Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΟΥΚΑ

Ρώτησε τους υπευθύνους για το θέμα της φυσιογνωμίας.  Αν θα επανέλθουν  πάλι  σύμβολα και όνομα,  με τα σχετικά αναμνηστικά (σημαιάκια, κονκάρδες κ.α.)  όπως παλιά. Τους ρώτησε ακόμα αν θα ακούγονταν και πάλι οι γνωστές εγερτήριες μουσικές, ή  θα συνεχισθεί  η απονεύρωσή τους με άλλου τύπου μουσικές διασκευές και  στο τέλος δεν θα ξέρουμε  αν βρισκόμαστε  σε πολιτικό συνέδριο με ροκ/τζαζ  υπόκρουση ή σε μουσική συναυλία με πολιτικές αποχρώσεις.

Του απάντησαν ότι σαν σύνεδρος γνωρίζει (ή οφείλει να γνωρίζει)  τη μετεξέλιξη λόγω διεύρυνσης και του συνέστησαν, για το θέμα των μουσικών επιλογών, να επικοινωνήσει με την Επιτροπή για την διαχείριση  της μουσικής επένδυσης και της επικείμενης συναυλίας. Διέκρινε έναν τόνο  επιφυλακτικότητας, αν όχι ενόχλησης, που τον διαισθάνθηκε να τον ακολουθεί πίσω από την πλάτη του καθώς απομακρυνόταν.  Σαν  νεανικές ενστάσεις για τις ευθύνες της κρίσης, για το χρόνο που αφαιρέθηκε από τη ζωή και όλα πρέπει να ξαναγίνουν.

Όλα αλλάζουν και όμως επανέρχονται, με διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά, σε  άλλες κλίμακες χώρου και χρόνου. Κάπου  θα  υπάρχει συνδετικός κρίκος για το πριν και το μετά, να ενοποιεί τον κατακερματισμένο χρόνο της κρίσης. Ποια ενοποίηση και πώς;

Διάλεξε το κατάλληλο  κάθισμα  ώστε να έχει οπτικό πεδίο. Άρχισαν να καταφθάνουν,  συνωστίζονταν  σε ομάδες, συστάδες, συγκροτούνταν και ανασυγκροτούνταν, συζητώντας,  αναρωτιόταν ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι εκεί μέσα όπως αυτός, με τις οθόνες αφής,  κύματα πολύπλοκων προσδοκιών, ιστορίες χωρίς τέλος, οι ζωές εκεί μέσα τί είναι, τί θέλουν να εκφράσουν.

Υπήρχε στην αίθουσα αγωνιστικός ρυθμός, παλμός, μια πιεστική ένταση. Μια ανάγκη για κάτι περισσότερο, κάτι ισχυρότερο .

Κατευθύνθηκε στο κυλικείο περνώντας από  «πηγαδάκια», διαδρόμους, λίστες  υποψηφίων , διάφορους συσχετισμούς-μηχανισμούς-«γραμμές» και άλλες τεχνικές-εκεί  που τελικά καθορίζεται το αποτέλεσμα όλων των  συνεδρίων όλων των εποχών.

Είναι να απορείς για το πόσο μεγάλη πρόοδος έχει συντελεστεί στην τεχνολογία ελέγχου διαδικασιών και κατανομών εξουσίας, σε σχέση με τη στασιμότητα της προόδου  σε  κοινωνικούς τομείς όπως η ενεργοποίηση του κόσμου σε προγράμματα και αλλαγές για τη βελτίωση της ζωής.

Πρόοδος;  Λέξη-κλειδί στις ομιλίες. Παράδοξο, μια έννοια τόσο αυταπόδεικτη, τόσο σωστή και αναγκαία να  ανακινεί πολυάριθμες διχογνωμίες και συζητήσεις. Μήπως πιστέψαμε,  πολύ εύκολα, σαν δεδομένο, ότι η ανθρωπότητα έχει προχωρήσει και προχωρά  σε όλους τους τομείς παντού σε μια αέναη, γραμμική βελτίωση/πρόοδο;  Αν συμβαίνει αυτό, είναι  γιατί η πρόοδος ταυτίστηκε με μια  ευάλωτη, ποσοτική αντίληψη μεγέθυνσης/κατανάλωσης, παραγνωρίζοντας άλλες ποιοτικές  όψεις. Ποιος θα  μπορούσε να φανταστεί ότι η θεαματική τεχνολογική πρόοδος και η εξ αυτής βελτίωση της ζωής, θα συνδεόταν με σκοτεινές πλευρές- χρεωκοπίες, πλανητικούς κινδύνους-κλιματικές αλλαγές, ανεργία, καταστροφές περιβάλλοντος, φτωχοποίηση κ.α.

…Γιατί πρέπει να ξανασκεφτούμε την πρόοδο, να  την επανασυνδέσουμε  με την πιο ζωτική βελτίωση: Τη βελτίωση του ίδιου του ανθρώπου. Οι ομιλητές στηλιτεύουν την κακοποίηση  της έννοιας της προόδου από τις διάφορες συμμαχίες με (ακρο)δεξιά μορφώματα στο κυβερνητικό σχήμα, στο  όνομα μάλιστα της «προόδου». Θίγουν  την υποβάθμιση-κυρίως στην κρίση- του πιο σημαντικού πυλώνα της προόδου, του ορθού λόγου.

Ομιλητές συνδέουν ακόμα την πρόοδο με την αυτονομία της πολιτικής-μια ακόμα προσφιλής έννοια του συνεδρίου. Ας προχωρήσουμε  την έννοια αυτή μέχρι το σημείο που προσδιόρισε ο Καστοριάδης, ως αντίσταση απέναντι στα δόγματα, τα στερεότυπα, τη δημαγωγία και το συντηρητισμό. Όπως είπε, οι κοινωνίες παρακμάζουν όταν σταματούν να ερωτούν τον εαυτό τους και αντίθετα αναπτύσσονται με  δημοκρατία όταν αυτοκαθορίζονται,  όπως στη Δημοκρατία του Περικλή στην Αρχαία Αθήνα. Δεν υπάρχει πρόοδος και  κοινωνική ανόρθωση χωρίς μέτωπο απέναντι στους «δογματισμούς της  κρίσης», από τα κομματικο-κρατικίστικα δόγματα της πελατείας των «συγγενών και φίλων», μέχρι τα δόγματα της ανεξέλεγκτης αγοράς του ανταγωνισμού και όποιος επιβιώσει.

Και  τί λοιπόν θα θυμηθούμε όταν όλοι θα έχουν φύγει, ο χώρος θα  έχει αδειάσει; Μήπως η  μνήμη είναι πια αδύνατη; Ή μήπως αντίθετα, η δύναμη της υπέρβασης εξακολουθεί να σιγοκαίει,  κάτι ιερό που πάλλεται ζωντανό στον ορίζοντα,  το όραμα που λαχταράς, γιατί χρειάζεται κάτι να αντικρούσει την αβεβαιότητα, να αποφέρει μια αξιοπρεπή πληρότητα μετά απο τόσες και τόσες ταπεινώσεις.

Εκείνες οι λέξεις.. Κοινωνικό κράτος-συνοχή-ισότητα-κοινωνική δικαιοσύνη- ανάπτυξη… Έρχονται από το παρελθόν, αλλά επανέρχονται συνεχώς  σε διαφορετικές συνθήκες,  με άλλους τρόπους και περιεχόμενα. Μας  περιμένουν στο μέλλον. Και θα είναι πάντα στο μέλλον. Η συναυλία άρχισε, στη  μνήμη Εκείνου…

 

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here