ΣτΕ: Απαγορεύεται το κάπνισμα και σε κέντρα διασκέδασης και καζίνο

Aπαγορεύει το Συμβούλιο της Επικρατείας το κάπνισμα και στους χώρους καπνιζόντων των κέντρων διασκεδάσεως άνω των 300 τ.μ. και στα καζίνο και ακύρωσε τη σχετική υπουργική απόφαση.
Η ετυμηγορία του ΣτΕ δεν αποκλείεται να έχει αντίκτυπο στη νέα υπουργική απόφαση που εκδόθηκε πριν λίγο καιρό και η οποία έχει τους ίδιους ακριβώς όρους.

Στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο είχαν προσφύγει η Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία «Μήνυμα Ζωής» και 3 πολίτες ζητώντας να ακυρωθεί η από 18.8.2011 υπουργική απόφαση για τον καθορισμό των όρων και των προϋποθέσεων λειτουργίας των χώρων καπνιζόντων των κέντρων διασκεδάσεως με μουσική άνω των 300 τ.μ. και των καζίνο.

Από 1.9.2010 με το νόμο 3868/2010 επιβλήθηκε απόλυτη απαγόρευση του καπνίσματος στους  χώρους των καταστημάτων και τους στεγασμένους υγειονομικού ενδιαφέροντος χώρους, εξαιρουμένων των καζίνο και των κέντρων διασκεδάσεως άνω των 300 τ.μ. με μουσική.

Στη συνέχεια με το νόμο 3986/2011 παρασχέθηκε στα καζίνο και τα κέντρα διασκεδάσεως άνω των 300 τ.μ. η δυνατότητα να δημιουργήσουν κλειστούς ή στεγασμένους χώρους καπνιζόντων μέχρι το ½ του συνολικού εμβαδού του καταστήματος, υπό την προϋπόθεση της καταβολής ετήσιου τέλους 200 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Δηλαδή, θεσπίστηκε εξαίρεση από την απόλυτη απαγόρευση του καπνίσματος στους συγκεκριμένους χώρους, έναντι οικονομικού ανταλλάγματος.

Το Δ΄  Τμήμα του ΣτΕ (πρόεδρος η αντιπρόεδρος Μαρία Καραμανώφ και εισηγητής ο σύμβουλος Επικρατείας Διομήδης Κυριλλόπουλος) στην υπ΄  αριθμ 551/2019 απόφασή του σημειώνει ότι η εξαίρεση  θεσπίστηκε βάσει οικονομικού κριτηρίου και μάλιστα του άκαμπτου κριτηρίου της καταβολής 200 ευρώ ανά τ.μ. μέχρι και το ½ του συνολικού εμβαδού του καταστήματος.

 Κατά συνέπεια,  συνεχίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, όσο μεγαλύτερο  είναι το εμβαδό των κλειστών ή στεγασμένων χώρων των καζίνο και των κέντρων διασκεδάσεως για τους καπνίζοντες, «τόσο μεγαλύτερο όφελος προκύπτει για τον κρατικό προϋπολογισμό, ενώ αντίθετα τόσο λιγότερο εξυπηρετείται ο σκοπός της μείωσης της κατανάλωσης καπνού και της έκθεσης σε αυτόν, στον οποίο αποβλέπει η διεθνής σύμβαση της 21ης Μαΐου 2003 της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας για τον έλεγχο του καπνού» η οποία κυρώθηκε με το νόμος 420/2005.

Οι σύμβουλοι Επικρατείας υπογραμμίζουν ότι «η εν λόγω εξαίρεση από την απόλυτη απαγόρευση του καπνίσματος δεν θεσπίστηκε επί τη βάσει κριτηρίων προκυπτόντων από την επίμαχη διεθνή σύμβαση, αλλά αντιθέτως υπαγορεύθηκε από δημοσιονομικούς λόγους, ήτοι λόγους που παρίστανται κατ΄ εξοχήν απρόσφοροι για την εξυπηρέτηση των επιδιωκομένων από τη διεθνή σύμβαση σκοπών».

Κατ΄ ακολουθία, τονίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, η διάταξη του άρθρου 45 του νόμου 3986/2011 είναι ανίσχυρη ως αντιβαίνουσα στις διατάξεις της κυρωθείσας με το νόμο 3420/2005 διεθνής σύμβαση, η οποία έχει επαυξημένη ισχύ έναντι κάθε αντίθετης διάταξης της εσωτερικής έννομης τάξης».

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here