Τα συμφέροντα των εθνών

Aπό τους αρχαίους χρόνους μέχρι τη νεώτερη ιστορία και ακόμα μέχρι τις μέρες μας μπορούμε να παρακολουθήσουμε τις πλέον ανοίκειες και απίστευτες συμμαχίες πρώην αδιάλλακτων εχθρών και αντιπάλων προκειμένου να αντιμετωπιστεί ένας τρίτος αντίπαλος. Καλώς η κακώς το ευρύτερο συμφέρον των εθνών και κρατών πάντα επικρατεί και αποτελεί το γνώμονα των συμμαχιών τους.
Το Μάιο του 1571 μετά από επίμονες προσπάθειες του πάπα Πίου του Ε’ δύο σημαντικοί αντίπαλοι της εποχής,η Ισπανία και η Βενετία συνυπέγραψαν  τη Sacra Liga(Ιερή Ένωση η Ιερός Συνασπισμός) γιά  ν’αντιμετωπίσουν την συνεχή επεκτατική δραστηριότητα των Οθωμανών.Ο ενωμένος στόλος της Sacra Liga κατευθύνθηκε στην Ανατολική Μεσόγειο όπου στον κόλπο της Ναυπάκτου συναντήθηκε με τον οθωμανικό στόλο τον οποίο και κατεναυμάχησε στις 7 Οκτωβρίου 1571.Μέσα σε λίγες ώρες είχε καταστραφεί πάνω από το 80% του Οθωμανικού στόλου και όπως έγραψε ο Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ ντε Θερβάντες(Δον Κιχώτης),που είχε λάβει μέρος στη θαλάσσια σύγκρουση, η ναυμαχία της Ναυπάκτου διέλυσε την πλάνη η οποία επικρατούσε μέχρι τότε ανάμεσα στα έθνη γιά το αήττητο των Οθωμανών στη θάλασσα.

Η Ρωσία τουλάχιστον από τα τέλη του 17ου αιώνα  έως τις αρχές του 20ου και τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας άρχισε βαθμιαία να θεωρείται ο κακός δαίμονας γιά τους Τούρκους. Ο κύριος αντίπαλός τους.Όμως αυτό δεν τους εμπόδισε,όταν ανησύχησαν τόσο ο τσάρος όσο και ο σουλτάνος,αρχικά από τη γαλλική επανάσταση και στη συνέχεια από την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο(1798),που εθεωρείτο οθωμανική κτήση ,αλλά και την κατάληψη των Ιονίων νήσων από τους Γάλλους, να συμμαχήσουν και να δράσουν από κοινού εναντίον της γαλλικής παρουσίας στην ανατολική Μεσόγειο. Γιά πρώτη φορά εκείνη την εποχή, οι Τούρκοι επέτρεψαν στους Ρώσους να περάσει ο στόλος τους από τα στενά του Βοσπόρου.Ο τουρκικός στόλος ακολούθησε άμεσα το ρωσικό και από κοινού κατευθύνθηκαν,συντονισμένα στο Ιόνιο γιά να καταλύσουν την ναπολεόντεια γαλλοκρατία στα Επτάνησα.Αλλά η συμμαχία ήταν προσωρινή και οι μεγάλες ρωσοτουρκικές αντιθέσεις δεν άργησαν να επανέλθουν στο προσκήνιο.
Το ίδιο συνέβη και στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όταν οι Ρώσοι,οι Άγγλοι και Αμερικανοί συμμάχησαν εναντίον του Άξονα γιά να μεταμορφωθούν μετά τη νίκη τους και το τέλος του πολέμου σε θανάσιμους πολιτικο-ιδεολογικούς αντιπάλους όπως ήταν και πριν την έναρξη της σύγκρουσης.
Το θεωρούμενο ως εθνικό συμφέρον επιβάλλει,αρκετές φορές, κάποιες χώρες να επιτεθούν εναντίον μιας άλλης χωρίς κάποιο πρόσχημα,κάποια έστω και ψεύτική δικαιολογία.Παρόλο το ρωσο-γερμανικό σύμφωνο φιλίας του Αυγούστου 1939,οι Γερμανοί εισέβαλαν αιφνιδιαστικά στη Σοβιετική Ένωση τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 22ας Ιουνιου 1941 και ο στρατηγός Ζούκοφ τηλεφωνούσε εσπευσμένα στον Στάλιν γιά να τον ενημερώσει ενώ εκείνος είχε αποκοιμηθεί.
Την ίδια εμπειρία είχε και η Ελλάδα όταν στις 28 Οκτωβρίου 1940 επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά εναντίον της τα ιταλικά στρατεύματα.Ο στόχος είναι προφανής: η επικράτηση διά της βίας.Σε αυτή τη χθεσινή και σημερινή ζούγκλα των ανθρώπινων κοινωνιών η χώρα μας σε ένα σταυροδρόμι διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών πρέπει να είναι απόλυτα έτοιμη γιά κάθε ενδεχόμενο.Σήμερα με βάση την εμπειρία του παρελθόντος δεν δικαιολογείται οποιοσδήποτε αιφνιδιασμός.
Στηριζόμενοι και ενισχύοντας τις δυνάμεις μας,γνωρίζοντας τους ψεύτικους φίλους και προωθώντας τις κατάλληλες συμμαχίες της συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής ,θα υπερασπιστούμε την ανεξαρτησία μας,την ελευθερία και δημοκρατία και παράλληλα θα τείνουμε μια νοητή χείρα φιλίας προς εκείνο το τμήμα του τουρκικού λαού που βλέπει με βαθύ σκεπτικισμό τις τυχοδιωκτικές κινήσεις του Ερντογάν και των ακροδεξιών συμμάχων του,των Γκρίζων Λύκων.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here