Rights, not Games: Διεθνές μέτωπο αμφισβήτησης των Paralympic Games!

 

 Toυ ΑΝΤΩΝΗ ΣΚΟΡΔΙΛΗ

*Σπάζοντας την γυάλα! Ή, αλλιώς, αμφισβητώντας για πρώτη φορά δημόσια και μετωπικά ένα διεθνές αθλητικό και εμπορικό project που ουδέποτε από την στιγμή της δημιουργίας του αμφισβητήθηκε. Αποτελεί αν μη τι άλλο είδηση!

Το μέτωπο αμφισβήτησης των Paralympic games ενώνεται και συνεπαίρνεται από το σύνθημα/μήνυμα Rights, not Games”, είναι διεθνές με τη συμμετοχή κινήσεων και φορέων αναπήρων από όλο τον κόσμο, δηλώνει αρραγές και αποφασισμένο, διεκδικεί δε να μετεξελιχθεί σε κίνημα οικουμενικής εμβέλειας.

Το σκεπτικό της μετωπικής αμφισβήτησης αποτυπώνεται στο λίγων γραμμών κείμενο – υπογράφουν οι φορείς: #RightsNotGames, #Paralympics, #ZeroTolerance και #DPAC – που ακολουθεί:

“Δεν είμαστε super humans ούτε ήρωες ή νικητές της ζωής. Είμαστε άνθρωποι που εμποδιζόμαστε σε καθημερινή βάση από τα εμπόδια που μας βάζει η «κανονική» κοινωνία και οι «κανονιστικές» πρακτικές της πολιτείας.

Οι περικοπές με την επίφαση της οικονομικής κρίσης έχουν δημιουργήσει μια ζοφερή πραγματικότητα για πολλά εκατομμύρια ανάπηρους/ες και ανθρώπους με χρόνιες βλάβες. Την ίδια στιγμή, οι Παραολυμπιακοί αγώνες συμβάλουν στην διαστρέβλωση της κατάστασης που βιώνει διεθνώς η πολυπληθής κοινωνική ομάδα των αναπήρων.

Το 1944 ο Δρ. Λούντβιχ Γκούτμαν δημιούργησε κέντρο αποκατάστασης αναπήρων πολέμου στο νοσοκομείο Στόουκ Μάντεβιλ της Αγγλίας. Μέσα από την αθλητική ενασχόληση των παραπληγικών και ακρωτηριασμένων στρατιωτών γεννήθηκε η ιδέα της ολιστικής αποκατάστασης των αναπήρων διεθνώς.

Η ωρίμανση του δικαιώματος αλλά και της αναγκαιότητας για ολιστική αποκατάσταση που συνιστά απαραίτητη συνθήκη για την διεκδίκηση ισότιμης κοινωνικής ένταξης, δεν προέκυψε διόλου τυχαία. Ήταν το αποτέλεσμα του ευρύτερου διεθνούς κλίματος ειρηνικής προσέγγισης των λαών που επικράτησε μετά την φρίκη και την βαρβαρότητα του 2ου παγκόσμιου πολέμου.

Σήμερα οι Παραολυμπιακοί αγώνες που ξεκίνησαν πριν από περίπου επτά δεκαετίες (1948) ανεπίσημα για να αποκτήσουν το 1960 (Ρώμη) την επίσημη μορφή τους έχουν εκφυλιστεί προσφέροντας επικοινωνιακά άλλοθι και αλλοίωση του κοινωνικού ρόλου των αναπήρων. Η ευθύνη σαφώς δεν καταλογίζεται στους/στις ανάπηρους/ες αθλητές αλλά σε εκείνους/ες που μέσω αυτών φτιασιδώνουν την εικόνα αποκρύπτοντας την πραγματικότητα των αναπήρων.

Αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη για όλες και όλους.”

Print Friendly, PDF & Email

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here