Τα «εύκολα» λατινικά

 

Οποιος ακολουθεί τον τομέα των ανθρωπιστικών σπουδών ακούει κανείς συχνά να του λένε «τα λατινικά των πανελλαδικών είναι εύκολα και πρέπει να γράψεις πάνω από 18». Η αλήθεια είναι ότι το μάθημα των λατινικών αποτελείται από πολλές μικρές αλλά συγκεκριμένες λεπτομέρειες όπου αν κανείς καταφέρει να τις μάθει, έχει τη δυνατότητα να γράψει έναν πάρα πολύ καλό βαθμό. Παρόλ’ αυτά ο υπουργός παιδείας κ. Γαβρόγλου αποφάσισε να αφαιρέσει το συγκεκριμένο μάθημα από τις εξετάσεις των ανθρωπιστικών σπουδών μετά τις πανελλαδικές του 2019. Η απόφαση αυτή έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στη χώρα και τελικά τίθεται το ερώτημα: Είναι δικαιολογημένη η παραπάνω αντίδραση ;
Η θεωρητική κατεύθυνση  είναι μια πύλη, η οποία οδηγεί σε παραπάνω από έναν κλάδους σχολών. Το περιεχόμενο των σχολών είναι κατά κύριο λόγο οι κοινωνικές επιστήμες (πολιτικές επιστήμες, κοινωνιολογία, ψυχολογια) οι νομικές επιστήμες και οι κλασσικές σπουδές (φιλολοσοφιας, ιστοριας κα). Ο λόγος ύπαρξης των εξεταζόμενων πανελλαδικώς μαθημάτων κατεύθυνσης είναι η γενική προετοιμασία και γνωριμία των μαθητών με τα μαθήματα και τις ασχολίες των σπουδών που θα ακολουθήσουν. Ο κανόνας αυτός εφαρμόζεται με επιτυχία τόσο στις οικονομικές και τις θετικές σπουδές όσο και στις επιστήμες υγείας. Στον τομέα των ανθρωπιστικών σπουδών όμως ;
Αν αναλύσουμε τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα των ανθρωπιστικών σπουδών εύλογα θα διαπιστώσουμε ότι τα αρχαία και η ιστορία είναι η βάση προς τις κλασσικές σπουδές φιλοσοφίας και ιστορίας- αρχαιολογίας. Για τις νομικές και τις κοινωνικες επιστήμες απο την αλλη, σχολές οι οποίες καταλαμβάνουν μεγαλο κομμάτι των θεωρητικών πανεπιστημίων, δεν αντιστοιχεί κάποιο μαθημα εισαγωγής για το Πανεπιστήμιο.
Τα λατινικα, μια γλώσσα πάνω στην οποία αναμφισβήτητα εχει οικοδομηθεί ο  Ρωμαϊκός πολιτισμός, και εχει «γεννήσει» τις περισσότερες γλωσσες του κόσμου, είναι ενα ακόμα μάθημα που αφορά τον τομέα των κλασσικών σπουδών και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Δεν είναι δυνατόν τα εξεταζόμενα μαθήματα των ανθρωπιστικών σπουδών να αναφέρονται μονάχα σε μια απο τις δυο κατηγορίες των πανεπιστημιακών σχολών που ακολουθούν. Με την παραπάνω λογική τα παιδιά που θα επιλέξουν σχολές απο τις κοινωνικές- νομικες επιστήμες, ακόμη και αν έχουν ήδη διδαχτεί στην γενική παιδεία η στην κατεύθυνση στοιχεία και γνώσεις πανω στο αντικείμενο των κοινωνικών σπουδών, δεν θα έχουν εμβαθύνει και γνωριστει με τις τελευταίες κατάλληλα ώστε να ανταποκριθούν ταχύτερα και πιο αποτελεσματικα στο αντικείμενο του τμήματος που θα επιλέξουν. Κάτι που θα υφίσταται σε όσους επιλέξουν τα τμήματα των κλασσικών σπουδών. Τα λατινικά λοιπόν θα μπορούσαν να παραμείνουν ως μάθημα κατεύθυνσης στο Λύκειο όχι όμως ως μάθημα πανελλαδικώς εξεταζόμενο για την εισαγωγη στο πανεπιστήμιο.
  Το μάθημα της κοινωνιολογίας από την άλλη είναι όπως εύλογα διαπιστώνει κανείς η μελέτη της κοινωνίας, δηλαδή των κοινωνικών φαινομένων. Η συγκεκριμένη επιστήμη αποτελεί το θεμέλιο των κοινωνικών επιστημών καθώς οποιαδήποτε διαπίστωση είτε έχει να κάνει με τον χώρο της πολιτικής επιστήμης, της ψυχολογίας ακόμη και της οικονομίας και διοίκησης σχετίζεται με τις ποικίλες συμπεριφορές των ατόμων και τις αντιδράσεις τους. Ο μαθητής μέσα από το μάθημα της κοινωνιολογίας είναι δυνατόν να κατανοήσει όχι μόνο την πληθώρα συμπεριφορών μέσα στη κοινωνία αλλά ακόμη και τον ίδιο του τον εαυτό. Επιπλέον το γεγονός ότι το μάθημα θα διδάσκεται και με την προοπτική των πανελλαδικών εξετάσεων θέτει την κατανόηση και τη γνωριμία με τα επερχόμενα κοινωνικά τμήματα των πανεπιστημίων πιο ουσιαστική.
  Οι αλλαγές στην παιδεία και η συνεχής εξέλιξη του εκπαιδευτικού συστήματος είναι λογικό να δημιουργούν στις διάφορες κοινωνίες (πόσο μάλλον στην Ελλάδα) μια πόλωση. Ευτυχώς όμως είναι και μια ευκαιρία για δημιουργία μέτρων εκσυγχρονισμού της παιδείας και προσήλωσης στην κατανόηση των μαθημάτων και όχι άπλα στην αποστήθιση, την οποία κακώς το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθεί να υπηρετεί. Η αλλαγή λοιπόν των λατινικών με την κοινωνιολογία σαν τέταρτο μάθημα εξέτασης των ανθρωπιστικών σπουδών στις πανελλαδικές εξετάσεις, αποτελεί μια έξυπνη και δικαιολογημένη αντικατάσταση. Aν όμως ο τρόπος εξέτασης της παραμείνει στην λεγόμενη «παπαγαλία» και δεν θέσει προβληματισμούς στον μαθητή για να εξελίξει τους πνευματικούς του ορίζοντες και τη κριτική του ικανότητα, θα πληγώσει ακόμα περισσότερο τον τομέα της παιδείας, τον οποίον η στείρα εξειδίκευση έχει λεηλατήσει και σχεδόν κατακτήσει.
Νίκος Π. Σώκος
Νεοεισαχθείς φοιτητής Ιστορίας Αρχαιολογίας και Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.
Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here