Τέτοιες μέρες χαζοχαρούμενα πανηγυρίζαμε για τους Ολυμπιακούς στην Αθήνα – Το «φέσι» και η χρεοκοπία

Όταν τέτοιες μέρες πολλοί πανηγύριζαν το 2004 με τους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Αθήνα και λίγοι γκρίνιαζαν (αλλά υπερίσχυε η όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων άτοπη  «εθνική υπερηφάνεια”),  κανείς δεν προβληματιζόταν επισήμως με το αυξανόμενο χρέος της χώρας και κανείς μάλλον δεν φανταζόταν την επίθεση που μας ειχαν στημένη τα  funds και οι «Οίκοι αξιολόγησης”. Σε αυτο τον άτιμο πολεμο εναντίον της πατρίδας μας, όμως, συνέβαλε και ο εφησυχασμός μας.

Ο προωρα χαμένος και ιδιαιτερα μαχητικός αθλητικογράφος Φίλιππος Συρίγος, έγραφε εκείνες τις μέρες όμως στο  «Sportime» ένα άρθρο αναφορικά με το υπερογκο κόστος της διοργάνωσης. Και τελικά ποτέ δεν «κάναμε ταμείο” να δούμε πόσο ακριβώς ήταν το φέσι, σε συνδυασμό και με την εγκαταλειψη των εγκαταστασεων και την μη αξιοποίηση όσων πληρώσαμε χρυσά, εμείς οι περήφανοι Έλληνες που θέλαμε να ξαναγυρίσουν σε εμάς οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Οσοι γρίνιαζαν τότε ήθελαν κι εκείνοι να γυρίσουν οι Ολυμπιακοί στην πατρίδα μας. Ομως ήξεραν πως ούτε οι Ολυμπιακοί είναι εκείνο που ήταν άλλοτε, ούτε η πατρίδα μας προφανώς ήταν  η ίδια…. Η ίσως το πρόβλημα να έγκειται στο δεύτερο, οτι ο Έλληνας έμεινε τελικά ο ίδιος….

Ο αείμνηστος δημοσιογράφος Φίλιππος Συρίγος παρέθετε τότε πολυ ψύχραιμα τα υπέρ και τα κατά,  τα «συν» και τα «πλην»

Το κείμενό του ήταν το εξής:

«Την Τετάρτη αρχίζουν με το ποδόσφαιρο, ανεπίσημα, οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Την Παρασκευή γίνεται η τελετή έναρξης και το Σάββατο θα έχουμε την πρώτη πλήρη αγωνιστική ημέρα, το μεγάλο γεγονός για το οποίο είχαν γίνει τόσες συζητήσεις και έχουν γραφτεί πάρα πολλά. Είναι δηλαδή προ των πυλών.

Μία τελευταία ψύχραιμη ανακεφαλαίωση νομίζω ότι είναι απαραίτητη. Ιδού, λοιπόν, τα «συν» και τα «πλην» των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Χωρίς φόβο και χωρίς πάθος.

+ Η δημιουργία υποδομών που θα βελτιώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων του Λεκανοπεδίου. Ο προαστιακός σιδηρόδρομος, η νέα οδός Μαραθώνα-Σταυρού, η διαπλάτυνση της Λεωφόρου Βάρης-Κορωπίου, η επέκταση του μετρό μέχρι το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», η επέκταση της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας μέχρι την παραλία του Φαλήρου, οι ανισόπεδοι κόμβοι στο Νέο Φάληρο, οι ανισόπεδες διαβάσεις στη Λεωφόρο Κηφισίας είναι οι σημαντικότερες από αυτές. Το τραμ είναι μέχρι στιγμής μία αμφιλεγόμενη περίπτωση, γιατί υπάρχει η αίσθηση ότι τελικά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει. Η διέλευσή του από περιοχές με πολύ αυξημένη κίνηση μοιάζει με έναν μικρό εφιάλτη τόσο για τους επιβάτες του όσο και για τους οδηγούς των άλλων Μέσων. Λειτουργεί υποδειγματικά μόνο κατά μήκος της παραλιακής ζώνης, όπου δεν αφαιρεί ζωτικό χώρο από τα άλλα Μέσα και παράλληλα προσφέρει ωραία θέα στους επιβάτες του.

ΤΑ ΥΠΕΡ

+ Ο εκσυγχρονισμός ή η ανακατασκευή ορισμένων αθλητικών εγκαταστάσεων που είχαν αρχίσει να χάνουν τη μάχη με τον χρόνο. Επίσης η ανέγερση κάποιων νέων αθλητικών υποδομών, η έλλειψη των οποίων προκαλούσε χαρακτηριστικά και υστερήσεις. Ανάμεσα σε αυτά φυσικά, δεν περιλαμβάνεται το Στάδιο Καραϊσκάκη το οποίο υπό την πρόφαση των Ολυμπιακών Αγώνων εκχωρήθηκε σκανδαλωδώς για 49 χρόνια όχι στον Ολυμπιακό (όπως ελέγετο στην αρχή), αλλά στον μεγαλοεπιχειρηματία πρόεδρό του Σωκράτη Κόκκαλη.

+ Η προσωρινή αύξηση της απασχόλησης και η (επίσης προσωρινή) τόνωση της επιχειρηματικής δραστηριότητας, κυρίως διαμέσου των πάσης φύσεως ολυμπιακών έργων.

+ Ο εξωραϊσμός σημαντικού μέρους της πρωτεύουσας που συμβάλλει στη γενικότερη αισθητική αναβάθμισή της, η οποία με τη σειρά της την καθιστά ελκυστικότερη στους επισκέπτες και στους ίδιους τους κατοίκους της

ΤΑ ΚΑΤΑ

Το τρομακτικό κόστος του όλου εγχειρήματος που ήρθε ως αποτέλεσμα της απουσίας στοιχειώδους προγραμματισμού των δραματικών καθυστερήσεων που σημειώθηκαν κατά την τριετία 1997-2000, της μετέπειτα «αιχμαλωσίας» της κρατικής μηχανής από τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, της πλήρους αλλαγής των δεδομένων στον τομέα της ασφάλειας μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001 και της αδικαιολόγητης σπατάλης που παρατηρήθηκε στην κατασκευή πολλών ολυμπιακών (κυρίως αθλητικών) έργων. Ενώ αρχικά ορισμένα κυβερνητικά στελέχη υποστήριζαν ότι από τους Αγώνες η χώρα θα αποκομίσει άμεσο ταμειακό κέρδος, σήμερα το γενικό κόστος του εγχειρήματος προσδιορίζεται γύρω στα 10.000.000.000 ευρώ.

Το γεγονός ότι ενώ η χώρα αναγκάστηκε να προβεί σε μία τερατώδη για τα μεγέθη της επένδυση, δεν συγκεντρώνει καμία πιθανότητα απόσβεσης αυτών των χρημάτων στα επόμενα χρόνια, κυρίως γιατί αντιμετώπισε τους Ολυμπιακούς Αγώνες με αδικαιολόγητο ρομαντισμό και δεν φρόντισε να τους συνδυάσει με την επίτευξη ενός μεγάλου εθνικού στόχου. Το 1988 η Κορέα χρησιμοποίησε τους Αγώνες ως όχημα για την εξαγωγή των βιομηχανικών προϊόντων της, με οποία κατέκλυσε αμέσως μετά την οικουμένη. Κάτι ανάλογο θα μπορούσαμε να κάνουμε εμείς με τον τουρισμό που είναι βαριά βιομηχανία της χώρας. Όμως η ευκαιρία χάθηκε και ήδη από φέτος η τουριστική κίνηση αντί για αυξημένη παρουσιάζεται ανησυχητικά μειωμένη.

Η διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων είχε ως αποτέλεσμα την ακύρωση σημαντικών περιφερειακών προγραμμάτων, με συνέπεια (σε συνδυασμό με τα ολυμπιακά έργα που εκτελέστηκαν κατά 90% στην Αττική) την ενίσχυση του υδροκεφαλισμού, για τον οποίο διακρίνεται το ελληνικό κράτος. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι θυσιάστηκαν γύρω στα 10.000.000.000 ευρώ (από το υστέρημα και όχι από το περίσσευμα του Έλληνα πολίτη) σε επενδύσεις εντελώς αντιπαραγωγικές, όπως αυτές της ασφάλειας και της ανέγερσης αθλητικών εγκαταστάσεων που αύριο δεν θα αποφέρουν κανένα απολύτως έσοδο, ενώ αντίθετα θα απαιτούν ένα τεράστιο κόστος λειτουργίας και συντήρησης.

Η πολυδιαφημισμένη προίκα της Αθήνας, δηλαδή τα έργα υποδομής που θα βελτίωναν την ποιότητα ζωής των κατοίκων της, αποδείχθηκε πολύ μικρότερη από την αναμενόμενη. Κύριες αιτίες ο κακός προγραμματισμός, η σπατάλη χρόνου και χρημάτων. Χαρακτηριστικά αξίζει να αναφερθεί ότι μόνο για τον Ιππόδρομο και το Ολυμπιακό Ιππικό Κέντρο στο Μαρκόπουλο δαπανήθηκαν γύρω στα 250.000.000 ευρώ, ποσό που ισοδυναμεί με το υπερδιπλάσιο της σημερινής αξίας του εθνικού αερομεταφορέα.

Το γενικότερο συμπέρασμα είναι ότι η χώρα, ενώ πλήρωσε και με το παραπάνω όλα όσα απαιτούνται για την επιτυχή διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, δεν κατάφερε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες και τις ευκαιρίες που προσφέρει το γεγονός στον διοργανωτή του. Πράγμα που αποτελεί και τη μεγαλύτερη αποτυχία της.

Πολλοί νομίζουν ότι η επιτυχία ή η αποτυχία μας σε σχέση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες θα κριθεί κατά τη διάρκεια των Αγώνων. Όχι. Με βάση όσα παρατέθηκαν πιο πάνω, η ουσιαστική μας αποτυχία είναι εξασφαλισμένη και αυτό που μένει τώρα πια είναι αν θα ξεφτιλιστούμε ή όχι ως διοργανωτές του μεγαλύτερου επικοινωνιακού γεγονότος της σύγχρονης εποχής.

Και βάλτε το καλά μέσα στο μυαλό σας: η εικόνα της χώρας προς το εξωτερικό δεν θα εξαρτηθεί τόσο από το αν θα καθυστερήσει ή όχι κάποιος αθλητής να φτάσει έγκαιρα από το Ολυμπιακό Χωριό στον τόπο διεξαγωγής του αθλήματός του, όσο από το αν θα αντέξουν ορισμένα βασικά φορτία: των τηλεπικοινωνιών, της ηλεκτροδότησης και των συστημάτων πληροφορικής. Επίσης πάρα πολύ σημαντικός θεωρείται ο τρόπος με τον οποίο θα αντιμετωπιστεί κάποιο απρόοπτο γεγονός (π.χ. μία θεομηνία) και ενδεχόμενες επιπτώσεις του τόσο στη διεξαγωγή των Αγώνων όσο και στη ζωή της πόλης.

Φυσικά έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, το πιο ευαίσθητο σημείο των Αγώνων είναι η ασφάλεια. Εδώ μας την έχουν στημένη όλοι, με πρώτους τους τρομολάγνους συνεργάτες μας σε αυτόν τον τομέα. Μετά την 11η Σεπτεμβρίου η ασφάλεια έγινε το μαλακό υπογάστριο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Σε αυτόν τον τομέα, πάντως, κάναμε περισσότερο απ’ όσα δικαιολογούν οι οικονομικές μας δυνατότητες, αλλά και η λογική. Οπότε θα είναι εντελώς άδικο αν αύριο έχουμε την ατυχία να βρεθούμε κατηγορούμενοι. Έτσι δεν είναι;»

Ο Ρογκ για το «φέσι” και τη χρεοκοπία

Ο επιτιμος  πρόεδρος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής, Ζακ Ρογκ, το 2014 είχε πει:

«Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αθήνα δεν ήταν βραχυπρόθεσμη επένδυση, μόνο για τις δύο εβδομάδες των Αγώνων, αλλά έπρεπε να είναι και για τις επόμενες γενιές. Ολα όσα οικοδομήθηκαν αποτελούν μια επένδυση για το μέλλον. Για παράδειγμα το αεροδρόμιο της Αθήνας: παλιά ήταν μπελάς να φτάσεις από το αεροδρόμιο του Ελληνικού στο κέντρο της Αθήνας. Τώρα υπάρχει ένα νέο από όπου μέσα σε 25 λεπτά βρίσκεσαι στο κέντρο. Το ίδιο με τα τρένα, το μετρό κ.λπ. Ωστόσο, αν δει κανείς το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας θα δει ότι ένα ποσοστό 2% με 3% οφείλεται στο κόστος των Αγώνων.

Θα μπορούσαν να είχαν διεξαχθεί με πολύ χαμηλότερο κόστος, καθώς υπήρξαν καθυστερήσεις οι οποίες κατέστησαν, μετά, απαραίτητες τις διπλές βάρδιες που κόστισαν περισσότερο. Θα μπορούσαν να είχαν οργανωθεί καλύτερα, ιδιαιτέρως σε ό,τι αφορά τον σχεδιασμό για τη μεταολυμπιακή χρήση των εγκαταστάσεων. Υπήρχαν και επιτυχημένοι χειρισμοί, όπως στη μετατροπή του Διεθνούς Κέντρου Ραδιοτηλεοράσεως σε εμπορικό κέντρο και στη χρήση του Ολυμπιακού Κέντρου του Μπάντμιντον ως θέατρο, ενώ μεγάλη επιτυχία ήταν και η ανέγερση του νέου ποδοσφαιρικού γηπέδου του Ολυμπιακού»

ΑΛΛΟ ΕΝΑ ΦΕΣΙ

Ένας ακόμη χρέος το οποίο μας άφησαν οι «Ολυμπιακοί Αγώνες» του 2004 και προέρχεται από τρία δάνεια συνολικού ύψους 208,3 εκατ. ευρώ που είχε συνάψει με διάφορες τράπεζες την περίοδο 2001-2003 ο Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ), ανέλαβε το 2016 να το αποπληρώσει σταδιακά, 12  χρόνια μετά, το Ελληνικό Δημόσιο.

Με τροπολογία που κατατέθηκε στη Βουλή το Ελληνικό Δημόσιο επιβαρύνεται με όλο το ανεξόφλητο υπόλοιπο των τριών αυτών δανείων, όπως αυτό είχε διαμορφωθεί την 1/3/2016.

Σύμφωνα, ειδικότερα, με την τροπολογία, την οποία υπογράφουν ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος και ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γ. Χουλιαράκης, από την 1/3/2016 το Ελληνικό Δημόσιο αναλαμβάνει, σαν να ήταν αυτό ο πρωτοφειλέτης, την καταβολή των τοκοχρεωλυτικών δόσεων, συμπεριλαμβανομένων και των τόκων της τρέχουσας τοκοφόρου περιόδου, όπως αυτές προβλέπονται από τις οικείες δανειακές συμβάσεις και διαδέχεται τον ΟΔΙΕ σε όλες τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που προβλέπονται από αυτές. Οι ανεξόφλητες αυτές υποχρεώσεις θα εξυπηρετούνται από τον Οργανισμό Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους.

Τα 3 δάνεια του Ο.Δ.Ι.Ε., με το ανεξόφλητο υπόλοιπο των οποίων επιβαρύνεται το Δημόσιο, είναι τα εξής:

α) Δάνειο ύψους 73.367.571,50 ευρώ συναφθέν την 17η Σεπτεμβρίου 2001, με ημερομηνία λήξης την 19η Σεπτεμβρίου 2021.
β) Δάνειο ύψους 60.000.000 ευρώ συναφθέν την 31η Δεκεμβρίου 2002, με ημερομηνία λήξης την 30η Ιουνίου 2017.
γ) Δάνειο ύψους 75.000.000 ευρώ συναφθέν την 12η Σεπτεμβρίου 2003, με ημερομηνία λήξης την 12η Σεπτεμβρίου 2018.

 

TO KΟΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΣΟΥΡΑ

Τα 10 δισεκατομμύρια  που έγραφε ο Συρίγος αποδείχτηκε στην πορεία ότι έφτασαν τελικά τα 15 δισεκατομμύρια  και κατά άλλους υπολογισμούς, τα 38. Μονον 1,2 δισ. ξοδεύτηκαν για την ασφάλεια των εγκαταστάσεων, των επισκεπτών κ.λπ. Κάνοντας ταμείο, μπήκαμε μέσα πάνω απο 15 δισεκατομμύρια, αλλά οι τοτε κυβερνήσεις επεμειναν ότι είχαμε κερδίσει τουριστικά -κάτι που αφ ενος δύσκολα μπορεί όντως να αποτιμηθεί, αλλά και που εύλογα μπορεί να αμφισβητηθεί. Εδώ και 300 χρόνια έρχονται οι ξένοι στην Ελλάδα για την Ακρόπολη και τις παραλίες της χωρίς Ολυμπιακούς. Πιο πολλή διαφήμιση μας έκανε δυστυχώς η χρεοκοπία παρά οι Ολυμπιακοι ως προς τον τουρισμό

Χρονιά Εσοδα  Αφιξεις

2000   10,1 δισ.     12,4 (εκατ.)

2001   10,6           13

2002   10,3           12,6

2003     9,5            12,5

2004    10,4           11,7

2005    10,7            14,4

2006    11,4          15,2

2007    11,3         16,7

2008    11,6         15,9

2009    10,4         14,9

2010      9,6         15

2011   10,5         16,5

2012    12,7        24,7

2013    11,7         18

2014    13            22

2015    13,6         23,5

2016    12,7        24,7

2017    14,2      27,2

 

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here