα δεν κουνιούνται, έχουν γαντζωθεί.
Στη μέση των μονοπατιών προς τον μεγάλο δρόμο.
Στις εκβολές των χωματοδρόμων προς τις λεωφόρους που τρέχουν στο Μέλλον.
Των αναρίθμητων διαδρομών του Μόχθου προς τη νόμιμη ανταμοιβή.
Προς τα βράχια των καθημερινών μικρών Προμηθέων.
Εκεί τις συναντάς να υπονομεύουν το πέρασμα.
Κουράδες θρονιασμένες, πεισμωμένες.
Οι πολυώνυμοι Κουίσλινγκς και οι γυρίνοι τους στα απειροστικά μονοπάτια της δήθεν ενημέρωσης.
Σφηνωμένα τα φαρμακερά λόγια τους στις ίνες και τις συνάψεις των εγκεφάλων μας.
Όταν η απρόσμενη φουσκοδεντριά του αρχαίου Δήμου.
Όταν οι ορθοπεταλιές της Ελευθερίας και της Ζωής.
Τότε αυτοί αγκιστρώνονται στο χώμα ελπίζοντας· όλο και κάποιοι θα γλιστρήσουν πατώντας τους.
Κάποιοι άλλοι θα αλλαξοδρομήσουν από τη μυρουδιά.
Στην καθυστέρηση είναι η ελπίδα τους· να προφτάσουν να κλείσουν τον κύκλο τους για να πάρουν θέση στο χώμα μέχρι τον επόμενο σεισμό που θα τις βγάλει στην επιφάνεια.
Όζουσα, πλην συνεπής προσδοκία· τι άλλο από την ανακύκλωσή της να σου ζητήσει μια κουράδα;
Άφες αυτοίς…
«Αν είναι νά ‘ρθει θε να ‘ρθεί» η Ανάσταση.
Και τότε, ακόμα κι αυτοί θα βοηθήσουν.
Τα περιττώματα είναι το καλύτερο λίπασμα.
-Δίνω εικόνα· βάλτε ονόματα και αξιώματα.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here