Της Φωτεινής Στεφανίδη

 

Από τότε που σε είδα στον χάρτη για να σε ταξιδέψω πέρασε απ’ το νου μου: Αυτή η θάλασσα είναι μια μικρή Μεσόγειος. Με τις κοσμοπολίτικες ακτές της στα νότια (η Πελοπόννησος γίνεται μικρούλα Αφρική), και τις πιο ανάλαφρες νότιες ακτές της Στερεάς στα βόρεια (η Νότια Ευρώπη, κι αυτή κάπου κάπου ακμάζουσα κάπου κάπου άσημη). Κλειστή θάλασσα κι εσύ, με το Γιβραλτάρ και τον Ισθμό σου. Τώρα τελευταία διαβάζω παντού αυτόν τον παραλληλισμό. Το σκέφτηκαν κι άλλοι λοιπόν για σένα.
Άργησα να σε γνωρίσω καλά. Και σε γνώρισα στην όμορφη ώρα σου. Γαλαζοπράσινο και δροσερό με δελφίνια να περνούν μπροστά στο Φονιά και τα Δίπορτα, δυο από τα πολλά νησάκια-ψαροτόπια σου. Με σκαλιστές τις πέτρες στο μικρό σου ακρογιάλι, στον κόλπο της Δομβραίνας, από την «ευρωπαϊκή» πλευρά σου. Και τις πηγές, τις «γλύφες», να σε δροσίζουν κι άλλο, να σε παγώνουν, και να αστράφτεις ολοκάθαρος. Ως τότε κάτι λίγο σε ήξερα στο Γαλαξείδι, στη Ναύπακτο, και πιο κοντά στην Αττική, στην Ψάθα, και νότια στο Ξυλόκαστρο, στην Ακράτα, όμορφες συναντήσεις κι αυτές μαζί σου.
Μαζί με την αλμυρή, πολύ αλμυρή σου θάλασσα, γεύτηκα και τα ψάρια σου, ψαρεμένα ένα ένα με πολύ κόπο από άνθρωπο μετρημένο. Πιο τρυφερά και νόστιμα ψάρια, πουθενά. Κι ας με συγχωρήσουν οι θαλασσινοί φίλοι μου.
Διάβασα σήμερα αυτό το άρθρο* για σένα, με λύπησαν κι εμένα και με τσίμπησαν τσούχτρες το καλοκαίρι, αν και ανακάλυψα καθαρές μικρές αγκαλιές και χωρίς αυτές, μα οι τσούχτρες είναι το ένα ζήτημα. Εδώ σημειώνονται, πλάι στους κήπους σου των κοραλλιών και στα υποθαλάσσια λιβάδια σου, επικίνδυνη λάσπη από την Αλουμίνα στα Αντίκυρα, απόβλητα ελαιοτριβείων, νεκρά δελφίνια, και μέδουσες όχι τόσο αθώες και απλώς εποχικές.
Ένα καθαρό μυαλό με τίμια καρδιά δεν μπορεί να βρεθεί να σε σώσει; Αλλά και πάλι, μήπως όποιος προσπαθήσει, χαθεί μαζί σου μιας και κάποιοι έχουν αλλιώς αποφασίσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια;
Κορινθιακέ μου αγαπημένε.

*Περικλή Κοροβέση «Οι τσούχτρες του καπιταλισμού», άρθρο δημοσιευμένο στην efsyn.gr στις 23/9/2017: https://www.efsyn.gr/arthro/oi-tsoyhtres-toy-kapitalismoy

 

Print Friendly, PDF & Email

2 ΣΧΟΛΙΑ

  1. Φωτεινή μου
    Όμορφα τον κανάκεψες τον Κορινθιακό. Θα μπορούσα να πω τα ίδια, ίσως και περισσότερα για τον Λακωνικό. Πατρίδα μου γαρ. Και όχι ότι δεν πόνεσε και αυτός, όχι και ότι δεν κηλιδώθηκε έχοντας γίνει τα τελευταία χρόνια αγκυροβόλιο και σταθμός ανεφοδιασμού αμέτρητων πλοίων. Και ας μην μιλήσω για τις νεκρές ή λαβωμένες καρέτα- καρέτα, για τα παραδομένα δελφίνια. Οι τοπικοί σύλλογοι κάνουν ό, τι μπορούν για την σωτηρία τους. Προς το παρόν εις μάτην. Κι εσύ γράφεις με αθωότητα «Ένα καθαρό μυαλό μυαλό με τίμια καρδιά δεν μπορεί να βρεθεί να σε σώσει;» Αλλά, καλή μου, εν συνεχεία απαντάς μόνη σου. Μα εγώ θα ανταπαντούσα, Φωτεινή μου, κι ας έχουν αποφασίσει άλλα (οι άλλοι) εμείς θα επιμένουμε. Και θα εμμένουμε. Για όσο χρειαστεί η «Γη Πατρίδα» κατά πως τιτλοφόρησε το υπέροχο βιβλίο του ο Εντγκάρ Μορέν ο οποίος επιμένει ότι «θα πρέπει να πάρουμε στα χέρια μας το πεπρωμένο, τόσο το ανθρώπινο, όσο και το πλανητικό». Και ότι «σε κάθε περίπτωση, θα πρέπει να αποδεχθούμε και πάλι την αρχή της αντίστασης. Τελικά, διαθέτουμε αρχές ελπίδας μέσα στην απελπισία… Βρισκόμαστε στην παραμονή, όχι της τελικής αλλά της αρχικής μάχης». Αυτά από τον σπουδαίο Μορέν και από εμένα, Καλή Δύναμη, αγαπημένη μου φίλη.

    • Ναι, καλή μου Ελένη, θα προσπαθήσουμε οπλισμένες με αγάπη. Και όταν είμαστε και μαζί, έρχεται και η ελπίδα. Για όλα σου σ’ ευχαριστώ!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here