Ti ζητά στη Ρίγα ο Τσίπρας από Μέρκελ-εταίρους για μόνιμη και βιώσιμη λύση

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΖΕΡΒΑ

Με…απρόσμενο «σύμμαχο¨την Γερμανίδα Καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ που όπου σταθεί και όπου βρεθεί τον τελευταίο καιρό, δηλώνει ότι …βιάζεται να κλείσει τη συμφωνία με την Ελλάδα το αργότερο ως το τέλος Μαίου, προσέρχεται στη σύνοδο κορυφής της Ρίγα, ο Ελληνας πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας.

Τώρα, μην φανταστεί κανείς ότι η κ. Μέρκελ μετεστράφη πολιτικά, εγκατέλειψε τις πολιτικές λιτότητας και προσχώρησε στο στρατόπεδο των πολιτικών που προκρίνουν ως λύση για το ευρωπαικό πρόβλημα, την ανάπτυξη, την αλληλεγγύη και τη κοινωνική συνοχή. Απλά η κ. Μέρκελ είναι ρεαλίστρια και βλέπει τα πράγματα με προοπτική, τουλάχιστον μεγαλύτερη απ’ ότι ο υπουργός της των Οικονομικών Β. Σόιμπλε.

Και αυτός ο πολιτικός ρεαλισμός της κ. Μέρκελ, της επιτρέπει να κάνει όποτε χρειασθεί, τους αναγκαίους ελιγμούς, ώστε να μην πληγεί η Ευρωζώνη και το κύρος της Γερμανίας που έχει επενδύσει πολλά σ΄αυτή την επιλογή.

Εαν, όπως όλα δείχνουν και αναμεταδίδει το πρακτορείο Bloomberg, η κ. Μέρκελ είναι αποφασισμένη να δεχθεί μια συμφωνία, που μπορεί να μην περιλαμβάνει στο ακέραιο όσα ζητούν οι δανειστές, για να μην τεθεί σε αμφισβήτηση η ακεραιότητα της ευρωζώνης και η ισχύς του κοινού νομίσματος, αυτό αλλάζει σημαντικά τα μέχρι σήμερα δεδομένα υπέρ των πολιτικών θέσεων της ελληνικής κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού.

Γιατί είναι αυτός, που τον τελευταίο διάστημα, και πάντως με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα μετά το Eurogroup  στη Ρίγα και τις επιθέσεις που εξαπολύθηκαν, εξωθεσμικά κατά της χώρας, πήρε τα ηνία της διαπραγμάτευσης και έδωσε σ΄αυτήν έντονα πολιτικά χαρακτηριστικά, σε μια προσπάθεια να αποκτήσει το συγκριτικό πλεονέκτημα.

Παρά τους ωμούς εκβιασμούς  και τις ανοικτές πιέσεις που ασκήθηκαν στη κυβέρνηση, άλλοτε με απαράδεκτες δηλώσεις, άλλοτε με περικοπή της ρευστότητας από την ΕΚΤ και πάντα με την απειλή της χρεοκοπίας, η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης, ειδικά τις τελευταίες εβδομάδες άλλαξε τη φορά των πραγμάτων.

Για πρώτη φορά έθεσε θέμα χρεοκοπίας η ελληνική πλευρά

Πως το κατάφερε; Με μια απλή σχετικά κίνηση. Για πρώτη φορά, με τόσο επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο, ήταν η ελληνική κυβέρνηση(και όχι οι άλλοι)που έθεσε στους Ευρωπαίους εταίρους και το ΔΝΤ, το δίλημμα της χρεοκοπίας!

Τόσο οι επιστολές Τσίπρα σε Γιούνκερ, Ντράγκι, όσο και το τηλεφώνημα στην Κριστίν Λαγκαρντ, έβαλαν στο τραπέζι, από πρώτο και αδιαμφισβήτητο χέρι, το ενδεχόμενο μιας άμεσης χρεοκοπίας της Ελλάδας, λόγω εξάντλησης του ρευστού στα δημόσια ταμεία!

Ηταν αυτό που κοινώς λέμε, μια πολύ ωραία «γυριστή», που πέτυχε απόλυτα το σκοπό της. Σκόρπισε ανησυχία τόσο έξω όσο και μέσα στη χώρα,χρησιμοποιώντας τα όπλα που εκείνοι χρησιμοποιούσαν εδώ και χρόνια εναντίον της χώρας. Και ακριβώς το γεγονός ότι η επίκληση του ενδεχόμενου αδυναμίας πληρωμής και  χρεοκοπίας δεν ήταν ψευδεπίγραφη αλλά απολύτως πραγματική, την έκανε και 100% πειστική.

Ουδείς μπορεί να γνωρίζει σε ποιό βαθμό  θορυβήθηκαν  οι εταίροι μας από την στάση μας αυτή. Αυτό που μετράει είναι ότι η Γερμανίδα Καγκελάριος εμφανίσθηκε μετά απ’ αυτό, πρόθυμη να συζητήσει και κυρίως να κλείσει τη συμφωνία, έως το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Και στην ΕΕ η γνώμη της Γερμανίας μετράει.

Και αυτό μάλλον θα του πει και στη Ρίγα, στην κατ ιδίαν συνάντηση που θα έχει με την κ. Τσίπρα, την τρίτη κατά σειρά, εάν εξαιρέσουμε την συνάντηση τους στο πλαίσιο της επταμερούς στις Βρυξέλλες.

Δεν είναι σίγουρο  ότι η ελληνική πλευρά είχε σχεδιάσει και προετοιμάσει αυτή τη κίνηση προσεκτικά. Αν κρίνουμε από την όλη διαπραγματευτική της τακτική εδώ και 3 μήνες, μάλλον θα πρέπει να αμφιβάλλει έντονα κανείς γι αυτό. Αλλά κι εδώ μετράει το αποτέλεσμα. Ενα αποτέλεσμα, που όπως όλα δείχνουν, ακόμη κι αν επί 89 λεπτά η ομάδα δεν έπαιξε καλά, θα είναι μάλλον ευνοικό  για την Ελλάδα.

Υπέρ της άποψης αυτής συνηγορούν η αισιοδοξία του πρωθυπουργού ότι οδεύουμε την τελική ευθεία μιας έντιμης, αμοιβαία επωφελούς συμφωνίας και η επιθυμία της ηγετικής ελίτ της ΕΕ να βρεθεί, έστω και προσωρινά, μια λύση στο αδιέξοδο. Λύση όχι απαραίτητα μόνιμη και οριστική, όπως επιδιώκει ο Έλληνας πρωθυπουργός.

Μπορεί ο κ. Τσίπρας να επιθυμεί συνολική και μόνιμη λύση που δεν αφορά μόνο την τελευταία δόση του προηγούμενου προγράμματος αλλά για και την τελική «διευθέτηση»  του χρέους και του ελληνικού προβλήματος, όμως δεν είναι σίγουρο ότι θα πετύχει.

Μέρκελ αποφασισμένη για συμφωνία

Από την άλλη η κ. Μέρκελ, αποφασισμένη καθώς είναι να μην αφήσει την Ελλάδα να ξεμείνει από ρευστό, όπως είχε η ίδια υποσχεθεί στον κ. Τσίπρα, δείχνει αποφασισμένη να δεχθεί όλους τους αναγκαίους συμβιβασμούς που θα επιτρέψουν στη χώρα να πάρει χρηματοδοτική «ανάσα» και να εκπληρώσει τις άμεσες υποχρεώσεις της(κυρίως προς το ΔΝΤ και την ΕΚΤ). Οποιαδήποτε άλλη επιλογή, δεν φαίνεται να είναι στις επιλογές της Γερμανικής πολιτικής(παρά την ρητορεία Σόιμπλε) καθώς θα έθετε υπό αίρεση το αξιόχρεο μιας χώρας της Ευρωζώνης.

Εξ ου και η διαφωνία της με τους 100 βουλευτές του κόμματος της, που δεν θέλουν να δοθεί άλλη χρηματοδότηση με τρίτο δανειακό πρόγραμμα και επιθυμούν να αφεθεί η Ελλάδα να χρεοκοπήσει εντός της Ευρωζώνης.

Και οι δύο πλευρές, Ελλάδα και Γερμανία, πάνε λοιπόν στη Ρίγα με την ελπίδα να πετύχουν έναν συμβιβασμό τέτοιο, που να τους επιτρέπει να τον περάσουν ως ¨επιτυχία¨στο εσωτερικό των χωρών τους. Που  θα καταλήξει αυτή η αμοιβαία επωφελής συμφωνία, θα κριθεί κυρίως σε τεχνικό επίπεδο εμπειρογνωμόνων. Γι’ αυτό και το Brussels Group εργάζεται ήδη εντατικά πάνω σ΄αυτή τη προοπτική.

Τα ανοικτά θέματα αγκάθια μιας ενδεχόμενης συμφωνίας, το δημοσιονομικό κενό, τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα εργασιακά και το ασφαλιστικό(στα οποία προστέθηκαν εσχάτως και οι συντελεστές ΦΠΑ), δεν πρόκειται να αποτελέσουν τελικά αξεπέραστα προβλήματα. Ολοι εκτιμούν ότι έστω και στο και..ένα, Ελλάδα και θεσμοί θα βρούν κοινό τόπο και θα συμφωνήσουν. Ακόμη κι αν χρειασθεί να χρησιμοποιηθούν ευφημισμοί και λογικές «δημιουργικής χρονικής ασάφειας» για τα δύσκολα κομμάτια του παζλ, όπως είναι τα εργασιακά και το ασφαλιστικό.

Οι θέσεις του Αλ. Τσίπρα στη Ρίγα

Οπως έχει πάντως κατ επανάληψη πεί τον τελευταίο καιρό ο πρωθυπουργός, τα 4 σημεία-προυποθεσεις μιας τέτοια συμφωνίας είναι:

** Χαμηλά πρωτογενή πλεονάσματα, κυρίως φέτος και το 2016, ώστε να διασπάσουμε το μηχανισμό αναπαραγωγής της λιτότητας και να ανακτήσουμε τον αναγκαίο δημοσιονομικό χώρο.

** Να μην έχουμε δεσμεύσεις, υποχρεώσεις για νέες περικοπές. Καμία νέα περικοπή σε μισθούς και συντάξεις, σε μέτρα, δηλαδή, που θα εντείνουν την κοινωνική ανισότητα και θα ξαναφέρουν την οικονομία στο σπιράλ της ύφεσης.

** Αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους ώστε να μπει τέλος στον φαύλο κύκλο της τελευταίας πενταετίας όπου η χώρα αναγκάζεται διαρκώς να παίρνει νέα δάνεια για να ξεπληρώνει τα προηγούμενα.

** Ισχυρό Πρόγραμμα επενδύσεων, συντονισμένη χρηματοδότηση επενδύσεων, ιδίως στις υποδομές και τις νέες τεχνολογίες».

Ωστόσο, επειδή ακόμη κι αν ήθελαν οι θεσμοί και οι Γερμανοί, είναι αδύνατον χρονικά να συζητηθεί και να αποφασισθεί διευθέτηση-αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, η προυπόθεση αυτή τίθεται περισσότερο για σημειωθεί ως θέση της Ελλάδας παρά για να επιλυθεί έως το τέλος της επόμενης εβδομάδας. Μια νέα απόφαση-δέσμευση των εταίρων για διευθέτηση των οξέων προβλημάτων που δημιουργεί η σημερινή αρχιτεκτονική του ελληνικού χρέους, με «έξυπνους» τρόπους και τεχνικές που θα εξετασθούν τους επόμενους μήνες,  θα ήταν μιά τεράστια πολιτική νίκη για την ελληνική κυβέρνηση.

Αλλωστε οι εταίροι από τον Νοέμβριο του 2012, είχαν δεσμευθεί πως εάν επιτευχθούν συγκεκριμένα πρωτογενής πλεονάσματα, θα επανεξετάσουν τη δυνατότητα νέας απομείωσης του χρέους με διάφορους τρόπους. Η αλήθεια είναι ότι αν και η Ελλάδα ήταν συνεπής, με κόπο και θυσίες του λαού ως προς τους στόχους της, οι εταίροι έδειξαν προκλητική ασυνέπεια ως προς τις δικές τους υποχρεώσεις.

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here